tytułu nie ma - ktoś się nie bał i ...

[M._Krzywak]

Moja matka nie wierzyła w wielką przyszłość ja od wczoraj
zostałem gdzieś w pokoju między kobietami i mężczyznami
pomiędzy jednym a drugim jest przepaść popatrz jak ładnie
rosną nam kwiaty na balkonie po oknie chodzi pająk

wiesz że nie potrafię już stawiać przecinków i kropek
jak nie rozrzucam ubrań na stole leży szklanka i twój portfel
wyciągam z szuflady zdjęcia z twarzy wyciągam konsekwencje
bycia razem przez te kilka lat czy pół wieku to już nieważne

rozwieszasz pranie zeznałem wtedy w sądzie że nie wiem
jeden paragraf jak złudna nadzieja zresztą źli są sędziowie
w pamięci luki jak mam zapamiętać o ojcu i ojczyźnie
w blasku butelek szukać pocieszenia na lepsze jutro

zabrakło sił na pokonanie ciemności i włączenia kontaktu
przez to wpadłem z jedną zapadłem się w drugą
poszedłem do trzeciej by wreszcie zatrzymać się w połowie drogi
wrócić do pierwszej bo najlepiej zawija kanapki

[styks]

czyta się
z rozpaczą
i odrobiną nadziei

moim zdaniem - bardzo dobry

[Baba_Izba]

Czytałam kilka razy. Myślę, że bardziej Ci zależy na fachowej
ocenie ludzi znających się bardziej ode mnie na tworzeniu poezji.
Ja tylko o moich odczuciach: odebrałam ten wiersz jako
bardzo autentyczny z przeżyciami PL- a.
Jest zagubiony, sytuacje w jakich się znajduje raczej go przerastają,
wydaje mu się, że COŚ/KTOŚ kieruje jego losem, nie on sam.
Jest jak listek unoszony na powierzchni rwącej rzeki.
Coś próbuje jednak zmienić w swoim życiu, analizuje je, wyciąga wnioski,
choć raczej z pozycji obserwatora swojego losu niż SIEBIE.
Bardzo mnie przejął ten wiersz, sama nie wiem czemu. Wiersz budzi niepokój,
prowokuje do zastanowienia się nad sobą, jest taki INNY.
To tyle, po przeczytaniu, serdecznie pozdrawiam,
- baba

[Bernadetta1]

wiersz ze względów osobistych...moich małych czy dużych przeżyć, zrobił na mnie wrażenie...skłonił do zadumy, refleksji.proste przemyślenia , stwierdzenia podmiotu lirycznego są bardzo osobiste...prawdziwe i przez to wzruszające...To w poezji najważniejsze...pozdrawiam:)

[Judyt]

mmm po prostu jest to Michale , tak odbieram wiersz:
z cięższym doświadczeniem na karku, może nawet krzyżem
tym jedynym dla człowieka, przemawiający, prawdziwy,
wciąż z poszukiwaniem promyka najmniejszego, pomiędzy
codziennością,pod prąd, :)ciepłoniaście

[JacekSojan]

peel bardzo chciał na końcu historii zagrać cynika, ale poeta poetę nie oszuka;
rozdrapy nadają tekstowi walor szczerości, więc to się czyta z zaangażowaniem, jak słucha się o cudzych kłopotach;
dobrze!
J.S

[JacekSojan]

zacząłeś "Matka" z dużej, zgodnie z gramatyką, a potem po gramatyce (interpunkcji ani śladu) - to niekonsekwentne;
pozdrawiam! :) J.S