Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

moczy stopy w roztoczach
nie daje się dotopić betonów posadzek
gdzie ziąb z zimy zieje w pięty skostniałe
rzęsisto-brwisty z frędzlami
kurze milczeć chcą tylko pod nim
kochanek podłogi wcale
z niej schodzić nie musi
a w seksualnej odmianie
gwoźdźmi odwiedza ścianę
zgłębiając do szpary

z której zwisa po wszystkim
po wszystkim się też wyciera
zagina w rogach i dziur dostaje
za dnia bez fantazji leży
kolana klęczeć chcą tylko na nim
kiedy dość się dorobi z podłogi ze ściany
przychodzi największa przyjemność
dywanu: trzepanie

Opublikowano

Jak zauważyłam, specjalizujesz się w "studiowaniu" rzeczy i zjawisk.
Cieawe to studium dywanu...ale wydaje mi się, że pod płaszczykiem
dywanu ukrywa się "najważniejsze"...będę powoli drążyć.
Podobają mi się te twoje...

Serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

Nie wiem Jimmy na czym polega "najwyższa półka", ale Twój dywan polega niesamowicie.
Szczerze zazdroszczę Ci tego wiersza :) i wyobraźni autorskiej.
Same plusy i bez trzepania do ula zabieram.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jakie dziury kolego?

[quote]za dnia bez fantazji leży
ehe :Pp jasne

[quote]największa przyjemność
dywanu: trzepanie

współczuję szczerze :Pp

a tak serio serio- to mam ochotę wysłać
to paruuuu osobom :>
plis? angie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jakie dziury kolego?

[quote]za dnia bez fantazji leży
ehe :Pp jasne

[quote]największa przyjemność
dywanu: trzepanie

współczuję szczerze :Pp

a tak serio serio- to mam ochotę wysłać
to paruuuu osobom :>
plis? angie
przecież to kreacja jest ;P
autorowi nie leży ;P to co piszesz
zdrówko łobuzie Ty
Jimmy
ps
mam tego latawca, ale wiatru nie ma...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dzięki, nie wiem jak powinna wyglądać poezja w ogóle, a już ta z najwyższej półki...
dzięki za koment - będzie więcej
zdrówko
Jimmy
Przywaliłem głupio z tą "najwyższą półką"...chodziło mi mniej więcej o to,że są poeci, którym stawia się pomniki (zakurzone) i tacy ,których się po prostu czyta.Osobiście wolę tych drugich.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 to się w głowie nie mieści jak dobry wiersz spłodziłaś tak nie przesadzam mnie zamurowało świetne metafory lekko napisane w tej ponurej scenerii nocy twego miasta. Mocna dojrzała poezja oszczędna w słowa a jednak niosąca ze sobą przejmujący dynamizm:   „Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu.”   Czyż tylko ta zwrotka nie daje pełni twojego przekazu?  sam tytuł jest dramatyczny Próg jest to słowo wielowątkowe. Doskonałe do filozoficznych rozważań jak przejście w świat intymny lub pozostanie w tajemnicy.  Ty nas wpuszczasz dajesz nam swoje ego:   „Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem.”   po czym kończysz rezygnacją:   „Może wreszcie zatonąć.”   Ale czy napewno o te jednoznaczne zatonięcie chodzi? czy nie puszczasz do nas oka i czytelnik tonie ale w swoich myślach bo po cóż by było:   „On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie."   ostrożnie przenosić swoje spostrzeżenia by zdejmując z siebie maskę uważać by nie obsypać codziennym kurzem wnętrza swojej intymności. To daje nadzieję na nowy dzień.    wiersz oniryczny a jednak do bólu realny z jego zapalnym migotaniem:   „Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny.”   i z nigdy nie zasypiającymi ulicami.   No no koleżanko                                 chapeau bas        
    • Taki los masz, ile z siebie dasz mówił dziadek, kiedy ludzie byli twardsi od ziemi.   Kto rano wstaje, ten dłużej się martwi.   Od mieszania herbaty nie zrobi się słodsze życie, ale człowiek lubi mieć wrażenie, że coś robi.   Gdzie cienko, tam pęka, najczęściej w środku.   I jeszcze: nie noś wody w sitku, nie proś świata o litość, nie wracaj tam, gdzie już cię nie ma.   Ludowe mądrości są jak stare płoty. Krzywe, spróchniałe, ale wciąż trzymają jakąś granicę przed nocą.
    • @Annna2 „To nic. Jek spsik i śpsiyw. Tajskno am Boże.”   umiesz zaczarować. Twoje słowa rozczulają i na długi pozostają w pamięci. I już wiem po co tu przyszedłem. Koisz mi serce i sprawiasz że marzę. Dziękuję za Twoją poezję.  Nic więcej nie jest mi potrzebne.    „Nic to. Sen mi się przyśnił i śpiew. Tęskno mi Boże.”
    • Maju, bajam i Maja bujam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...