poznanie

[M._Krzywak]

w miastach szyny są jak włosy kobiet
wiatr owiewa po skrętach konduktora
podobno słońce jest jedno masz już punkt do
zaczepienia się wśród skrzydeł i ciemnych kulek

rękami o balustrady schodzimy na alejki
trzymamy gołębie pomiędzy zębami
świat jest taki dziwny podobnie zielony
trawnik przyświeca w drodze do drzew

starsi twierdzą że noce są chłodniejsze
kroczando-mruczando od baru do baru
z liściem w koszuli i listem do ciebie
nabazgranym pomiędzy jednym a drugim

wejściem
i
wyjściem

[M._Krzywak]

Z miejsca i przy okazji dziękuje bardzo za recenzje pod ostatnim wierszem "Ten trzeci" - niestety znowu jestem w rozjazdach i tylko na moment w Krk, zatem ten wierszoł podzieli los tamtego - czyli - Autor nie będzie się mógł bronic rękami i nogami :)))

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może: wiatr owiewa konduktora na skrętach?
:-D

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to ci konduktor ;)

I nie tacha, a pisuje, widocznie coś mu się tam (podmiotowi) uwidziało, że chce napisać.

[Michał_Kućmierz]

Piszesz Pan tak sugestywnie, że aż przetrzeźwiałem :)
Pozdrawiam M.

[Eugen De]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to ci konduktor ;)

I nie tacha, a pisuje, widocznie coś mu się tam (podmiotowi) uwidziało, że chce napisać.

i napisał liść ;)
Czyli dziewuszko - mowa - trawka?

[adam sosna]

trawka?
gdzie?

troszeczkę proszę!
:):):)

[zak stanisława]

pali skręta w kulki leci i po balustradach się wsppina :P
ale bardzo misie ten wiersz, nawet bardziej niz bardzo, jest o czym poduskutować:D
więc zabieram do powtórek:)

[Judyt]

świat jest taki dziwny podobnie zielony
trawnik przyświeca w drodze do drzew

dziabłam se:) dzięki, ciepłoniaście

[Jego Alter Ego]

taaaa, skręty konduktora rulez:P
poza tym podoba mi się to że źle się to czyta (w sensie że się łamie (w wymowie i w znaczeniach, to jak pieszczota dla znudzonego umysłu czytelniczego, jak choćby urwane "do" bądź przerzutnia z trawnikiem...zwykłym trawnikiem mam nadzięję, bo tu już jakieś zbiorowe palenie się szykuje przez autora:P) po drodze do tych drzew i do wyjścia. i koniec mnie się bardzo, ale to bardzo:)
pozdrawia

[Czarna Perła]

poczatek mnie nie porwał, ale od połowy drugiuej strofki zrobiło się przyjemniej..odrobinę ze sobą zabieram.
pozdr, cz.p.

[M._Krzywak]

Ja dziękuje i już ruszam do boju poczytać coś niecoś.

[lubię latawce]

wiesz, ten wiersz bardzo mówi do mnie. o peelu (takim trochę rodem z cyganerii), młodym, ale doświadczonym, przedwcześnie postarzonym o smutne przypadki ("list do ciebie" nie brzmi optymistycznie, zwłaszcza w kontekście alkoholowej włóczęgi - a nie ma dymu bez ognia).
druga strofka - rękami o balustrady na alejki - oni się, peel z peelką, trzymają za ręce [obraz ten siedzi raczej w głowie bohatera jako wspomnienie]. oni fruną, fruną w dół (spadają?) /perspektywa z lotu ptaka (trawnik przyświeca w drodze do drzew). oni (czy jeszcze "oni"?) zachłystują się światem (trzymamy gołębie pomiędzy zębami świat jest taki dziwny podobnie zielony) - ale pamiętaj, że gołębica przyniosła noemu właśnie zieloną gałązkę

w puencie jednak bym zamieszała, tzn. zrobiła odwrotnie - wyjście i wejście. żeby nie pisał w barach. żeby pisał właśnie w drodze do drzew, ręką o balustradę, w szczelnie otwartym miejscu, gdzie szyny są jak włosy kobiet

tyle ode mnie. pozdrawiam
angie