Skarleni wersja2 [eksperyment]

[adolf]

Skarleni!

Pustośpiew znad sceny, sztuki wygłodniałej
Żrącej skrawki ducha chcąc sens w bez-sen zmielić,
Płynie żłobiąc ranę w piersi marmurowej
By jak fala myśli w sam umysł uderzyć.

Skarleni, zmarniali marzycie by w głębi
Dostrzec w świetle kolec – przewin i wpaść w niego
Prysnąć na miliony snów wyższej potęgi
I zlać się w czas przeszły tkwiąc w nurcie przyszłego!

Wyschło wiary morze wrząc i tracąc zwidy
Płynie w nim wierszowiec: palą bohaterów
Zda się, że przyrządza ktoś z wawrzynu liści
Kolejną zjaw wojnę pozbawioną celu.

Skarleni!

Nim lustro galaktyk wyda z siebie owoc
Nim zakwitną góry w korony z błyskawic
Niech bezmiar i nicość w słów zleje się Słowo
Niech stopi się Niebo chłonąc sny z wierszami.

[Marusia aganiok]

adolfie - jesteś dla mnie wyzwaniem!!!!!! :)))
pozdrawiam:))) Ma.

[Baba_Izba]

ambitne pisanie i chyba trudne!
Znawcą nie jestem, mnie się podoba; czytam to z taką
przyjemnością, z jaka np. oglądam stare witraże w oknach.
Z podziwem.
Serdeczności
- baba