podobieństwo wielkich oczu

[BlackSoul]

Samotność dopada człowieka bardzo szybko kiedy stoi za długo w cieniu. To taki drapieżca z pazurami i wielkimi kłami do ziemi. W końcu każdy z nas się go boi. Nie chce dzielić z nim tego samego pomieszczenia bo strach ma wielkie oczy, podgryza kostki, dziurawi kruche podniebienie i wypala świadomość.
Toleruje samotność jak matkę, czasem nawet czuję, że jest mi bliższa. Patrzę w lustro i widzę jej twarz, jak się wykrzywia w uśmiechu. Patrzy moimi oczami wprost do wnętrza. Zamyka wszystkie drogi, wyrywa klamki. Ze strachu, chowam się pod stół, w kącie pokoju tuląc kolana do piersi. Jedyna czynność która mnie uspokaja.
Jesteśmy podobne. Obie mamy suchą skóre, lubimy mieć opuchnięte oczy od płaczu. Zawsze pomaga mi się podnieść, żebym na nowo mogła paść na kolana. To ją bawi. Taki jednoimienny cyrk, ze mną w roli głównej. Podskakuje za każdym świstem bata nad głową. Mam nawet swoją ulubioną sztuczkę - upadek z dużej wysokości. Zawsze wychodzę z tego cało, nie licząc kilku złamań. Jestem przestrogą. Kiedy człowiek na mnie patrzy zaczyna mocniej kochać życie.
Po deszczu zostają kałuże. Nawet w nich kryje się samotność. Macha do mnie dniem wczorajszym, mówiąc, że przedemną jeszcze wiele takich dni. Ze złości skacze jej po twarzy. Krzyczę do bogu ducha winnego nieba. Nie widzę w nim ratunku tylko bezmiar przestrzeni, który nie może się doczekać, żeby spaść mi na głowę.
W domu czeka na mnie mój cichy kąt. Upadam zawsze ciężko bo samotność trochę waży. Czuję ją na barkach jak kiwa się za każdym razem kiedy próbuje się uśmiechnąć. Dlatego mam taki dziwny wyraz twarzy kiedy śmieję się z czyjegoś żartu. Jakby ktoś próbował wyrwać mi ręce. Siłą rozbawienia powstrzymuję łzy i krew która w środku zatapia organy.

Moje serce to bezludna wyspa. Sama muszę więc dźwigać wyspę i samotność.

[Ania_Ostrowska]

Pogubiłam się w końcówkach - kiedy jest specjalnie "e" a kiedy powinno być "ę"? Spróbuj może pod tym kątem jeszcze raz to sama przeczytać. Generalnie stylowe - trzyma spójność za wyjątkiem końcówki "Moje serce to bezludna wyspa. Nie ma nikogo kto chciałby na niej zamieszkać", która w moim odczuciu okropnie trąci banałem. To bym koniecznie zmieniła. Pozdrawiam - Ania

[BlackSoul]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Posłuchałam głosu rozsądku i poprawiłam błędy które pod natłokiem uczuć wdarły się do rąk.

Pozdrawiam z podziękowaniem
Kasia

[UFO]

Mnie sie bardzo podoba, tym bardziej, że samotność to dość oklepany temat literacki i w ogóle trudny do uchwycenia w ciekawy sposób. Twój tekst jest jak najbardziej na plus. Pozdro

[BlackSoul]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

miło czytać pochlebstwa :) utwierdzają w przekonaniu, że jeszcze się potrafi :)

pozdrawiam

[Katarzyna Leoniewska]

Tekst bardzo mi się podoba, zresztą, całe Twoje pisanie ma swoisty urok (nawet gdy pojawiają się jakieś niedoskonałości). Zakończenie tylko... wciąż prosi się o zmianę. szkoda popsuć tak dobry tekst!

[BlackSoul]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"swoisty urok" - powiem wow , bo zaskoczyło mnie, że tak można odbierać moją pisaninę :)
strasznie dziękuję , a co do końcówki to .... zminimalizowałam

pozdrawiam :)