Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Minusowcy

Hania K.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Hania K.

Hania K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Minusować! Minusować!
Jeden przez drugiego krzyczy
Jak wataha głodnych wilków
Z innym zdaniem się nie liczy.

Krwawe ślepia wiersz czytają
Palce tylko świerzbią stado
- Ten Poeta się wyłamał
Więc go minusować śmiało!!!

Nic, że geniusz, my zazdrośni
W własnym kłębie zatopieni
Wściekli, łasi na pochwały
My Poeci marnej chwały.

Na nic prośby, na nic talent
Gdy wilkowi się podłoży
On krwią żyje biednych istot
I się na krytykę droży.

Minusowcy, wy przeklęci
Kiedy wojna was tak nęci
Nie poeci, tylko wilki
Co nie poczekacie chwilki.

Spiro

Spiro

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bardzo mi do śmiechu i przez to jest prawdziwie, wręcz dotkliwie bolesny. Pani poezja dociera do trzewi :)

p.s. poważnie proponuję szybki kurs logiki. przydaje się w utrzymaniu sensu w trakcie dłuższej wypowiedzi.
a, z krytyką chwilkę poczekałem
Hania K.

Hania K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jimmy Jordan

kolego, te żarty są niesmieszne, jak już chcecie sobie żartować to idźcie sobie gdzie indziej. Już tyle razy prosiłam o nie zaśmiecanie moich wątków, ale widzę, nie trafia. Ale tak wy i iwersze czytacie, bez zrozumienia, tyle by dosolić i solą w oku wam jest ktoś, kto pisze o niebo lepiej niż wy, np. Czarny Tulipan, żeby nie pisać już o sobie.

Rachel_Grass

Rachel_Grass

Opublikowano
Opublikowano

to przestało być śmieszne dawno temu. proponuję nie komentować. dawajcie te swoje minusy, ale też spokój przy tym dajcie. ośmieszanie siebie samego przez panią Hanię to jedno, ale ośmieszanie jej przez innych to drugie.

proszę i pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 68. Wyrocznia Amona

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Jeżeli tak, to bym bardziej się cieszę :)   Dajcie mi boga, który nie krwawi — tego posłucham.   Pozdrawiam
    • Lenore Grey
      * * *

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Simon Tracy @Migrena @Poet Ka   Dziękuję wam pięknie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Andrzej_Wojnowski
      Pierwszy krok

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Marek.zak1   Rzeczywiście, niejeden i niejedna wraca myślą do dróg, którymi życie nie poszło. Ja od lat odpowiadam sobie tak samo: co się stać mogło, a się nie stało, widać stać się nie miało. Choć bywa, że nawet niespełnione rzeczy potrafią długo świecić w pamięci. To taka odpowiedź  poprawna.  A tak naprawdę, to uważam że życie jest tak pokręcone ( przynajmniej w moim wydaniu)  że nie ma recepty.  "Życie im piękniejsze , tym straszniejsze jeszcze jest, blednie przy nim wszystko, blednie  ...    czy jakoś tak.  Zgadzam się ze Stedem.  Co Ci więcej mogę powiedzieć.   Może ....   Jestem fajny stary dziad. to nie moja wina.   pozdr.
    • Simon Tracy
      * * *

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Lenore Grey Urzekająco piękny. I niesamowicie inspirujący.
    • Simon Tracy
      Na progu

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Pająki uschły zaplątane w swe własne, pokryte kurzem sieci. Orły i jastrzębie poszły spać głodne  w swych dorodnych, pięknych gniazdach. Psy gończe zagnano na powrót do ogrodzonych ostrą, metalową siatką kojców. Ich kły nie zaznały krwi ofiary. Ich umysł nie upił się w szale  agonii jego truchła. Dlatego nadal miały w sobie diabelski amok. Rzucały się na siebie,  drąc fałdy skóry i połacie futra. Srebrne kule nadal tkwiły  załadowane w magazynkach. Pokryte zaśniedziałym nalotem. Milczące jak skrytobójcze morderstwo. Myśliwi wrócili do domów z niczym  ponad uczucie gorzkiej porażki,  głębokiej rozpaczy  i poczucia bycia wystrychniętym na dudka przez drapieżnika,  którego nawet nie widzieli na oczy. Żył nadal. Szlak prowadził po ofiarach jego morderstw. Kluczył, błądził, mataczył, kłamał… znikał. Lecz przecież istniał. Był legendą lecz cielesną i krwistą. W nocnym maglu bezkresnej kniei, błysnęło jego czerwone ślepie. W toni niewzruszonej śladem ptactwa ni ryby, odbiły się jak w zwierciadle rysy jego pyska. Tropy wbite twardo w leśny mech i piach, jak stygmaty raniły boskie gaje. Coś zgrzytnęło u płota. Coś mignęło za szybą okiennicy alkowy. Zastukało cicho w drzwi. Zaśmiało się wraz z wiatrem w polu. Chowając się za stojącą na baczność armią, zamokniętych, mgielnych chochołów. Każdy krzyż można obrócić. Gromnicę zagasić. Pogrążyć Was w postępującym powoli jak trucizna szaleństwie. Tyle razy powtarzacie. Nie bójcie się zmarłych. Bójcie się tych co żyją i stąpają po padole. A jeśli to ciała spokojnie gniją a dusze powstają z mogił? A może byłem pochowany już za życia? Drżyjcie niespokojnie przez czujny półsen. Wasze oczy i tak nie ujrzą. Umysły nie pojmą. A ja podejdę do obejść, by zostawić odcięte głowy ofiar  na chat progach.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...