poemat o Zofii

[Boskie Kalosze]

Monika, Katarzyna, Anna czy Ludmiła, były dla mnie tylko ujęciem
tego samego pejzażu fragmentem południa, północy, wschodu lub zachodu.

Od dziecka podchodziłem do kobiet nadzwyczaj systematycznie,
toteż moją pierwszą miłością obdarowana została przedszkolanka Al(f)a,
w pierwszej klasie szkoły podstawowej gospodarz klasy ruda Be(a)ta,
w drugiej, kiedy zaczynała narastać we mie muzyka, Gam(m)a
z oczami w zielonkawym c-dur, a w trzeciej dELtA,
bo wszystkie moje ówczesne myśli i marzenia kończyły się na niej.

Mógłbym pisać o swoich miłościach bez końca, może właśnie dlatego,
że trwały tak krótko? O chwilach, jak interwały wieczności,
kiedy z Lamb(a)dą tańczyliśmy o świcie na plaży wtuleni w siebie
niczym te białe chmury nad nami w błękitniejące przestrzenie. Nasz dom -
stary, wiklinowy kosz - dawno spłonął w słońcu, a przecież ciągle
znajduję w nim schronienie i teraz, kiedy nie można iść już dalej
przed siebie, ani tym bardziej zawrócić.

Kiedy nastała Pi -
egowata, ruda dziewczyna, natychmiast obdarła ze mnie wstyd jak skórkę
kubańskiej, łykowatej pomarańczy z której przez wiele wiosennych nocy
wysypywaliśmy potem pestki. Wspominam Pi, gdy wschodzą na nocnym niebie
i rosną innym atmosfery naszych minionych, słodkich uniesień.

Ale kochając się w tych po-literowanych kobietkach, a potem kobietach,
przygotowywałem się tylko. Ćwiczyłem zmysły na poznanie tej ostatecznej,
czekałem na swoją Omegę przy której zapomina się wszystkie miłości przed nią
i patrząc w rozgwieżdżoną noc, widzi się po prostu noc,
podpowiadając uchu muszlę, słyszy się szum a nie dalekie wołanie
rozpalonego w zachodzącym słońcu wiklinowego kosza.

Toteż kiedy poznałem Zofię, pomyślałem w pierwszej chwili,
że jest to ostania kobieta w moim alfabecie miłości,
Omega wszelkich namiętności, kres uczuć i odchodzenia od zmysłów.
Tymczasem z biegiem lat Zofia zaczęła oddalać się,
bywały wieczory podczas których nieobecniała nagle między słowami
i coraz bardziej niedorzeczniała we mnie a ja nie robiłem nic,
żeby zawrócić ją ku sobie. Niekiedy chwytałem w takich chwilach
za pióro i oddawałem resztki – mojej Zofii - kartkom, aż wreszcie
pogrążyła się w myślach nie o mnie zupełnie i znikła,
jak znika w ustach słodka mandarynka pozostawiając
po sobie jeszcze przez chwilę intensywny zapach w powietrzu.


Wdycham jego resztki czekając na swoją prawdziwą Omegę
i coraz niecierpliwiej i z niepokojem spoglądam na zegarek.
Niekiedy, tak jak dzisiaj, w przeczuciu straszliwej omyłki otwieram terminarz
i kartka po kartce sprawdzam, czy czasem na którejś jej nie przegapiłem:


Zofia chmurzy się
milczy

nosi na sobie
coraz wyraźniejsze ślady
włamania

[Boskie Kalosze]

Dlaczego tutaj? W końcu pisze w tytule, że poemat, a według słownika poemat to:

"dłuższy utwór, zwykle wierszowany, o charakterze epickim lub lirycznym"

Z tym, że nie jestem pewny :)

[teresa943]

Nie jestem na tyle kompetentna, by Ci radzić, czy tutaj...
ale
o poemacie chcę rzec
słowo więźnie w gardle
i coś drapie
tak jakoś wilgotnieje
pod rzęsami piasek
nie wiem

Wdycham jego resztki czekając na swoją prawdziwą Omegę
i coraz niecierpliwiej i z niepokojem spoglądam na zegarek.
Niekiedy, tak jak dzisiaj, w przeczuciu straszliwej omyłki otwieram terminarz
i kartka po kartce sprawdzam, czy czasem na którejś jej nie przegapiłem:


Zofia chmurzy się
milczy

nosi na sobie
coraz wyraźniejsze ślady
włamania

na razie zamilknę...zbyt bliskie, by coś mówić...
dziękuję za wzruszenie
:)
serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Również pięknie dziękuję :)

[Bernadetta1]

no cóz...dedykowany naturze delikatnej.:)..musi miec liryzm w sobie i jeszcze jedno..umiec zagrac na strunach duszy kobiecej i ten poemat to ma niewatpliwie:)pozdr.
Bernadetta

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Więc jednak poemat. Dziękuję za podtrzymanie w wierze :)
i pozdrawiam.

[teresa943]

Wczytałam się jeszcze raz i wyłowiłam sobie poniższe fragmenty:

Nasz dom -
stary, wiklinowy kosz - dawno spłonął w słońcu, a przecież ciągle
znajduję w nim schronienie i teraz, kiedy nie można iść już dalej
przed siebie, ani tym bardziej zawrócić.

Refleksja (narratora) - osoby samotnej (z liczbą lat większą niż mniejszą), ktora po śmierci partnera/ki czuje pustkę we wspólnym niegdyś domu.

Ale kochając się w tych po-literowanych kobietkach, a potem kobietach,
przygotowywałem się tylko. Ćwiczyłem zmysły na poznanie tej ostatecznej,
czekałem na swoją Omegę przy której zapomina się wszystkie miłości przed nią
i patrząc w rozgwieżdżoną noc, widzi się po prostu noc,
podpowiadając uchu muszlę, słyszy się szum a nie dalekie wołanie
rozpalonego w zachodzącym słońcu wiklinowego kosza.

Przyznaje, że wszystkie poprzednie miłości były tylko przygotowaniem do tej jedynej, najważniejszej i najpiękniejszej.

Toteż kiedy poznałem Zofię, pomyślałem w pierwszej chwili,
że jest to ostania kobieta w moim alfabecie miłości,
Omega wszelkich namiętności, kres uczuć i odchodzenia od zmysłów.
Tymczasem z biegiem lat Zofia zaczęła oddalać się,

Ostatnią kobietą (milóścią) Peela byla Zofia, ale i ona odeszła z biegiem lat.

Wdycham jego resztki czekając na swoją prawdziwą Omegę
i coraz niecierpliwiej i z niepokojem spoglądam na zegarek.
Niekiedy, tak jak dzisiaj, w przeczuciu straszliwej omyłki otwieram terminarz
i kartka po kartce sprawdzam, czy czasem na którejś jej nie przegapiłem:

Dalej czeka na prawdziwą Omegę, a czas ucieka, lecz terminu spotkania oczekiwanej nie ma w kalendarzu.


Zofia chmurzy się
milczy

nosi na sobie
coraz wyraźniejsze ślady
włamania

Zofia wciąż powraca w pamięci.

Są to notatki na marginesie moich przemyśleń.
Dopatruję się tu głębokiego przesłania o życiu i przemijaniu (Alfa i Omega jakby od A do Z), o miłości ziemskiej i tej ostatecznej pozaziemskiej, kiedy przyjdzie pora...
Gratuluję. Piękny i refleksyjny poemat.
Dziękuję za stworzenie okazji do glębszych przemyśleń.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo się cieszę, że tak zaintrygowały Cię te skromne słowa. Nie znałem nigdy żadnej Zofii,
to znaczy nie na tyle blisko, żeby to w jakiś szczególny sposób wspominać i masz rację:
chodzi raczej o zapięcie czegoś na ostatni guzik, od A do Zet jak to się mówi.
A może od Zet do A? Sam nie wiem:


będziesz nią nie będąc nią

byłem nie byłaś i dzisiaj jesteśmy
drzewem czereśni dla pestki czereśni
dalecy siebie aż przedalecy
z dala rośniemy w naszej niewiedzy
jak drzewo kwitnie owoc dojrzewa
dla ust mu obcych a nie dla drzewa
pestka wypluta rośnie daleko
za siódmą górą za siódmą rzeką
siódmą pieczęcią i w siódmym niebie
zagubię siebie nie spotkam ciebie
byłaś nie byłem i znów gdzieś jesteśmy
pestką czereśni dla nowej czereśni

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo się cieszę, że tak zaintrygowały Cię te skromne słowa. Nie znałem nigdy żadnej Zofii,
to znaczy nie na tyle blisko, żeby to w jakiś szczególny sposób wspominać i masz rację:
chodzi raczej o zapięcie czegoś na ostatni guzik, od A do Zet jak to się mówi.
A może od Zet do A? Sam nie wiem:


będziesz nią nie będąc nią

byłem nie byłaś i dzisiaj jesteśmy
drzewem czereśni dla pestki czereśni
dalecy siebie aż przedalecy
z dala rośniemy w naszej niewiedzy
jak drzewo kwitnie owoc dojrzewa
dla ust mu obcych a nie dla drzewa
pestka wypluta rośnie daleko
za siódmą górą za siódmą rzeką
siódmą pieczęcią i w siódmym niebie
zagubię siebie nie spotkam ciebie
byłaś nie byłem i znów gdzieś jesteśmy
pestką czereśni dla nowej czereśni


Boski!
Jestem od dawna pod urokiem Twojej poezji! Na poczekaniu umiesz wyczarować w całej prostocie słowa o życiu, które wcale nie jest banałem. I zawsze w każdym Twoim wierszu jest kopalnia złota! Czy Ty na codzień też prawisz wierszem? To taka babska ciekawość...hihi...
Tak. Masz rację. Właściwie można i odwrotnie, od Z do A, wszak życiowy alfabet zatacza koła: drzewo rodzi owoce dla pestki, w której jest zalążek nowego...drzewa.
:))
Moc serdeczności
-teresa

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na co dzień mówię normalnie, a nawet unikam rymów i poezji :)
Takie jak powyższy wierszyki nazwałem "rozkołysankami", coś jak przedsionek słodkich snów,
i raczej już ich nie piszę:


jak zapewnić nam nieśmiertelność

Wszystko przemija, zwłaszcza przemijanie.
Kochanie moje - przeminie kochanie!
Nie kochaj mnie tak, bo miłość przeminie.
I wiń mnie, ach wiń - wina się przewinie!
Świat się przekręci bo dzisiaj się kręci.
A skoro jest Śmierć, nie będzie już Śmierci!
Skoro nie będzie, to będzie wciąż będzie.
Z nas nie łabędzi - dwa białe łabędzie.
Nie było nas Tu, więc Gdzieś czeka bycie!
Spłyniemy zmierzchem - to znaczy o świcie
Twoją łzą.

[teresa943]

Taki odruch aż się uśmiechnęłam...bo w odpowiedzi na Twój wpis przyszły mi na myśl słowa

"mów, do mnie jeszcze, mów
tak tu cicho, usłyszę twoje słowa
nawet bez zbędnych słów,
zrozumiem, bo serca mowa
tylko pozornie nieżyciowa..."

Dziękuję za te wszystkie Twoje wiersze.
:))

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Również dziękuję za Twoje słowa i
może odpowiem na te powyżej jeszcze jedną rozkołysanką.
W końcu powstały po to, żeby takie chwile "poza słowami" wyrazić:


co tam słychać w naszych sercach?

szepce świerszcz nocy spokojna dobra
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
senne marzenia wierzbom się marzą
bardzo cię kocham kocham cię bardzo
księżyc ze stawu do nieba szlocha
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
ćmy przyglądają się swoim twarzom
bardzo cię kocham kocham cię bardzo
przystanął zegar i w wieczność cmoka
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
kocham cię bardzo bardzo cię kocham

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Również dziękuję za Twoje słowa i
może odpowiem na te powyżej jeszcze jedną rozkołysanką.
W końcu powstały po to, żeby takie chwile "poza słowami" wyrazić:


co tam słychać w naszych sercach?

szepce świerszcz nocy spokojna dobra
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
senne marzenia wierzbom się marzą
bardzo cię kocham kocham cię bardzo
księżyc ze stawu do nieba szlocha
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
ćmy przyglądają się swoim twarzom
bardzo cię kocham kocham cię bardzo
przystanął zegar i w wieczność cmoka
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
kocham cię bardzo bardzo cię kocham
kocham cię bardzo bardzo cię kocham


któż to widział w samo południe
rozkolysanką mnie rozkołysać
gdy czas obiad gotować

a zresztą co tam, raz oszaleję
i niech przypali się zupa
lubię takiej poezji słuchać

:)))

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Narozrabiałem. Nigdy nie wiadomo, co z takiego pitraszenia może wyjść
... i walnąć mnie zdrowo po głowie :))


Szalony bigos

Czy to Dante z Beatrycze?
Czy Krasiński z swą Delfiną?
Może Krupska, może Lenin
lub Marszałek z Kasztaniną?

O północy cicho, cicho
mknie pod sufit dziwna para,
tajemnicze szepty, głosy
rodzą się w kuchennych garach.

Czy Jadwiga to, Jagiełło?
Adam szepcze coś Maryli?
Może Balzac z panią Hańską,
Staś i Nel lub inne draństwo?

Nie kochani! To Teresa
czary mary... czary mary...
- miesza chochlą całe noce
i kojarzy swoje pary:

Śpi Romeo pod sufitem
ale razem z Agrypiną.
Śpi Walewska, ale obok
doktor Watson z głupią miną.

Sherlock paląc którąś fajkę
szepce do uszka Estery:
- Dedukuję, że ten bigos
ona robi dla... Chimery!

[Andrzej Ludwiczak]

-poemat i wszystkie inne poboczne wątki ( wiersze ) do specjalnego folderu pt. B.K. zapisuję skrzętnie.

- pozdrawiam

ps.

-biorąc pod uwagę moją stronniczość w ocenie Twoich dzieł, powinienem podpisywać - Pe-Pe ;)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, nawet nie wiesz, jak cieszę się, że Ci się podobało.
To znaczy, że Ktoś jeszcze czuje mniej więcej podobnie. Dinozaury żyją!
Pozdrawiam :)

[kasiaballou]

Sentymentalny obraz, liryczny i prawdziwy - podróż przez meandry życia uczuciowego peela w postaci poematu - zamiast pamiętnika, a może na jego kanwie - gratuluję pomysłu i wykonania.
Pozdrawiam
kasia.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację, że liryczny. Główny powód, że umieściłem go właśnie tutaj
i cieszę się, że znalazłaś coś dla siebie. Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Trzecie powtórzenie (nie do pary)przypomniało mi właśnie starą piosenkę Lennona i Yoko Ono.
Może kogoś zainteresuje:


"Reszta płyty została nagrana na magnetofon kasetowy w szpitalu Queen Charlotte's w Londynie, gdzie John i Yoko wspólnie przeżywali śmierć ich pierwszego nienarodzonego dziecka. Utwory nagrane w szpitalu zawierają, m.in. bicie serca poronionego dziecka pary (Byby's Heartbeat)"


h ttp://pl.wikipedia.org/wiki/Unfinished_Music_No.2:_Life_with_the_Lions

[teresa943]

zainteresuję się niebawem jak znajdę chwilę...na pewno się jednak rozbeczę, bo to dla mnie bardzo osobisty temat...
dzięki za informację
:)
pozdrawiam
-teersa