-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 43
Czasem idę
i widzę twój największy bólnie masz siły latać
bo wiesz, że to nie pomagakruszą się mury
niegdyś potężnea ból rozwija się, jak epidemia
wiem, że nie możesz płakać
wiem, że musisz odejść
wtedy rozrywa się mgła
i odchodzimy od siebiemoże na chwilę
może na dłużejale gdy wrócimy będzie lepiej?
tego nie mogę ci obiecać.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 37 odpowiedzi
- 599 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 679 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 746 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 961 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 601 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Achilles_Rasti · Opublikowano
hmmm.... nie spodziewałem sie takich reakcji... napisałem go późno w nocy po skończeniu pracy nad dokumentami...i miałem co do niego wątpliwości... dziekuję Wam...:) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@wiedźma Bardzo dziękuję za tak miłe słowa! Serdecznie pozdrawiam. @Marcin Tarnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Aleksander Hoorn Dziękuję za komentarz i za to, że potraktował go Pan z taką uwagą i rzetelnością. "Harmonijną, zrównoważoną wymianą energetyczną" - to określenie mówi mi więcej o własnym wierszu niż cokolwiek, co sama potrafiłam o nim pomyśleć. Pisałam intuicją, a Pan przyszedł z narzędziami i pokazał, co ta intuicja zbudowała. Takie czytanie jest dla autora rzadkim darem. Serdecznie pozdrawiam. -
Przez A.Between · Opublikowano
Ewoluujesz. Ciekawie opisane emocje. Lubię takie klimaty, chociaż sam klimat jest trochę trudny. -
Przez Ernest Guzik · Opublikowano
Nie znam już szczęśliwych słów i do stylu mi daleko. Zdzieram gardło, prosząc – wróć, wróć, bym znowu poczuł piękno. A gdy przyjdzie maj z najpiękniejszych wróżb, dam ci wargi smak wśród kwitnących grusz. Ponoć bywa, że najpodlejszy żal w końcu zmienia się w disneyowską baśń. A jeżeli już nie przyjdziesz i baśń stanie się złudzeniem, będę cicho szedł przez życie, będę tylko – cierniem. Słów już nie wymówię żadnych i zaleję się milczeniem. Po co rzucać mam słowami, gdy nie mówię ich do ciebie? Był nad nami anioł stróż, który troszczył się o płomień. Płomień naszych skór i dusz, który pragnę dziś zapomnieć. Choć nasz anioł zmarł, ja wciąż z jego piór tkam przed snem co dnia garść szczęśliwych snów. Ponoć bywa tak, że choć płomień znikł, świeci ludziom w twarz ich miłości znicz. To przez ciebie oniemiałem. To przez ciebie jestem cierniem. Śnię, że jestem twoją rzęsą, twoim oka mgnieniem. Śnię, że jestem jedną z twoich drwin, że ci śpiewam i prasuję jeans, że dla ciebie jestem – kimś. 31 X 2025 -
Przez wiedźma · Opublikowano
@Berenika97 dialog dwojga ludzi, delikatny, czuły , imntymy - niemal dotyka zmysłów. Piękny wiersz o pięknych duszach.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się