Poniewczasie

[M.E.FIRCHO]

jak można się tak zestarzeć
głupio siwo maluteńko z zarysem zbyt czarnych brwi
krzyczących jak skrzydła kruka
nad przygasłymi oczami

w zbyt krzykliwych fioletach niebieskości żył
trzeszcząco wypukłych
na splamionych dłoniach od słońca
dawnych wakacji z kochankiem

w ciszy nadmiernej zapomnienia
bez słowa skruchy za błędy młodości
mądrością życiową przykrytą pledem
z zanadto zziębniętych nóg

w kruchości pergaminowego ciała
ze spopielałym żarem
co miało rozgrzewać innych
a teraz skowycze słabe

jak można się tak zestarzeć
jak teraz dalej żyć

[lubię latawce]

ładny wiersz i akurat wkomponował się dzisiaj w moje dąsanie się nad światem
chociaż
troszkę zaleciało mi Twardowskim, znaczy - charakterem jego wierszy (to na plus)
dobra lekturka, i jeśli sięgnąć głębiej - temat wcale nie taki pospolity ;o)
np. przedostatnia zwrotka - odnosić się musi niekoniecznie do 'ciał stałych', lecz niezrealizowanych ideałów, pragnień, celów itd itd. Ładne,

angie

[M.E.FIRCHO]

dziękuję :)

[Robert_Siudak]

Gratuluję, jeden z lepszych debiutów na tym portalu, od kiedy tu goszczę, pierwszy twór jaki kojarzę w Pana (tudzież Pani) wykonaniu, a bardzo udany i obrazowy, oby tak dalej
Pozdrawiam

[M.E.FIRCHO]

bardzo dziękuję za odwiedziny i dobre słowo, mam nadzieję, że oczekiwań nie zawiodę...

PS. z całą pewnością nie jestem mężczyzną :)

[H.Lecter]

Takich wierszy się nie zapomina.Czyste i mądre to twoje pisanie.Ciche i kameralne a tak dobrze słyszalne...Pozdrawiam ciepło.

[BARBARA_JANAS]

Tekst przypadł mi do gustu, poza jednym wersem : "jek dalej teraz żyć" - może lepiej było by zakończyć wcześniej.

[M.E.FIRCHO]

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję... cieszy niezmiernie, że widzicie ten wiersz takim właśnie.
Droga Barbaro: rozumiem Twój zamiar, natomiast celowo nie zakończyłam wcześniej, ten wers jest przemyślany... ale rozumiem o co Ci chodzi :)
pozdrawiam Was serdecznie


PS. tyle tego dobrego, że następnym razem pewnie na mnie sucha nitka nie zostanie ;)

[Sylwester_Lasota]

starość jest godna szacunku nie przez wiek, lecz przez mądrość i doświadczenie - czy jakoś podobnie.
Interesujący wiersz, przypomniał mi moją babcię, która odeszła wiele wiosen temu dobiwszy prawie do setki.
Pozdrawiam.

[Pancolek]

A mnie się średnio podoba. Nie do końca wykorzystałaś potencjał. Być może po prostu lubię inne sposoby metaforyzowania w takich wierszach, gdzie o uczuciach się nie mówi, tylko się przeżywa.
+/-

Pancuś

[M.E.FIRCHO]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj :)
dziękuję za uwagę i opinię, ciekawa jestem, jak byś to widział, zawsze chętnie podyskutuję nad różnymi formami. Jaką masz propozycję? Dlaczego niewykorzystałam potencjału? Czego Ci tu brakuje? Jakaś wskazówka??? Czego byś unikał, by powstało więcej niedopowiedzeń?
Gdzie za wiele zostało powiedziane? Jakich metafor byś użył?
będę wdzięczna za odpowiedź
pozdrawiam serdecznie :)

[Pancolek]

jak można tak się zestarzeć
głupio siwo maluteńko z zarysem
czarnych brwi jak skrzydła kruka
nad przygasłymi oczami ===> dwa razy zbyt i odniesienie do krzyku
trzeba było ciachnąć.
w zbyt krzykliwych fioletach
niebieskości żył trzeszcząco
na splamionych dłoniach od słońca

nadmierne bezsłowie
przykryte pledem milczące
o zziebniętych stopach
i pergaminowym ciele
ze spopielałym żarem
które miało rozgrzewać innych
a teraz skowycze

o dawnych wakacjach
o kochanku znad jeziora
że nikt nie wiedział

jak można tak się zestarzeć

Moja wersja jest oczywiście kulawa, bo na szybko. To styl, który ja preferuję, chociaż jak zdążysz się niedługo dowiedzieć, niektorzy (być może większość?) wybrałaby Twoją wersję.
Na wszystkie Twoje pytania odpowiedziałem opcją Pancolkową.
Pozdrawiam serdecznie, opinia subiektywną ;)

Pancuś

[Bartosz Wojciechowski]

Tekst z początku wydawał mi się przejaskrawiony, ale po chwili
zastanowienia stwierdziłem, że jego ton można uznać za formę
swoistego, ostatniego i zupełnie już bezsilnego buntu peela;
to nawet interesujące. Autorce nie można odmówić komplementów
za wprawne ujęcie tematu i poprowadzenie treści, ponad to utwór
rzeczywiście jest wartościowy swoim nienachalnym skłanianiem ku refleksji.
Podoba mi się również klamra z wersów "jak można tak się zestarzeć".

Natomiast jeśli chodzi o pierwszą i drugą strofkę to widziałbym je
podobnie jak Pancolek:

jak można tak się zestarzeć
głupio siwo maluteńko z zarysem
czarnych brwi jak skrzydła kruka
nad przygasłymi oczami
w zbyt krzykliwych fioletach
niebieskości żył trzeszcząco
na splamionych dłoniach od słońca
dawnych wakacji z kochankiem
w ciszy nadmiernej od zapomnienia


Podsumowując: debiut zdecydowanie dobry, bez dwóch zdań:) Czekamy na więcej:)

Pozdrawiam!

[Magnetowit_R.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

podzielam tą opinie. końcówka zbyt dosłowna

pzdr

[M.E.FIRCHO]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no dobrze... to po kolei się postaram:

rozumiem "ciachnięcie" i to, że pewnie większość z Was tak by to widziała.
Dwukrotne użycie słów: zbyt i krzyk był zabiegiem celowym, by dodatkowo podkreślić dysonans pomiędzy starością i zadumą nad nią a faktem, że trudno się z nią pogodzić.
ponadto chodziło mi o melodykę, bo tekst jest też śpiewany ;)
a wówczas nieco inaczej wygląda jego odbiór

Klamra poszerzona natomiast o ostatni wers, to zaakcentowanie faktu, że poza wczoraj i teraz, jest mimo starości jeszcze jutro i pomimo zebranych doświadczeń, nie ma na nie recepty.

Trudno mi natomiast odmówić Wam słuszności toku rozumowania i pojawia się tylko pytanie, czy moje zabiegi okazały się czytelne, czy jedynie są postrzegane, jako "niedopracowanie".

dziękuję za pochylenie się nad wierszem i pozdrawiam Was serdecznie :)
z nadzieją na dalsze wymiany poglądów:
M.E.

[M.E.FIRCHO]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

podzielam tą opinie. końcówka zbyt dosłowna

pzdr


fakt: końcówka jest dyskusyjna, długo nad nią myślałam: wyjaśnienie zabiegów powyżej,
ale cieszę się, ze wiersz w odbiorze pozytywny
bardzo dziękuję i pozdrawiam :)