Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wybór

Wiechu J. K.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bea.2u

Bea.2u

Opublikowano
Opublikowano

zwątpienie
wiara
myśl jak ziarnko piachu na wietrze się ściera
w pył?

a gdyby?
gdyby jak nurt strumienia
unisło dialektyką istnienia?

zwątpienie z wiarą
niezmiennie niśmiertelnie
się ścierają
w diament

na dnie smutku
prominiem wyrosła nadzieja

...
bea

Marta Mil

Marta Mil

Opublikowano
Opublikowano

wiem , że widział Pan co się działo z tym ostatnim moim wierszem, ...ja jestem totalnie porażona......i zaszokowana, jak widać nawet tutaj nie można wyrazić swoich uczuć, bo zawsze znajdzie się ktoś, kto to zniszczy...,postanowiłam to usunąć tylko dlatego, by nie robić przykrości innym...żal, pozdrawiam (myślę, że coś z tym fantem trzeba zrobić, albo go zupełnie ignorować, .....)

Marta Mil

Marta Mil

Opublikowano
Opublikowano

i tak moje uczucia do Jego treści się nie zmienią, więc co do umieszczenia tego wiersza raz jeszcze mam pewne obawy......a autor i tak zapewniam Was o tym wie, ubolewam nad tym, że akurat w tym momencie ten idiota pokazał na co go stać (sory, ale tak muszę go nazwać, nie chcę takiego zamieszania, nie jest to miłe dla nikogo...)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Amber
      In Line 3.0

      Przez Amber · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Razem nie jest źle, tylko niech pel tego nie spieprzy, ale to prawda zawsze może być lepiej.:)  Podoba mi się portret bohatera w wierszu. Pozdrawiam cieplutko.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 34. Ciało pamięta

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium psychologii wojny. Narrator, macedoński weteran, nie opisuje bitwy z perspektywy heroicznej chwały, lecz z perspektywy rzemieślnika, dla którego zabijanie stało się rutyną, a wojna stała się dla niego stanem naturalnym. Podczas gdy inni krzyczą „do broni”, on już ją trzyma. Narrator uderza też w pychę młodych, którzy często lekceważą starszych. Jednak w momencie prawdziwej próby to weterani stają się murem, za którym chowa się reszta. To oni niosą ciężar bitwy, bo wiedzą, jak przetrwać. Strach lub zmęczenie wyłączają racjonalne myślenie („głowa zapomina”). Umysł może być gdzie indziej, może być sparaliżowany, ale ciało - wytrenowane do zabijania i osłony - wykonuje swoją pracę autonomicznie. Na końcu weterani stoją i patrzą na miażdżonych w bramie Persów. Narrator jest zimny, zdystansowany, niemal znudzony rzezią. Porównanie ludzi do „much” odczłowiecza przeciwnika. „Brama gęstsza niż bagno” to sugestywny opis paniki i tłoku, gdzie uciekający sami stają się dla siebie śmiertelną pułapką. Jak zwykle - świetny tekst. Czy to może bitwa pod Issos?
    • hollow man
      rytuał wejścia

      Przez hollow man · Opublikowano

      przyszedłem dzisiaj do ciebie stary przewodniku   ile to już lat nic nie straciłeś  z uważności   wyczuwasz  brzmienie  milczenie   gesty  energię z ciała  i już wiesz   nie przyszedłem dużo mówić   chciałbym najpierw  dokładnie  wszystko poczuć   do ostatniej  komórki  szpiku    
    • bazyl_prost
      Donikąd

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      coin to chyba dolar
    • Berenika97
      Donikąd

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Tyrs   Wiersz jest diagnozą kryzysu duchowego - według mojego subiektywnego obioru. Sugeruje, że współczesny człowiek zastąpił Boga pieniądzem, a empatię - obojętnością („stała diabła w kosmosie”). Śmierć w tym świecie nie jest już tajemnicą, lecz statystyką („ilość cieni łamana na finansowy mianownik”). A na końcu - pytanie - „Dokąd?” zawieszone w próżni sugeruje, że mimo bogactwa i ignorowania egzystencjalizmu, wszyscy zmierzamy w tym samym, nieznanym kierunku, przed którym nie uchroni nas żaden „Coin”. Bardzo ciekawy tekst. Pozdrawiam.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...