Do Emila /wersja robocza... wciąż ;(/

[adolf]

Do Emila Fischera
I
Zapowiedź - Krzyk nienarodzonego

Ideo!

Twe dziecię skonało, bo obrawszy szlak czarny,
Przebrnęło przez mary znajdując snów zlewisko…
Lecz choć upadło – trwa- nim nie odbędzie kary
Za bogów strącenie, gdy senny pancerz prysnął.

Emilu!

Więc wypiłeś z czary przez Ducha wyrzeźbionej
Prawdę tchnienia życia w ludzkie słupy z ołowiu.
Dopadły cię one tnąc impuls weny twojej!
Padłeś do macierzy miażdżąc pędy rozwoju!

Losie!

Jaką to zawiścią „pakt” przypieczętowałeś,
Gdy światło wszechświata w jedną wpadło źrenicę,
Odbiciom z lustra snów szatę krwawą utkałeś
By zamknęli oczy, krzykneli prawdzie: nie widzę!

Emilu, jak strasznie własny los okupiłeś!
Wziąłeś synów wiecznych, a żywych-swych- zabiłeś!

II
*Upadek - w kwiecie gwiazd*

Na nic moc twa wielka, na krzyki twe tak głucha
Choć cząstka jej silna nieskończonością włada
Lecz zastygła w czynie próżną była otucha
Że dźwięk ten odbity do uszu trafił Pana

Przekląłeś świat kruchy, co splunął na twe czoło!
Narzuciłeś pęto... strącając blask ułudy…
Kajdany zerwali, by słońce w sieć kłamstw wpadło,
Cierń twój w bruk rzucili, bo światłem był zatruty!

Jesteś teraz wieczny - tkwisz w każdym świata skrawku,
Przed tobą klękają wszelkie nimfy, anioły ...
Rodzisz się na nowo w łzie odebranej światłu!
Prawa wiecznie trwają a tyś w nich jest uśpiony!

Niesłuszna do ludzi bezgraniczna miłości,
Zaprzestań, skończ już, nic nie dasz prócz zawziętości!

III
*Ostatnie słowo - na zanik eteru - duszy kosmicznej*

Emilu!

Milion lat przeminie i zasną galaktyki,
Wszystko zaniknie, w sen zapadnie nasz wszechświat,
Bezdźwięczny zabrzmi śmiech – czas w eterze rozmyty,
Próżność pokonała nie nas lecz cielesny świat

Emilu!

Kto oprócz nas doznał objawienia od Boga,
Widzi wszelkie światło przez pryzmat nie soczewkę,
Milion barw zebranych w sile jednego słowa,
Droga wielu znaczeń przemierza kosmos wiecznie!

Emilu!
Ty wiesz, że nieliczni dostrzec są tylko w stanie,
Gwiazdy blask w lśnieniu narodzenia idei,
Plotą aureolę - wiążąc w niej światło trwale,
Niosą ducha krajom - lecz nie pyłom tej ery!

Emilu! - czekajmy!

Aż skamieniałe powstaną obrazy, niosąc kwiaty,
Z kamieni, tak my wyzwoleni ulecim w zaświaty.