Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ciemność

aluna

Przez aluna
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
Opublikowano

Oczywiście, zawsze to ryzyko istnieje, jest nierozerwalnie związane z taką formą komunikacji. Żadne zapewnienia nic tu nie pomogą. Wóz - przewóz. Albo wierzysz w życzliwość osób komentujących albo nie. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że warto wierzyć. Ja się nie zawiodłam. Oczywiście jeśli się dyskutuje na argumenty a nie emocje.
Ania

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziękuję że zechciałeś przeczytać moje haiku!Zauroczyła mnie ta para przytulających się zauroczonych sobą młodych ludzi a wierz mi ciemnosci były nieziemskie! Jezeli tego nie widzisz to cos jeszcze ze mną nie tak!`pozdrawiam

  • 1 miesiąc temu...
Trup Czarnopalcy

Trup Czarnopalcy

Opublikowano
Opublikowano

Hmmm więc tak to co odebrałem właściwie to wszechobecne ciemności i para zakochanych. Resztę nie wiem czy dobrze ponieważ dla mnie ciemności kojarzą się nierozłącznie z jakimś złem. Zinterpretowałem to w ten sposób iż dzieje się coś złego w okół tych dwojga ludzi ale, że mają siebie to noc jest im nie straszna. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      kiedyś

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Jacek_SuchowiczA to cały Ty Jacku!  Ja się "poskarżę" przy okazji jak mnie gonisz za wolne wiersze. Może mi ktoś chusteczkę przyniesie :) (Jacku, Ty wiesz, to z sympatii do Ciebie, bo ileż to razy ciągnąłeś mnie za uszy i dobrze! )
    • obywatel
      wena czyli na każdy temat "biały płomień"

      Przez obywatel · Opublikowano

      Każdy temat ma amatora Armator zabrał armatę I gdzieś się schował Tak samo wena Bawi się ze mną I chowa przede mną Bez urazy weno Znajdę cię na pewno Kiedy wychodzi W dziurkę po kluczu Wtykam głowę Przekręca - i po mnie Kiedy wraca Zamek obraca I jestem sobą I nie tak z głową Wykręcam szyję Obrót jak Ziemi Wszystko widzę Wszystko się kręci Pisali o wenie Jak o płomyku Dbają by nie zgasł I sam nie spłonął A ja ognisko rozpalę I zjem podpłomyków Weny ogień nie gaśnie Gdy płonie zimno Zielony niebieski Czerwony Fiolet Jaki sobie wymarzyć Niech będzie To biały płomień    
    • LessLove
      Kulawą nogą i ostatnim zębem

      Przez LessLove · Opublikowano

      Uprawianie poezji, jak uprawianie seksu lub ogrodu odbiera sens śmierci. 
    • Sekrett
      Gdzie rdzewieją miecze: 79. Ogień, który zgasł

      Przez Sekrett · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk Nie znam cyklu, ale znalazłam parę ciekawych momentów w tym utworze. W zasadzie to każda zwrotka jest ciekawa i mogłaby służyć jako osobny aforyzm. Dla uproszczenia wybrałam te trzy:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pierwsza strofa jest żartobliwa i satyryczna, ale kojarzy mi się też z innym zjawiskiem - z artystami i ludźmi w ogóle, którzy odeszli zbyt wcześnie, by świat zdążył ich usłyszeć.   Druga zwrotka jest przewrotna. Samo istnienie świętego płomienia powinno wystarczyć, by ludzie w niego wierzyli. A jednak najwyższe wartości również wymagają komercjalizacji. Nie wystarczy czynić cuda - cuda muszą być wielkie i oślepiające. Pojawia się też inna, smutniejsza interpretacja: niesłuchanie dzieci lub osób o niższym statusie, nawet gdy mają rację. Są zbyt mali w oczach świata, by im uwierzono.   Ostatni fragment rezonuje z moim humorem w sposób, którego trudno mi jednoznacznie wyjaśnić.   To naprawdę bardzo ładny utwór.
    • Leszczym
      Paradoks dobrych wierszy

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Pewna zgrabna w linii i poezji barwna poetka poznała pewnego pana, dżentelmena nie do końca i nie doprawdy. Jakoś tak nie bardzo i nie całkiem im się układało. W tamtym czasie pisała wiersze płomienne, jeden za drugim, aż przyszła do niej refleksja. Poetka usiadła nad tym wybitnym i grubym nad wyraz zeszytem i zauważyła, coś co nietrudno było zauważyć. Okazało się po prostu, że wiersze są absolutnie nieprzeciętne i tak dobre oraz rozchwiane, że to o czymś jak najbardziej musi świadczyć. Doczytała się wreszcie z tego zeszytu, że ta jej relacja z nie nazbyt panem i nie dość dżentelmenem nie rokuje niczego dobrego, o czym właśnie świadczą najlepsze wiersze w zeszycie. Były zdecydowanie za dobre po prostu. Barwna poetka postanowiła rozstać się z tym panem, co niebawem uczyniła. W tamtej chwili powstał najlepszy i ostatni wiersz tego zeszytu, tomiku. Kolejny zeszyt był już cieńszy i spokojniejszy, ale poetce żyło się wówczas i lepiej i radośniej i słoneczniej, a zatem pogodniej.     Warszawa – Stegny, 14.05.2026r.     Inspiracja – Poetka Gosława (poezja.org).

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...