Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

odbijam się w Twych oczach
zwierciadłem pytania
twarzą przyszłości
świeżej i powabnej

zapadam się
w otchłań szczęścia
milczeniem zaspokojona
dotykiem miękko
uśpiona

jestem

[sub]Tekst był edytowany przez Emilia Zone dnia 08-06-2004 13:02.[/sub]

Opublikowano

tak, to jest przykre, ale zastanów się dlaczego...
od siebie podpowiem, że np dwie środkowe strofy można spotkać z setkach innych wierszy, użyłaś bardzo wytartych skojarzeń... to nudzi. pierwsza jest przekombinowana lekko, jak dla mnie. i znów wyrzuciłaś ostatni wers żeby mieć tytuł? Czy po prostu lubisz tak kończyć wiersze? tu nawet może być to jestem, ale kropki sio!

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

osobiście uważam, że pierwsza zwrotka jest oki.. dlatego nic w niej nie zmienię..
drugą zupełnie wyrzuciłam.. nic nie wnosi
jest niepotrzebna
a nawet przeszkadza :)

"jestem"
nie powstało dla tutułu, ale tutuł powstał dzięki "jestem"
często tytułem jest fragment wiersza
dlatego, by nie sugerować niczego odbiorcy..
:)

dziękuję za komentarz i uwagi.. :)

pozdrawiam
Emilka

Opublikowano

Emilio - "pominięty"(?) - nie wiem - ale dla mnie za dużo przymiotników jak na taki skarb - skarb, w którym siebie opisałaś - więc druga sugestia - skoro o sobie to wiersz jest tak jakby przez ścianę o Tobie - bo ...odbijam się w Twych oczach... - a jednak - nie leży w mej kwestii oceniać do końca

serdeczne pozdrówko W_A_R

Opublikowano

hmm..
wiem, że używam dużo przymiotników.. :)
taka moja natura :)
ma Pan rację Panie Witoldzie..
o mnie, ale jakby przez szybę oczu :)

Panie Piotrze..
cieszę się, że i taka opinia się "wkradła" :)

najlepsze w wierszu jest to, że człowiek widzi go własnymi uczuciami :)

pozdrawiam
Emilka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Zbigniew Polit Naiwny materializm. To czego nie widać "gołym okiem" nie istnieje? Prądu w kontakcie też nie widać, a wystarczy włożyć dwa palce żeby go poczuć. Promieni roentgena też nie było widać, a istnieją. Nadfioletu też nie było widać, a istnieje. Podczerwieni też nie było widać, a istnieje... . Prawdziwy, sensowny racjonalizm to racjonalizm transcendentalny, metafizyczny, motor prawdziwego postępu naukowego.
    • @Poet Ka ... jesteśmy szybą  przez nią świat oglądamy  nawet wtedy  gdy się  do niego zbliżamy    siedzę obok  na okno patrzę  może tam  ciebie zobaczę  a ty już kawę pijesz  swoimi  myślami żyjesz  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Bardzo ładny wiersz  Na szczęście obecność może rozpocząć się w dowolnym momencie i zacząć mierzyc wspólne momenty
    • O tym forum dowiedziałem się od AI, która przysięgała mi, że jest to największe i najbardziej cenione  forum literackie w kraju. Czy w związku z tym, jako członek, mam obowiązek wstawiania tu cyklicznie swoich prac? Bo przyznam się bez nagonki, że wobec miernego zainteresowania tym co tu pokazuję, za bardzo mi się nie chce. ;) 
    • @Poet Ka   Twój wiersz wygląda niepozornie, ale pod powierzchnią dzieje się sporo.   podmiot niby "jest w środku” a jednak patrzy przez szybę  i to jest klucz!   jestesmy w świecie, ale zawsze trochę oddzieleni, jakby przez filtr własnej świadomosci.   dlatego ludzie stają się " przezroczyści”, a kontakt z drugim człowiekiem okazuje się czymś trudnym, niemal niemożliwym.   cukierenka z francuskimi wstawkami.   ale nie do końca prawdziwa.   pod spodem kryje się zwyczajność i funkcjonalność  co tworzy subtelny dysonans .    jest tutaj cichy paradoks.   brak głębszego kontaktu, rozproszenie, a jednocześnie drobna zgoda na rzeczywistość .   bez patosu, raczej w duchu spokojnego przyjęcia tego, co jest.   jest tu sporo finezji.   nie nazywasz napięć wprost   tylko pozwalasz im wybrzmieć między obrazami.   operujesz znakami filozoficznymi.   jest tutaj Jean Baudrillard, jest Edmund Husserl, i jest Alberta Camus.   przez te filozoficzne znaczenia nadałaś wierszowi głębi.     żeby Twój wiersz porządnie opisać potrzebny jest esej:)    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...