Nie wszyscy jesteśmy: w sześciu ścianach

[w łodzi mierz]

To się wydaje dobre, a potem nie jest.
Linijka
wywinięta we wstęgę omnibusa
gibka jak gim
albo ten pan na tesserakcie.

Środek, a przecież nie wnętrze
takie cienie na kwadratach, nie? Jakbyś z jednej strony.
U mnie w łazience podobne - z prędkością między płytką
czwarty wymiar: coraz brudniejsze fugi.

Zawęża się (wyostrza?) spojrzenie
ręka niepodparcie
zwisa poza wannę. To już - myślę -
koniec.

A to schemat hiper sześcianu.

[Pan poeta 2]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

średni wiersz, razi brak jakiś wywindowanych, sentencyjnych zwrotek, pozdr

[Bogdan Zdanowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rama jest piękna ;)
Ale to, co w środku - nie skleja się. Jakby traktat językowo-filozoficzny z wtrąceniem monologo-dialogu "z życia". Więc formalnie: dwie gliny. Co prawda gra słów odsyła cały czas do tzw. rzeczywistości (gminnej? - gimbus? ;) - jednak trudno przyjąć w całości metaforę, że życie to schematyczna bryła (choćby nawet i super-hiper).
:)
pzdr. b

[fantom]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

potem nic nie jest dobre. zgrabniejsze słowo od "potem" - "później".


fuga to też zaburzenie neurologiczne. jedną z cech jest bezcelowa wędrówka - środek wiersza;) bo zdaje się, że wszystko zawarte jest w tytule.

w poincie autor chce wyjść ze schematu, bez efektu. nawiązania do geometrii cenne, ale drętwe.
pozdrawiam

[w łodzi mierz]

Bogdan: raczej wyjście poza bryłę.

fantom: dzięki, ale zostanę przy swoim.

Nawiązanie do znanego obrazu oczywiście.

[Dotyk]

generalnie jestem z tym wierszem:)

[zdzisław dyrman]

Wstęga omnibusa mnie rozbawiła.;)
Pan jest chyba jedynym na tym forum przedstawicielem lingwizmu, za to Panu szczerze kibicuję.

[Don_Kebabbo]

Poprzednie mi się bardziej, ten za bardzo do kwadratu ;)

Pozdrawiam.

[w łodzi mierz]

Dzięki Zdzisławie. Tak jakoś wychodzi ostatnio.