Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

słowo do słowa jest podobne
tylko się w kształtach różni liściem
więc w gąszczu liter pobłądziłam
wśród twoich wierszy oczywiście

ale mi drogi do rozumu
nie podpowiadaj śpią lamenty
i żal pobudzić miejże litość
w drożynkach myśli w wers zaklętych

na krawężniki sennych powiek
poślepłą nocą spada brokat
ktoś po mnie przyjdzie ktoś odejdzie
daj boże by cię bardziej

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




zmęczonym oczom nie dość nigdy
zatrzymać oddech na poezji
i nigdy nie dość łez uronić
jeśli są świadkiem pięknych igrzysk
między poetką a poetą
zmęczonym oczom nie dość wierszy
wyczarowanych magią dłoni
i serca które wierzy ślepo
w powystrajane słowa rymem
sennych niespełnień i przywidzeń
zmęczonym oczom nie dość nigdy
piórem pogubić się wśród myśli

witam nocnie :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


och amehobie, w którą stronę
bym nie spojrzała to tęsknota,
już nie wiem czym mam ją nakarmić,
żeby gdzieś indziej sobie poszła

i ciągle szwęda się przy piórze,
jak małe dziecię przy spódnicy
ni własnych myśli poukładać,
ani nonsensów się doliczyć

nic jej nie daję i nie karmię,
a ona rośnie, prawie zeschłam,
trzymam się płotu przy obsesji,
nie wiesz przypadkiem skąd się wzięła?


witam Cię ślicznie :)
Opublikowano

Alicjo, urokliwy Twój wiersz zachęca, by dalej ciagnąć strofy,
boć przecie tęsknota nie ma granic, im bardzej, tym więcej,
spragniony człowiek szuka milości.
Bardzo, bardzo...
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a mnie się zdaje wiem na pewno
słowo do słowa niepodobne
jak niepodobne drzewo drzewu
i szept do szeptu w chórze wspomnień

jak niepodbne obie dłonie
co chlebem karmią jedne usta
ale tym słowom nigdy koniec
niech wiatr je w liściach myśli huśta


;-)
Wiersz oczywiście piękny Alicjo, stąd riposta. A swoją drogą i ja myślałam, że Ci się gdzieś urwało słowo z ostatniego wersu. :)) Anna
Opublikowano

słowo do słowa niepodobne
to taka prawda oczywista
wrażenia różne można odnieść
bo to zależy kto wiersz czyta

i też zależy od nastroju
chwili, co jakże jest ulotną
czasami myśli twoja koi
albo rozdrażni bardzo mocno

miły Twój wiersz
pozdrawiam Jacek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Luiso - pominięcie słowa jest celowe.
Można kogoś bardziej spotkać?

Pozdrawiam :)


spotkać po to, żebyś na chwilę przystanął
spotkać po to, żeby na siebie popatrzeć
spotkać po to, żeby porozmawiać
spotkać i być ze sobą
-spotkać bardziej, efektowniej
a nie przejść obok siebie

tylko do tego się to miało odnieść ale chyba jednak nie pasuje, masz rację..
ja jeszcze nie taka kumata..:-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



gdzieś z niepamięci tak uważam
żeby jej w sobie nie obudzić
spytałem kiedyś w beznadziei
skąd ma do serca tyle kluczy

że przepełnione też otworzy
wszystko zamarło gdy szeptała
coś na krawędzi ciężkich powiek
z ust wyczytałem tylko wiara

dobranoc:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


żeby jej w sobie nie obudzić?
więc gdy pytałeś, spała jeszcze
przez sen z nią zatem rozmawiałeś
i taka mądra, wierzyć nie chce

i taka śpiąca drzwi otwiera,
zamknięte oczy znajdzie kluczyk,
wzruszyłam się troszeczkę jakby,
muszę pozbierać łez okruchy

dzień dobry :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



gdyby zaklęcie ktoś wymyślił
i wszystkich ludzi zmienił w wiersze
lub gdyby można było wyśnić
życie do rymu z słowem "zostań"
byłabyś księżną w takim świecie
a wiersz by starczył za małżonka

gdyby poezja była ciałem
w najdoskonalszy tiul spowitym
nikt by nie szukał innych bajek
lecz żył miłością i spełnieniem
w rytm zakochanej w słowie ciszy

gdyby wymyślił ktoś zaklęcie


dzień dobry :)
am.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...