****

[Anna Głogowska]

Widzę Cię z daleka.

Wzdycham głośno i ciężko.

Chłodno mówię "cześć",

i niezbyt przyjaźnie.

Wznoszę oczy w górę

i mijam Cię obojętnie.



Bezpieczna odległość -

moje serce powoli się uspokaja.

Dusza i ciało dochodzą do siebie.

Wstrząs wywołany Tobą mija.

Kolejny raz. Nie pierwszy.

I nie ostatni.



Przed snem i przed lustrem

Co wieczór ćwiczę

Tysiące min, gestów, słów

na tyle obojętnych i zwyczajnych

abym mogła ich użyć nazajutrz

by ukryć nawet najmniejsze uczucie.



I nigdy się nie dowiesz

o moich uczuciach.

Wierz mi, w ukrywaniu ich

jestem perfekcjonistką.

Tak samo jak ty

jeśli chodzi o bycie ślepym.

[Rafał_Leniar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przepraszam najmocniej, ale to stek banałów :(

Trzecia zwrotka nieco już mniej banalna. W czwartej dwie pierwsze strofy do wyrzucenia. Brak tu ciekawszych sformułowań. Tekst przypomina wiadomość do jakiejś bliskiej osoby.
Nie neguję uczuć, które popchnęły ku napisaniu tego, tylko formę i brak odkrywczości.

Pozdrawiam (świątecznie).

[M._Krzywak]

W sumie ciekawe jako opis pewnych wiosennych afektów, oczywiście nie z widzenia poezji. Niech pani mniej konwencjonalnie traktuje temat, omija oddechy, wdechy i wydechy i niech pamięta, że poezja to też jedna wielka gra - ale słowem. Mimika na scenie.
Pozdrawiam.

[a._mrozinski]

Sam pomysł jest naprawdę dobry. Mimo, że niezbyt świeży, to jednak "czuję" ten temat, rozumiem to uczucie, ten stan, tę sytuację. Niestety nie przekazałaś tego w sposób poetycki. Właściwie równie dobrze mógłby to być zwykły list, wpis do pamiętnika.

Jest to właśnie taki pamiętnikowy wiersz. Od takich ja zaczynałem i były dużo gorsze od tego. Pracuj nad kolejnymi utworami, czytaj dużo poezji i będą z Ciebie ludzie :)

Arek