Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rodzinny dom

Elżbieta Piętka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Elżbieta Piętka

Elżbieta Piętka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

matka przy oknie
co rano daje kompas
na wędrówki pod prąd
w dłoń wciska
podkowę szczęścia
na każdej bluzce
ma tyle miejsca
na mój żal do świata
krzesło ojca
jak budka suflera
nieocenionych rad
szorstka dłoń
w której tyle słodyczy
na otarcie łez
szary drewniany próg
drzwi do raju

moni mada

moni mada

Opublikowano
Opublikowano

Nieźle, nieźle...
zwłaszcza spodobało mi się...

/matka przy oknie
co rano daje kompas
na wędrówki pod prąd/


/krzesło ojca
jak budka suflera
nieocenionych rad
szorstka dłoń/...
może tylko usunęłabym trzyliterowe "jak" ale to nie mój wiersz to się nie żądzę :)))

generalnie na plus

pozdrawiam

peggy_blue20

peggy_blue20

Opublikowano
Opublikowano

wiersz interesujący, podoba mi się ujęcie tematu i choć na ogół wiersze tego typu nie przypadają mi do gustu, Twój w jakiś sposób mnie zatrzymał i urzekł.
jedyne do czego muszę się "przyczepić" to ten raj na końcu. straszny. jakoś burzy mi obraz. wcześniej piszesz o żalu do świata, a teraz nagle za drzwiami ma być raj. może czegoś nie rozumiem, ale jak na mój gust jest to trochę nielogiczne... Gdyby zakończyć utwór na "szary drewniany próg/ drzwi" byłoby to mocniejsze w wydźwięku, a jednocześnie tajemnicze; niedopowiedzenia na końcu wiersza po prostu zmuszają do refleksji.
pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Benjamin Artur
      List do Pana

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Widzisz, kiedy modlę się oczami, otwieram je ku Panience. Wtedy przeszywa mnie jasność. Ty tam jesteś, lecz mnie tam nie ma.    Kiedy modlę się oddechem, uchylam niewidzialne okno, by zaczerpnąć Twojego światła. Widok mam wprost na Jana Pawła.    Modlę się rękami. Modlę się ramionami. Modlę się tańcem. Modlę się nogami. A kiedy chcę modlić się słowem, proszę Cię, bardzo Cię proszę…    — Nie rezygnuj z tego — szepnął ktoś. — Bądź taki na wieki.    Czuję się jak oldskulowy manekin, który wpatruje się w nią pustymi gałami. Od tego patrzenia posmutniał już świat cały. A w nim prawdy zamknięte zaczęły nagle kiełkować. Ziemia przestała je ukrywać. Tylko świat nadal pozostawał smutny, że to właśnie od mojego patrzenia wszystko zaczęło rosnąć. Że ludzkość zaczęła rozbrzmiewać. Chciałbym po ludzku zapalić papierosa i pogadać z tobą jak gość.    Panie, proszę Cię, bardzo Cię proszę. Kiedy Ty tu jesteś, mnie tam nie ma.    Kurtyna spojrzeń unosi się do góry, lecz tylko wtedy, gdy się modlę — szczerze się modlę. Modlę się oczami, modlę się słowem, rękoma i całym ciałem. Kiedy padam do Twych stóp. Kiedy pomagam Ci nawet wtedy, gdy tego nie chcesz, widzę ten sam grymas na twarzy całego świata.    Co u Ciebie… chyba to tyle.
    • Annna2
      - GODNOŚĆ ...

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @bronmus45 ciekawe. jest prawdą, że o godność trzeba dbać
    • Berenika97
      Uczta

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Uderzam ci do głowy grzesznym kaprysem, zamkniętym w ciężkim krysztale. Sącz mnie powoli, aż krew zacznie szumieć złotem. Perlę się jak kawior - ziarnem, które przeklęło światło. Porzuć tę nudną delikatność. Zmiażdż mnie leniwie, niech zostanie po mnie słona otchłań. Rozpuszczam się niczym gęsty, nocny balsam - cień plantacji, który więzi twój oddech. Liczy się tylko taka chwila, w której mój mrok stapia się z twoim znużeniem. Pulsuję ciężkim szkarłatem - purpurą gorączki. Kiedy mnie smakujesz, staję się żarem, który trawi, lecz nie zostawia blizn. Chłoń mnie. Sącz mnie. Wdychaj to duszne opium przed upadkiem. Będę twoim spleenem. I tym, co go ukoi.  
    • Annna2
      Zapach żywej sztuki prawdziwej.

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski  natura jest najpiękniejszym artystą świata, np. płatki śniegu- tak ich wielość- i każdy inny.  
    • Waldemar_Talar_Talar
      zmieszać i wyrzucić

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - jak dla mnie to trudny wiersz ale prawdziwy nie kłamie -                                                                                                                 Pzdr.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...