spleenowa kołysanka

[nigdy ja]

wśród rzęs nocy będę żył
cienie zbierał tkał i śnił
te na żagle te na struny
te na skrzydła mojej dumy

i wyrzeknę się księżyca
co mnie zauroczył dzisiaj
i wyrzeknę się też słońca
kuli ognia i gorąca

i gwiazd także się wyrzeknę
kusicielki zimne przeklnę
nim mnie znowu oszukają
nim mnie znowu zakochają

i pozbędę się też duszy
niech noc na niej zęby kruszy
i niech pustych dłoni drżenie
zakrywają znowu cienie

[Tova_Brink]

ktoś tutaj użył pojęcia "trzymania patosu na smyczy", co idealnie pasuje do tego wiersza
mimo użycia prostych środków znajduję w tym jakiś urok:)

jednak zdecydowanie postuluję (tzn. nienachalnie sugeruję;) odsunięcie od reszty tego wersu:

"nim mnie znowu zakochają"

najsłabsza jest ostatnia strofa, szczególnie dwa końcowe wersy

"wśród rzęs nocy będę żył"

wyobraziłam sobie:P i ciekawa to wizja

:-]

[nigdy ja]

"ktoś tutaj użył pojęcia "trzymania patosu na smyczy", co idealnie pasuje do tego wiersza" - hmm pogratulować analizy, faktycznie wiersz powstał jako bardzo mroczne i patetyczne coś i ulegał stopniowemu odciążaniu :)

nad ostatnią zwrotką pomyślę

dzięki za poświęcenie czasu na analizę

p.s. zgodnie z tytułem czytać jak kołysankę

[lubię latawce]

że to jest kołysanka, jestem skłonna wybaczyć przesadny liryzm,
bardzo nie lubię tego typu wierszydeł z "rzęsami nocy", "skrzydłami dumy"
i innymi takimi "perełkami" ;P ale ten w jakiś magiczny sposób "zakochał mnie"
- to jest fajne określenie. Dwie pierwsze strofy jestem w stanie kupić, sama się sobie dziwiąc ;-)

wybaczam tę słodkość i "pustkę pełni", bo kołysanki rządzą się swoimi (s)prawami
mały +

angie

[Fagot]

Czemu nie, nie jest to wybitne ale ma jakiś urok i choćby za to +
Pozdrawiam