dekalog, sześć

[Michał_Kućmierz]

sąsiedzi z naprzeciwka mają jarzeniówki
rozszarpujące światło w poprzek małej kuchni

w której piją palą pierdolą nie gotują
zjadają wspólne żony kroją mięso blade

a księżyc w pełni udaje świt purpurową
żyłą skroni przeciąga światło pod skórę

w ciepły krwiobieg miasta neonów witryn traktów
przestrzeń dzieląca okna jak za dnia ta sama

pozbawiona kolorytu nowoczesność słów
wymienia poglądy w paśmie czerni radiowa

uroda niewidzialnych charakterystycznych
głosów pozbawionych barw gdzieniegdzie wytycznych

[H.Lecter]

Czarne,ciężkie,kontestujące klimaty,to coś, przez co każdy musi przejść.Efekt zazwyczaj bywa średni,opis nieuchronnie wpada w banał - jak poruszający film obejrzany tysiące razy.Prawdziwe pisanie zaczyna się od refleksji,koniecznie własnej.Na razie nie widzę.Pozdrawiam.

[Bogdan Zdanowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ciekawe to, choć pierdolenie - moim zdaniem - zto tu zbyt mocny zamiennik pieprzenia (mowy-trawy)
;)
Drażnią i nie przystają ogólniki (równocześnie będące frazeologią w postaci czystej ;):
nowoczesność słów wymienia poglądy - to niby metafora, ale raczej w kształcie "wora' niż zgrabnej figury poetyckiej.
Czwarty dystych za to nijaki.
Rozumiem, że ciężkość pointy jest zamierzona - i tak niech zostanie.
;)
pzdr. b

[daglezjowy drwal]

dekalog sześć jak dla mnie na sześć ,i nie bójmy się pierdolenia,stanowi ono nasz początek...

[vacker_flickan]

to samo co BZ
dodam tyle, że przegięciem są "purpurowe żyły skroni"
fajnie się to czyta na głos, niestety to chyba jedyna wartość tego wiersza
puenta nie tylko ciężka, ale rozjechała cały wiersz: "barw gdzieniegdzie" brzmi fatalnie

[Michał_Kućmierz]

Dziękuję za komentarze, pozdrawiam.