percepcja sztuki z szachowej perspektywy

[Coolt]

cóż to za splendor
czai się na szczycie minaretu
wystarczy raz zarzucić linę
krótka roszada i już jest nasz

stop głosek
rozciąga się na biało-czarnych polach
kroczy ostrożnie w królewskim gambicie
niepowtarzalny
tylko popularne debiuty
doczekują ponownych wizyt

jednokrotne zdobycie
grozi często dziewiątej muzie
mkną po diagonalach gońcy
przekazując kolejne wiadomości
tylko nieliczne
godne zapamiętania

na pląsanie kopyt
patrzymy raz za razem
zdefiniowany ruch skoczka
zmienia się z maścią
i stukotem podkowy

hetmańska buława
wyrażona grafitem lub barwą
jeśli skusi - pozostanie

najniezwyklejszy jest zaś
prosty piechur przy pierwszym spotkaniu
zgrzyta i niepokoi
trzeba z nim by zrozumieć
tempo jego marszu
z każdym kolejnym krokiem
bliżej do pola przemiany

23:20, 25 maja 2008
wiersz wymknął się planowi
samowolnie wybrał kierunek

[IN]

nie potrafię ogarnąć czającego się splendoru
utkłam i dalej ani rusz :(

[JacekSojan]

potwierdziłem sobie własne zdanie - jak najbardziej pozytywne - wyrażone w Warsztacie, wiersz wciąga jak prawdziwa gra w szachy (ileż nocy, ileż godzin spędzonych nad szachownicą!);
uderza mnie kapitalna pointa - "przemiana piechura" - pionka, który docierając do końcowej lini przeciwnika zmienia się w szlachetną arystokrację figur na szachownicy: wieżę, gońca, konnicę, hetmana...ów przeciwnik w tym wierszu to i los i cele wraz z osobami "podstawiającymi nogę", własne ograniczenia które trzeba przełamać i pokonać - zrobiła się z wiersza piękna metafora o życiu jednostki;
gratuluję!
J.S

[Stefan_Rewiński]

Ciekawe to.

[Messalin_Nagietka]

nie za poważna ta roszada
jakoś się z nią nie do gadam
MN

[Goya Abramowicz]

Lubię grać w szachy. Powiadają ,że to królewska gra. A wiadomo, co królewskie to takie majestatyczne...No i trochę takie potocznie nadęte. Ale przeczytałam i pozdrawiam ;) P.S Faktycznie, ostatnia zwrotka podobała mi się najbardziej ;)

[e-m-e-m]

lubię szachy