DUX CAMPESTRIS LEONARDUS

[Michał Pawica]

NOVA PELLIS PRO RITU VETERE
1974
Scriptum a Leonard Cohen


TE RELINQUERE VOLUI?

Czy w ogóle cię kochałem?
Czy potrzebowałem?
Czy w szranki stawałem?
Czy bić się umiałem?

Czy cię zostawiłem?
Czy to potrafiłem?
Czy wciąż dzielimy dolę
Przy tym samym stole?

Czy wzięliśmy dosłownie
Odpowiedź odmowną?
Czy  też deszcz wciąż pada 
W ciszę listopada?

Kwitną cytryn drzewa 
Migdałowce więdną
Czy byłem przez chwilę jedną 
Tym, co tylko tobie śpiewa?

(Czy sprawa skończona?
Tak w literze prawa?
Czy mrozu parawan
Ściął deszcz listopada?

 Cytryn drzewa lśnią kwiatem
Migdałowce giną
Jest wiosna i lato
I na zawsze zima

Czy  cię kochałem?
Czy potrzebowałem?
Czy z tobą walczyłem?
Czy miałem dość siły?

Czy miałem nadzieję
Być lepszą z połów?
Czy każde z nas dzieli 
Z sobą swoje pół stołu?

Czy kochałem chwilę chociaż?
Czy to coś znaczy w twych oczach?
Czy wciąż się kłócimy
No nic, pomilczymy

Czy kiedykolwiek cię kochałem...
Nie wiem, zapomniałem 

TE AMAVI?

Chciałem cię zostawić, jasna rzecz
Nasz rozdział zamykałem razy 66
By znów z tobą witać każdy dzień

[Wersja 2]
Lata mijają, a ty tracisz twarz
Dziecko płacze, na posterunku trwasz
I przed oczami ogrom swych spraw masz 

[Wersja 3]
Dobranoc, miła, mam nadzieję, że ci dobrze tu
Łóżko jest wąskie, lecz uchylę ci rąbka mych ust 
A tu człowiek, co haruje za uśmiech twój


ESSE ET POSSE

Byłeś obietnicą o świcie
A ja oddechem ranka po
Światłem, drogą i życiem
A ja tym, co dusi grosz

Ty byłaś  pik damą 
Ja - Twój doktor Freud
Ty - szczyt Kilimandżaro
Ja -  na gapę gość

Czy tego chciałeś właśnie -
Mieszkać w domu, gdzie straszy 
Mój i Twój duch?

Czy chcesz w mej jaźni

Mieszkać na poddaszu
Gdzie po tobie zaginął słuch?

Byłeś jak Al Pacino
A ja -  jak Arnold S.
Ty, paliatywna medycyna 
A ja, wazeliny wdzięk

Byłaś jak rycyny smak
A ja, na wstrzymanie lek 
Ciebie Babilon cały miał
A ja byłem jak wierny pies

[Chrus]
Czy tak właśnie chciałeś:
Wejść w dom który nawiedzają 
Twój duch i mój też?

Czy tak planowałaś:
Mieszkać tu, gdzie z rzadka przebywają
Duchy ciebie i mnie?

[Wersja 3]

Masz straszne zmarszczki
Ja, wciąż szesnaście lat
Chciałeś tyłu mieć w barszczu
W mych ramionach tylko jedna z dam

Chciałaś samotność zwalczyć
Ja ją pokonałem sam
Mówisz, że nie mnie On wskazał palcem
Już na podłodze twoją suknię mam

Czy tego chcieliście:
Być tu, gdzie się w twiście
Splątały wasze duchy i mój?
Tak wiem, oczywiście:
Planowaliście zamieszkać w tym mieście
Gdzie straszy cały duchów rój...


VERBA ACCIPE HOC DESIDERIUM

Tak wielu skusił dźwięk dzwonków,
Które przypięłaś do lędźwi swych
I ci, co cię śmieli pożądać,

Znaleźli to, czego będą pragnąć do końca dni
Twoje piękno zginęło w tych wdziękach 
Jak to odebrane im

Zabierz z mego języka tej tęsknoty ból 
Jak bezużyteczny był gest mój 
Niech zobaczę twe piękno złamane na pół
Tak jak starłaś w pył każdego, co skradł urok twój

Twego ciała latarnia z ciemności
Wyławia mego serca wrak
Chcę skosztować twej hojnosci
Aż nie powiesz: "Teraz zobaczysz jej brak"
Wszystko zależy od tego, jak
Bllisko mnie leżysz, pogrążona w snach

Usuń z  języka smak tej tęsknoty  

Tego, co czynił w samotni mój gest  
Niech sczeźnie twa uroda 
Jak ty ścierasz  w pył tego, co twym wybrańcem jest
.
Spragniony jak kolumnada 
Co była świadkiem ruchu wojsk
Stoję w ruinach twego świata
Z twym zimowym płaszczem, zerwaną  klamrą twych Birkenstock 
Pragnę cię tam widzieć nagą
Zwłaszcza od tyłu albo w mrok

Wyssaj  mi z  języka smak taniej pozłoty 
Spraw, by mój gest  zatracił swą moc
Zdejm tę krwistą suknię tylko do roboty
Tak jak tego, co twym wybrańcem jest na jedną noc

Ja wiem; jesteś wierna lepszemu, niż ja
Rozczaruję się: poszedł sobie precz
Stan twego serca spraw niech ocenię 
W tym łóżku gdzie swójeskazałem na śmierć:
W zakład dam swój laurów wieniec
Że już całkiem otrząsnął się

I już: zdjęłaś mi z  języka smak  tęsknoty 
Wszystko, czym mój gest samotny był  
Prysł Twój urok złoty
Jak ten twój kochanek, co go starłaś w pył

Multi tintinnabula amaverunt,
Quibus lumbos ligavist'
Omnes viri qui te desiderant,
Invenerunt se te semper velle magis .
Pulchritudo tua tibi amissa est,
Sicut illis amissa erat
Ite, missa breve tempus duravit
Ite, bellum est.

AMANS AMANS LEONARDUS 

Podszedłem do ojca i powiedziałem: 
"Daj inne imię mi :
To, które noszę, pokrył strach, brud, zdrada i wstyd

I miła, droga, kochana
Proszę, wróć 

Powiedział: "Zamknąłem cię w tym ciele,
To ciało to jest twej siły test
Możesz nim razić nieprzyjaciela
Lub dać kobiecie śmiech"

Więc zawołałem "Daj zacząć jeszcze raz
"Pozwól mi zacząć znów -  - 
Tym razem chcę mieć przyzwoitą twarz
I spokojnyv duch"

"Nigdy się nie odwróciłem", powiedział, 
"Nie opuściłem cię
To ty zbudowałeś świątynię,
 Skryłeś  oblicze me"

[Refren]

I niech tej pieśni duch czysty i wolny zawsze będzie już,
"Niech będzie wam tarczą,  by nie zwyciężył wróg"

[Refren]


[Utracony/opuszczony werset]

Do walki na pustyni chciałem dotrzeć, by wesprzeć ojczyznę swą 
Wiem, że chcieli dobrze, lecz metodą złą 

Lecz ciałom trzeba wstać i iść, a krwi -  płynąć wciąż i wciąż
Bo człowiek kreśli sztuczne linie na ziemi, którą wybrał On