Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zamiast z niego wyjść
stoi w cieniu i narzeka
dlaczego jemu mniej
a innym więcej świeci
słońce

zamiast patrzeć w dal
stojąc nad przepaścią
spogląda na jej dno
szukając odpowiedzi

czemu on ma pietra
a ten obok wcale
przecież obaj nad nią
stoją

Opublikowano

Oby tylko nie zrobić "ogromnego kroku naprzód"...
Bo ten wiersz kojarzy mi się z dwoma samobójcami, z których jeden wie, ze skoczy i się cieszy, a drugi ma pietra, chciałby, a boi się...
Pozdrawiam, "w górę serca"
Piast

Opublikowano

Wyżej u Baby Izby też czytałam w wierszu porównywanie się peelki z kimś innym. To nie na innych mamy patrzeć, a już na pewno nie na dnie przepaści szukać odpowiedzi, dróg wyjścia. Lepiej wsłuchiwać się w swoje wnętrze, i zdecydowanie podnosić głowę do góry, i w obłokach, gwiazdach szukać ukojenia.
pozdrawiam serdecznie :)

Opublikowano

na dnie przepaści nie ma już nic, nie warto zaglądać, dla nikogo i za niczym,
życzę sił, oraz tego, aby Twoje wiersze wybrzmiewały oprymizmem,
kiedy źle - warto pamiętać, że inni też czasem cierpią, a życie powinno toczyć się dalej -tyle dróg jest do odkrycia,
pozdrawiam_kasiaballou :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk dziękuję   @Stukacz dziękuję
    • Fąfara ma targ
    • na końcu kropki zwątpienie i pewność w ludzkim sercu   podróżuje w czasie między ciszą a krzykiem słowa bez znaczeń   pod winogronowym liściem rozchylają kwiaty szybko pomału   jak pajączek na nici z szorstkiej włóczki przędzie tu i teraz   słychać trzepot skrzydeł gdzie błyszczą oczka  dwóch jezior   w czystym promieniu gwiazdy    
    • Ani dała i por oropiała Dina
    • „Dobre słowo”   Pod centrum handlowym straganik rozłożyłem, dobre słowo ludziom dawać postanowiłem.   Myślę sobie: dobrych słów dziś ludziom brakuje, więc tak gratisowo tutaj ich poczęstuję.   Zawiesiłem tablicę: „Dobre słowo każdemu”, „Darmowe” – dorzuciłem – „bogatemu i biednemu”.   Tam, gdzie miejsce na cenę, żadnych liczb nie wpisałem, nigdy za dobre słowa pieniędzy nie brałem.   Zawsze, jak komplementy, nawet słowa w pośpiechu, gratis rozdawałem w szczerości i w uśmiechu.   Zdziwiło mnie bardzo spojrzenie każdego, bo na mnie patrzyli jak na nienormalnego.   Za dobrym słowem nikt tu nie przepadał, śledzili mnie wilkiem, jakbym ich okradał.   I nagle słyszę z tyłu głos starszego pana: – Widzę, że pan tutaj stoi tak od rana?   Przytaknąłem mu głową z niesmakiem na twarzy, a on do mnie powiada: – Za dużo pan marzy.   Mówi to dobrym słowem i dorzuca z szarmem: – Ludzie chcą wszystko kupić, nie dostawać darmo.   Wystaw pan tu cenę, – dodaj słowom wartości – zaraz ktoś się zjawi, choćby z ciekawości.   Napisałem: „Pięć złotych”. Przyszła starsza babcia, była pewnie miejscowa, bo przybyła w kapciach.   Podeszła i patrzy, jeszcze nie spytała, a już inna osoba za tą babcią stała.   Ludzie darmo nie chcą ani brać, ani dawać. Nawet dobre słowa kupić chcą – nie dostawać.   Co darmo – nic niewarte, jesteśmy już takimi: chcemy płacić za wszystko, by poczuć się lepszymi.   I tak w tym naszym świecie prawdę zrozumiałem: że najdroższe jest właśnie to, co darmo dać chciałem.   Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...