Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zamiast z niego wyjść
stoi w cieniu i narzeka
dlaczego jemu mniej
a innym więcej świeci
słońce

zamiast patrzeć w dal
stojąc nad przepaścią
spogląda na jej dno
szukając odpowiedzi

czemu on ma pietra
a ten obok wcale
przecież obaj nad nią
stoją

Opublikowano

Oby tylko nie zrobić "ogromnego kroku naprzód"...
Bo ten wiersz kojarzy mi się z dwoma samobójcami, z których jeden wie, ze skoczy i się cieszy, a drugi ma pietra, chciałby, a boi się...
Pozdrawiam, "w górę serca"
Piast

Opublikowano

Wyżej u Baby Izby też czytałam w wierszu porównywanie się peelki z kimś innym. To nie na innych mamy patrzeć, a już na pewno nie na dnie przepaści szukać odpowiedzi, dróg wyjścia. Lepiej wsłuchiwać się w swoje wnętrze, i zdecydowanie podnosić głowę do góry, i w obłokach, gwiazdach szukać ukojenia.
pozdrawiam serdecznie :)

Opublikowano

na dnie przepaści nie ma już nic, nie warto zaglądać, dla nikogo i za niczym,
życzę sił, oraz tego, aby Twoje wiersze wybrzmiewały oprymizmem,
kiedy źle - warto pamiętać, że inni też czasem cierpią, a życie powinno toczyć się dalej -tyle dróg jest do odkrycia,
pozdrawiam_kasiaballou :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Boję się, boję się, Przez cały czas, Że zrobię coś źle, Nie dwa, nie raz.   Strach zaprząta myśli me, Czy ja wszystko robię źle? Czas pokonać błędny strach I odważnie wkroczyć w świat.   Krok po kroku, dzień po dniu,  Nieustannie jestem tu.  Gdzie odkrywać pragnę świat,  Mimo błędów będę rad.   Każdy krok mnie dalej niesie A ja się znów z tego cieszę. Strach już dawno odszedł w cień Tak zaczynam nowy dzień.   16.02.2026r. 
    • @bazyl_prost codziennie inny nastrój:)
    • Olsztyński wędkarz, gdy mieszkał na Dajtkach,   zimą wędkował w ogrzewanych majtkach,   przyjemnie się łowiło,   lecz w majtkach zaiskrzyło,   i usmażyło kiełbaskę na jajkach.                         Daitki – wieś od 1355r, od 1966r część Olsztyna  
    • Noszę miłość jak bilet w kieszeni – ważny, lecz nieskasowany. Chcę wejść, usiąść przy kimś, a stoję w przejściu, pół kroku od życia.   W myślach – zachwyt i alarm. Twe spojrzenie – jak klucz w zamku, chce przekręcić mą duszę.   A ja wciąż słyszę: czekaj na wersję „bardziej”, jakby serce miało regulamin zwrotów.   Śmieszne to, bo tęsknię jak bohater romansu, a uciekam jak księgowy od ryzyka: liczę procenty, ważę wady, robię bilans ciepła w człowieku.   Bezdech lęku mnie ściska, więc udaję luz, a nocą gra w piersi małe kino: ja i Ty… i drzwi, których nie domykam… i budzi mnie serce drżące wciąż w trybie podglądu.   Patrzysz tak, jakbyś już wiedziała, że moje „zobaczymy” to czułe kłamstwo, talizman przeciwko bliskości. Ale dajesz mi jeszcze szansę w tej grze na czas. A ja milczę – jakby od tego zależało czy zdążę w ostatniej sekundzie wybrać człowieka zamiast próżnego marzenia…
    • Każdy ma swoje miejsce do powiedzmy, zapoznawania innych. Podzielam opinię, że tam za dużo hałasu, dymu i ludzi. Wiersz ciekawy, nie powiem. Pozdrawiam P.S.niespełnione
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...