Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

opowiedz coś o sobie o mnie dowiesz się z nocnych
piosenek wiem tylko że wciąż żyjesz w tym płonącym
domu wychodzisz z samego rana i stoisz ociekasz
powietrze łapiesz

skacowany
wyciszony zupełnie
wyciszony
zupełnie skacowany
jadę znowu w to miasto
jadę bić się z tym miastem
muzykę mu robić

wróciłem z workiem przez ramię krwią na koszuli
a trochę mnie tu nie było teraz staram się nazwać
drzewo krzyk zapach kobietę cokolwiek

jeszcze nie znam takich słów dopiero będę je łuskał
z przekwitłych pól zeschłych dźwięków na słupach
zbierają się ptaki wszystkie czarne jak wyjazd wcześnie
rano z brudną kurtką dziurą w boku

teraz Budgie
szerokopasmówka

(X 2008)

Opublikowano

znaczy się, że blues artystów ;D
(szampon & kefir z pomidorem ;p)
lubię b., wiersz jest w tym klimacie, aż melancholia w mojej głowie zaśpiewała. spoko.
pozdrawiam
(nie szczerz złotych zębów;p)

Opublikowano

H. Lecter - cóż, dzięki za wizytę i wyłuskanie:)

jacekdudek - Budgie rlz=). to dobrze, nie zdradzę chyba tajemniecy, jak powiem, ze taki miał być /do tego skłaniać=)

kunoichi = już mam srebrne, nie martw się. ze złotymi ciężko, Wania mi się dzisiaj skarżył=)

Michał Kowalski - prosta recepta: po prostu faktycznie czytaj inne wiersze. ale dzięki za zajrzenie tak czy tak.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Oczywiście, nie pozwoliłbym sobie na komentowanie czyichkolwiek łydek... Chodziło o łydkę Gombrowicza - jego łydkę mogę, bo nie żyje ;)
    • @Simon Tracy To bardzo klimatyczna, mroczna opowieść - coś na granicy grozy i legendy. Opisujesz Lincoln Road jakby był wpisany w jakieś lokalne kroniki, a potem powoli przechodzisz do sceny z patrolем. Nie wyjaśniasz, co robiła tam kobieta, ani co konkretnie widziała - to potęguje ciekawość. :) Scena z żołnierzem, który się przeżegnał i ucałował krzyżyk poza wzrokiem kaprala - to jeden z mocniejszych momentów. Bardzo filmowy, bardzo ludzki na tle tej grozy. Opowieść intryguje i wciąga. Pozdrawiam. 
    • @Leszczym może nie idźmy w tę stronę , trzeba samemu skonstruować :-) to tylko parę styków
    • Głębiej pod nami, tam gdzie korzeń pęka, wyznaczony czas nurtem rzeki spływa. Czeka Pan Cieni, bóg o mocnych rękach, co każdą duszę po imieniu wzywa. To on jest mrokiem, co schronienie daje, w jego całunie śpi każde wspomnienie. Pasterz mglistych stad przemierza rozstaje, W jego spojrzeniu drży świata istnienie. Strzeże on wejścia w mroczne zapomnienie, gdzie dusz korowód brodzi w gęstych toniach. Władca rozkładu kładzie martwe cienie, klucz do wieczności trzyma w silnych dłoniach. Ludzie się chylą w lękliwym pokłonie u stóp jesionu, gdzie woda wycieka. Wzywają tego, co siedzi na tronie, gdy wrota Nawii chłoną już człowieka. Próżny jest ten lęk - powrót w mroczne strony, do Pana, który poi ich milczeniem. Świat w jego dłoniach spocznie uciszony zrosły z niebytem i wieczności cieniem.       Słowiański panteon zamieszkują bogowie, którzy sprawowali pieczę nad różnymi aspektami życia i natury. Jednym z najbardziej tajemniczych i jednocześnie ważnych bóstw był Weles, bóg zaświatów, dusz zmarłych oraz opiekun bydła. Jego postać odgrywała kluczową rolę w życiu codziennym Słowian. Nawia - w wierzeniach słowiańskich oznaczała zaświaty. To właśnie tutaj przybywali zmarli. Ilustracja - ze strony int. JuraPark Bałtów.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @FaLcorN Jest bardzo dobrze! :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...