Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

„Żarówka”

21gram

Przez 21gram
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

21gram

21gram

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Odwróciła się spojrzeniem klaszcząc w dłonie. Powieka mrugała zazdrośnie razem z rzęsą. Zjedzona wzrokiem, prawie. Zaczęło się od palców. Paznokieć zadrżał. Przestraszył go krzyk wyłamującego się naskórka. Niechcący zaczepił się o rozdwojone końcówki. Dotykał ich perfekcji, czuł spaleniznę. Pewnie ktoś włączył prostownicę… pocieszona idzie dalej. Ta cholerna nić… znowu plącze jej kolana. Za każdym razem, gdy odnajduje cudowne cierpienie widzi ten znak – drogowskaz pokuty. Biegnie, sznurówka łopocze. Powietrze opływa jej twarz.
Dynk ! Woda się zagotowała… krople zupy rozsypują się, kleją się do podłogi. Krótki romans. [ Ona ]chce odepchnąć igłę, ta wskazuje północ. Biegun do góry nogami wisi na żyrandolu. A jednak to przepalona żarówka.

Don_Cornellos

Don_Cornellos

Opublikowano
Opublikowano

1) "Odwróciła się spojrzeniem klaszcząc w dłonie" - zastanawiam się jak można odwrócić się spojrzeniem, ale również jak można spojrzeniem klaskać w dłonie.
2) "Powieka mrugała zazdrośnie razem z rzęsą" - kompletnie nie wiadomo o co chodzi, jeśli powieka mruga to kto wówczas patrzy na zachowanie się rzęs?
Dalej jest podobnie - absurdalne zdania. O czym to jest tekst? O śmierci na krześle elektrycznym. Nie rozumiem. A skoro nie rozumiem, to nie podoba mi się.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Natuskaa
      rozrachunki

      Przez Natuskaa · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Koniec ściąga na ziemię, złudzenia trafne czy też nie, nie stanowią akceptowanej waluty.  Interesujące rozważania.   Pozdrawiam :)
    • Poet Ka
      niepojęty ranek w cukierence

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      niepojęty ranek w  cukierence   croissant, café au lait patrzę z nadzieją przez szybę jestem w środku   szkolenie z wiązek prądu – szot energii waham się między latte a  espresso płacę   zaraz otworzą przybytek patrzeć przez szybę pokrytą po francusku  piegami? czy na ażurową kelnerkę, która niechętnie mawia bonjour   biały kruk powiada o  kelnerce: ona jest przezroczysta   jak tu nie reagować na drugiego człowieka? zagwozdka – nie potrafię   skupiam się na skupieniu  światła na przybrudzonej szybie, którą czyści szyld  patisserie   zaraz szkolenie – myślę  alternatywnie o paradokumencie: o mnie, o  nich   stoję i czekam. właśnie  otwarto nie kawiarnię – miejsce  szkoleń co mnie jednak cieszy
    • marekg
      marzec

      Przez marekg · Opublikowano

      wieczór jest herbaciany trzymam się filiżanki a ona mnie gwiżdżę na czajnik   za oknem parzą się koty głośno i agresywnie  
    • Natuskaa
      boso

      Przez Natuskaa · Opublikowano

      Mogą się rozbrykać, mogą się odnaleźć... mogą świat odmienić :)    Pozdrawiam
    • lencia
      blondynka

      Przez lencia · Opublikowano

      Spojrzeć w oczy chłopca okazję miała. Odrazu głębie w nich ujrzała Jasny kolor otulił jej wzrok. I nie opuszczał w mrok.   Przez okienko na niego zerkać kochała. Na korytarzu długie spojrzenia posyłała. I on też na nią zerkać raczył. Lecz w głowie inną mataczył.   Ona myślała, że gesty coś znaczą. Śnić o nim bez przerwy umiała. I w głowie tylko tego by chłopca miała.   Lecz porcelanowe serce jej pękło. Gdy zobaczyła go z inną kobietą. Ona piękne blond włosy miała. A buzia jej pięknem krzyczała.   Więc jakże by bohaterka szansę miała? Skoro ona jej przeciwieństwem stała. Mimo oczków równie jasnych - jej były jakoby sciółkiem z lasu.   Jej twarz indziej utworzona być miała. I czarne włosy ona owdziała. Jej wygląd mieć chciała. I tak w nienawiści do siebie przystała.   Marzyć o urodzie nigdy nie przestawała. Zawsze lepsza stawać się chciała. Pragnąc, by dostrzegli urodę jej inni chłopcy. Płakać zaczęła po nocy.   Śliczność jej duszy nikogo nie interesowała. Bo mimo, że serce dobre miała. To co po sercu komu Bo serce nie zapełni domu.   I tak pogodzić się z tym musiała. Ale wygląd już do końca zmienić chciała. By przystać do świata standardów. I by chłopiec pragnął jej bardzo.                                                       ~Lena

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...