Kiedy czas przyjdzie

[adolf]

Gdy światło zrzuci blasku suknię zwiewną
i się w ciemności obnaży przed nami
zda się, że wszystko, co było zniknęło
i że się nie krył w barwie żywot żadny.

Zostanie tylko niezmówiony pacierz,
i okno wiecznie otwarte na świat
ściana trzymana przez rząd starych szafek
w których jest więcej niżby w trumnie nas!

I gdy krzykniemy: Dlaczego o Boże
zbierasz istnienie jak owoc soczysty
i głodzisz ludzkość, ciągle życia chciwy?

On nie odpowie, lecz rozstąpi morze
i wyjdą z niego jak kiedyś przodkowie
świadcząc milczeniem, że cały czas byli

TU!

[HAYQ]

+
Pozdrawiam

[Baba_Izba]

Przejmujący szczerą prawdą ten wiersz.
Przemijamy.
Podoba mi się (choć budzi dreszczyk).
Serdeczności
- baba

[adolf]

dzięki za wlgąd ;) tkai miał być :)