złamane skrzydło

[złamane skrzydło]

w chaosie rozrastającej się tarniny
skrywa kalectwo zawierzenia po grób -
dla niej to rozkopana piaskownica
zimna i szorstka z cierpkimi owocami
nad głową

dzika w namiętności do walki
o człowieczeństwo wgryza się
w światło krwią mroku
poi złudzenia a może

powiadają - głupia a ona cierpliwie
buduje swoisty świat rękoma przyjaciół
dali podstawy

sama wyzwolić się nie umie
kuropatwa nie jedna

[frymen38]

to jest po prostu wspaniałe nie wiem nawet co napisać pozdrawiam

[Matmi]

Kminiłem ten wiersz parę razy i zawsze jest coś czego nie łapię :)
"wgryza się
w światło krwią mroku" nie wiem :)
"kuropatwa nie jedna" tu też nie wiem.

Całkiem, bym powiedział, dobry wiersz, gratuluję :)

Chociaż ja osobiście nie lubię wierszy nad którymi muszę siedzieć 10 minut i się wgryzać by załapać, wolę te po których siedzi się i 10 minut myśli o nich, o treści, o puencie :) Chociaż później jest satysfakcja, że coś się załapało w tych pierwszych :) Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby wiersz był i taki i taki. Pozdrawiam.

[złamane skrzydło]

matmi,
kuropatwy, to takie ptaki, które swoje małe chronią przed niebezpieczeństwem , nawet z narażeniem swego życia,
poi złudzenia krwią mroku, bo w mroku zawsze czają się niebezpieczeństwa
krwe darem życia...
to symbole
miło mi że się wgryzasz w wiersz,
pozdrawiam ciepło
i frymena też!