Pukiel włosów

[adolf]

Wnuku , jej włosy leżą w Oświęcimu
wśród kupy włosów ludzkich (...)
Władysław Broniewski "Wnukowi"

Tarcza herbowa już nie błyszczy odkąd
w piwnicy czasy przed echem ją skryły
by nie o d b i ł a i by znów nie niosło
pyłem pokrytych, zestarzałych myśli.

Poradziłem więc – tarczę światłem przetrzeć,
By stare chwile zlepić z najnowszymi
I pył usunąć , by móc się w niej przejrzeć
W starym ujęciu w chwili zbladłej chwili.

szlifując piórem coś mi iść nie chciało,
skazę za skazą na niej odkrywałem,
a pióro mi z ręki wciąż się wyrywało
żebym nie pisał – a ja pisać chciałem:

że to nie-skaza, że to włos

Hrabiny ściętej przez rząd Robespierr’a
Ofiary głodu wielkiego w Irlandii
Zbyt bogatego na [swe] czasy człowieka
Żołnierza, który cofał sie znad Marny
Biednej Żydówki za nie-bycie Niemcem
Warszawy dzieci, co za kraj walczyły…

Ile tych włosów tam było – a ile jeszcze
I w przyszłości będzie

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę Adolfie, że po dopracowaniu niektórych wersów(np. "szlifując piórem coś mi iść nie chciało"), będzie z tego całkiem niezły wiersz.
Pozdrawiam

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę Adolfie, że po dopracowaniu niektórych wersów(np. "szlifując piórem coś mi iść nie chciało"), będzie z tego całkiem niezły wiersz.
Pozdrawiam


dziki zawgląd, a co sądzisz o tym

Pukiel włosów
"Wnuku , jej włosy leżą w Oświęcimu
wśród kupy włosów ludzkich (...)"

Władysław Broniewski "Wnukowi"

Tarcza herbowa nie chce błyszczeć odkąd
czasy w piwnicy przed echem ją skryły
by nie o d b i ł a i by znów nie niosło
pyłem pokrytych, zestarzałych myśli.

Poradziłem więc: tarczę światłem przetrzeć,
by stare chwile zlepić z najnowszymi
i pył usunąć, by móc się w niej przejrzeć
jakby na zdjęciu z blaskami przeszłymi.

Potem na niebie samd bym ja zawiesił,
By nieba tarczy wciąż przypominała,
że jest wbrewtarczą, i by nikt nie przeszył
jej z ziemi strony wciąż musi uważać.

I że ma chronić, nie nas lecz przed nami
i co straszliwsze także w nasze imię,
choćbyśmy chcieli iść na bój z gwiazdami
ma je uchroni , chłonąc naszą siłę.

Szlifując piórem wyjść mi wciąż nie chciało
skazę za skazą na niej odkrywałem
a pióro z ręki wciąż się wyrywało
żebym nie pisał - a ja pisać chciałem:

że to nie-skaza, że to włos być musi

Hrabiny ściętej przez rząd Robespierr'a
Ofiary głodu wielkiego w Irlandii
Zbyt bogatego na [swe] czasy człowieka
Żołnierza, który cofał sie znad Marny
Biednej Żydówki za nie-bycie Niemcem
Warszawy dzieci, co za kraj walczyły...

Ile tych włosów - tam było - nikt nie wie.
Ile ich będzie - nikt z was nie policzy.

[adam sosna]

nie sądzę - lubię takie pisanie

a temat jest na zapłakanie