Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ultrafiolet

Patryk_Nikodem
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Patryk_Nikodem

Patryk_Nikodem

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

ponad dziewięćdziesiąt procent ludzi
cierpi na choroby psychiczne
pocieszają się w domach
spokojnej starości

wsiadają w pociągi stąd do abstraktów
ciepłych jak południowe morza
czasem dla świętego spokoju
łamią piąte przez dziesiąte

zdecydowana większość osobników gatunku
homo sapiens boi się korzystać z usług
uniwersalnych linii lotniczych

i mimo wizji o atolu bora bora
drżą o swoje odwapnione
takim a nie innym stylem życia
kości

na przykład
kuloodporne szyby na czwartym piętrze
brak okiennych klamek na tym samym i powyżej
(choć przyznać trzeba że w tym wariatkowie
wyglądają całkiem zgrabnie)

ponad to
uważają że wszystko jest jednym
a jedno wszystkim

na przykład
testować nie wolno wytrzymałości
lamp i żyrandoli
a wszystko
każe sobie za to płacić

bajeczki o kalim nie będzie
kohlberg w grobie się przewraca

bezsenna81

bezsenna81

Opublikowano
Opublikowano

należałoby wiersz skrócić i przerobić bo teraz brzmi jak wysyp myśli,bardziej prozą powiało niż poezją,taki naukowy wykład jest teza i przykłady,pomysł sam w sobie ciekawy tylko nad oprawą należy popracować,pozdrawiam

złamane skrzydło

złamane skrzydło

Opublikowano
Opublikowano
ponad dziewięćdziesiąt procent ludzi
cierpi na choroby psychiczne
pocieszają się w domach
spokojnej starości

tak pocieszają sie wszyscy kórzy uważają się za 'normalnych'
a jak wygląda człowiek normalny?
skoro co innego mówimy, co innego robimy a jeszcze o czym innym myślimy, czy to jest normalne?
jednak jesteśmy nie? normalni
a ultrafiolet?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Idiotka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Świetnie jest poprowadzona narracja - budujesz napięcie jak w kryminale (inwigilacja, kontrwywiad, tajemnicze drzwi), żeby na końcu okazało się, że to opowieść obyczajowa o ludzkiej pysze. Ten kontrast między poważnym tonem śledztwa a groteskową puentą jest świetny.     Ale ta historia ma dwie strony.  Jan C. przez 23 lata świadomie oszukiwał żonę - to nie jest drobne kłamstewko, tylko konstrukcja całego fałszywego życia: sfałszowana legitymacja służbowa, wymyślona kariera w ministerstwie, codzienne udawanie wyjścia „do pracy". To wieloletnia, systematyczna manipulacja najbliższą osobą. Ewa przez ponad dwie dekady żyła w świecie zbudowanym na kłamstwie, nie mając prawa wiedzieć, kim naprawdę jest jej mąż. Co więcej, sam mechanizm ukrywania – tajemnicza „praca", brak przyjaciół, zakaz pytania o szczegóły – to właśnie te elementy, które w normalnym związku budzą uzasadnione podejrzenia o zdradę.  Problem pojawia się dopiero w reakcji Ewy na prawdę. Gdyby jej gniew dotyczył samego faktu oszustwa i braku zaufania, byłby to uzasadniony żal. Ale to, co faktycznie wykrzyczała – „człowiek z gminu", „bez matury", „oszust" – pokazuje, że jej problemem nie było kłamstwo jako takie, tylko odkrycie, że mąż nie ma dyplomu i pochodzi z gorszej, w jej mniemaniu, klasy społecznej. Fortuna w brylantach jej nie uspokoiła – uspokoiłaby ją tylko, gdyby mąż był prawdziwym urzędnikiem państwowym z odpowiednim wykształceniem. Innymi słowy: Jan skrzywdził ją realnie – wieloletnim kłamstwem i odmową zaufania. Ale Ewa zniszczyła się sama, reagując nie na to kłamstwo, lecz na status społeczny, który się za nim krył. Gdyby to była historia o mężu, który latami udawał kogoś innego z powodu romansu, jej gniew byłby całkowicie zrozumiały. Ale to historia o kobiecie, którą zawiodła nie zdrada, tylko własny snobizm - i to jest gorzka, ale trafna puenta tytułu „Idiotka"."
    • Nata_Kruk
      Po równinie

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Viola... Czarek ujął to bardzo dobrze, dołączam. Piękny wiersz.
    • Migrena
      bezimię

      Przez Migrena · Opublikowano

      @viola arvensis   co mam napisać po tak wspaniałych Twoich słowach?   dziękuję?   to piękne słowo ale jakby tylko prześlizgnęło się po mojej duszy.   że ten tylko zrozumie kto przeżył traumatyczny rozpad osobowości?   chyba tak.   że Bóg swoją mocą uzdrowi?   zdecydowanie tak!!!!   w najciemniejszych godzinach życia trzeba mu ufać.   bez końca.   miło mi czytać Twoje mądre słowa.   i świetny jest czas zamyśleń nad nimi.   dziękuję Ci za to.   całym sercem.   całym sobą.                   @Nata_Kruk   Nata.   musiałem spróbować.   na kafelkach - nie.   na panelach - nie.   na piasku - o tak!   nie mam w domu podłogi z piasku, chociaż miewają taką w swoich rezydencjach miliarderze zwariowani na punkcie eko.   to taka moja metafora poetycka w klimacie znikania siebie:)     bardzo Ci dziękuję za wspaniałe słowa.   przyłączam się do Ciebie - niech do ciężkiej cholery będzie jutro!!!!   serdeczności:)        
    • Nata_Kruk
      Refleksja

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ta strofka spodobała mi się najbardziej.
    • Nata_Kruk
      Pajączek

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @żegnajcie... ta zmieniona nazwa użytkownika... niepokoi.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...