Orzeł

[Drax]

Gdy szybujesz przez nieboskłon,
Słońcem chwały oświetlony,
Raz po raz cię skrywa obłok
Przed oczami tych, co w dole
Na skrzydełek małych miarę
Rwą się w górę w lot nad ziemię –
Nie szukaj wśród nich ofiary,
Lecz przychylnym darz spojrzeniem.

Tyś im wzorem wzniosłym, pięknym,
Ozdobionym laurem męstwa,
Lecz i strasznym jednocześnie,
Groźnym dla nich tyś drapieżcą.
Tak z podziwem, jak z obawą
Liczne ptaszki drobne, słabe
Wciąż ku tobie spoglądają,
O podobnej marząc chwale.

Choć niewielu to potrafi,
Ty przyjaźnie w dół chciej patrzeć;
Może wtedy cud zobaczysz
Wywołany twoim blaskiem:
Gdy się zbliżysz do malucha,
On przy tobie rosnąć zacznie
I wysoko wzleci w chmury
Dumnie, pięknie, w wielkiej chwale.

Wiedz, że męczy lot niekiedy
I że spocząć zechcesz pewnie.
Niezawodnie jednak wtedy
Ciebie chwałą opromieni
Ptaszek, co przy tobie wyrósł.
A ty za nim w dal świetlistą
Się poderwiesz ku wyżynom,
Ku najwyższym ziemi szczytom.
_________________________________________________
To już druga próba oddania tego tematu. Przemyślawszy krytykę pierwszego wiersza (ciekawi znajdą go tu: www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=75835 ;)), napisałem ten powyższy. Mam wciąż wrażanie, że jeszcze czegoś mu brakuje, ale nie wiem, dokładnie czego. Mam też wrażenie, że ostatni czterowers jest nienajlepiej złożony i zrymowany. Ale nie wpadłem jak dotąd na nic lepszego ;/

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie, mnie nic w tym tekście nie przekonuje; ani zbitek formy - ciężko się czyta, ani treść.

pozdrawiam

kasia.

[adolf]

ładny wiersz, choć poprzedni był lepszy. Podmiot mówi o orle, który jest symbolem jakiejś wyższej jednostki, lepszej, którą upomina, by mimo, że jest ponad pospoły nie może o nich zapominac, ale powinna starać się je "oświecić"

pozdr.

[Drax]

Dzięki bardzo za komentarze; ja osobiście też bardziej jestem przywiązany do pierwszego, ale radzono mi zrezygnować z patosu, więc tak też uczyniłem ;)

Pozdrawiam,
Drax