Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
dla Wesołego Grabarza, bez znaków i okoliczności, napisane po spotkaniu w Srebrnej Górze

zalana przestrzeń bo i pusta była
jakby kto pytał – z dala od Szulmierza
zarosła w polu niczyja mogiła
znikła, jak gdyby nigdy nikt nie leżał
tu lub tuż nad nią choćby klęczał, skłonił
głowę lub myślał, że jest w niej lub po nim

zalało, oby dół wodą a przestrzeń
chmurą, wiatr w reszcie miał formę, a człowiek
szedłszy w tej chwili przystanął i jest się
rzekł do odbicia aniżeli w grobie
wyciętym znikąd i donikąd, takoż
wgłębienie te mi zaraz z miejsca zakop

jak? myślał długo, aż naraz deszcz ustał
a przestrzeń w słońcu nagle się rozmyła
i po mogile, która była pusta
i po bajaniu, a niech ci i żyła
skacze bo znikąd – człowiekowi nie żal
gdy nie poleżał z dala od Szulmierza.
Opublikowano

Messa to się chce wybijać i być trendy (roxy jak wolisz ;P) i pisać z rymami, żeby podchodziło pod neo-klasycyzm ;P zbijam się.

Bardzo dobry wiersz, urzekłeś mnie tym:

zarosła w polu niczyja mogiła
znikła, jak gdyby nigdy nikt nie leżał
tu lub tuż nad nią choćby klęczał, skłonił
głowę lub myślał, że jest w niej lub po nim

Bardzo plastyczne, ładne i fajnie się czyta :)

pozd. plus

Opublikowano

a człowiek
szedłszy w tej chwili przystanął

Nie wiem czy to dobry wiersz, czy zły ( i mało mnie to obchodzi ).
Czytałem z przyjemnością wiele razy. Szybko, wolniej, pomału...
I ja przystanąłem.
Dzięki, Messa.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to debata na temat "pieprzy" a więc ........

ps
wiersz dobry

i tyle wrzawy powstało przypadkiem
nad onym miejscem gdzie żaba się skryła
aż ktoś tu bajał inny zaczął gadkę
że to i owo że niby mogiła
a to poeta po ciemku przechodząc
idąc po deszczu wleciał w dołek z wodą
:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to debata na temat "pieprzy" a więc ........

ps
wiersz dobry

i tyle wrzawy powstało przypadkiem
nad onym miejscem gdzie żaba się skryła
aż ktoś tu bajał inny zaczął gadkę
że to i owo że niby mogiła
a to poeta po ciemku przechodząc
idąc po deszczu wleciał w dołek z wodą
:))

a dół nań zerka, no teraz - mogiła
zaraz przysypią albo wkrąg otoczą
po coś mnie ziemio ni zowąd wiwyła
a na to człowiek ozwał się proroczo
póki dół w dole a woda do niego
człowiek do bajki ni w ząb i "pokiego"

MN
ps. dzięki Jacku, może ktoś dalej posunie wywód o dole?
Opublikowano

złamałeś serce moje
więc nie niepokoję
w kącie siedzę i płaczę
efekta kiedyś obaczę
:)

śmiechu-uśmiechu!

(jak sądzisz - czy ten "kawałek wspaniałej poezji" w komencie spowoduje kryzys w otoczeniu Prezydenta)

co do wiersza!
znacznie rozbudowałbym watek "zalania"

:):):)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Inspirujesz. Lewa i prawa półkula przypomina dwie strony rzeki. Krajobraz odbity w człowieku.  Dziękuję za wiersz.     
    • Uśmiech na twarzy nie musi oznaczać życzliwości, Podobnie jak krzyż na piersi nie świadczy już o miłości. Czyż Samarytanin nie potrafił kochać?   Szczere życzenia nie zapewniają pomyślności, A bezgraniczna miłość nie otwiera każdego serca.   Miarowy oddech dziecka nie tłumi lęku o jego przyszłość. Młodości prędko do dorosłości, A starość zachwyca swą niedojrzałością.   Mądrość daje poczucie niewiedzy, A nietęgie umysły lekko interpretują rzeczywistość.   I samotność bywa błogosławieństwem, A małe gesty potrafią zostawić trwałe ślady.   Cierpieniu można nadać sens A z każdej łzy wydobyć promyk nadziei.   Prawe życie nie bywa łatwe, A lekka śmierć i tak pozostaje ciężarem dla bliskich.
    • @Poet Ka jest coś w tym wierszu niepokojąco prawdziwego.  Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czwarty u(po)twór z cyklu "Echo" link do piosenki poniżej:     Księżniczka zapłakała Zapłakała wiecznie śpiąca Nieomylny znak nam dała Woda nad jeziorem wrząca   Woda wrząca, wiatr wieść niesie Wojnę, ból przyniesie Wiatr zawiewa, woda wrze Zapłakała piękna w śnie   Płacze w śnie księżniczka Zgaśnie słońce, zapali wieżyczka Pęknie łoże, kamienna płyta Śmierć niechybnie nas powita   I kamienne łoże pękło Wojna to i piekło   Ach, zbierajcie się ludzie W śnie księżniczka płacze Dusza wnet z niej ujdzie Więcej nie zapłacze   Ach, kapłani, księża, święci Słońce już zachodzi Więcej niebem nie poleci Wojna, wojna ból urodzi   Zapłakała w śnie – Boże mój Piękna łka, marny los Zapłakała, płacze w głos Żałoby przyszykujcie strój   Treny, treny, ach, śpiewajcie Treny smutne Śmierci oczy powitajcie Sny okrutne   To rycerza sen się ziścił Wojna – znikła miłość Śmierć wygrała nam na złość Zamek złoty przyśnił   Nic nie winien, to tych dwóch Ach, sen, sen – znów i znów
    • @iwonaroma wczasie istnienia imperium rzymskiego ukrzyżowano wielu skazańców i Jezus nie był żadnym wyjątkiem chociaż wielu Polaków tak twierdzi 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...