Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Mam w oczach łzy a w duszy smutek,
Nic nie może być takie jak kiedyś.
Twe słowa ranią mnie najbardziej,
Przeszywają bólem ogromnym,
Który jak strzała przeszywa mnie
I nie pozwala dalej żyć, bo wciąż dąże do tego
Co nieosiągalne i nie zdobyte jest.
Słowa tak puste są, jak nadziei smak,
Jak miłość która w łzy zamienia się,
Jak krople deszczu po niechcianej burzy,
Jak życie pośród zapomnienia,
Jak chwila milczenia w samotności,
Jak czas, który nieubłaganie dalej trwa.
Nie zatrzyma go nikt w tej pogoni,
Jak szum wody, który przynosi ukojenie i zapomnienie
A zarazem ból tesknoty za tym co było
I Za tym co będzie kiedyś w nas,
Czego tak naprawde nie potrafimy odnaleźć,
A wciąż poszukujemy w dali tej gdzie nie ma nic.

Opublikowano

łzy, bóle i tęsknoty
jeśli już chce się napisać kawałek wiersza
lepiej każde z tych słów zamienić na opis czynności lub zjawiska
który sugerowałby łzy, ból i tęsknoty

te słowa są nagie , już dawno straciły swoją wartość (jeśli chodzi o wiersze)

no chyba, że zajdzie się taki zestaw, gdzie ich użycie będzie odkrywcze

Opublikowano

Droga miłośniczko.... przeczytałam i sądzę, że jesteś bardzo młodą osóbką.
Jeżeli naprawdę kochasz poezję, czytaj ile tylko możesz i... ucz się, próbuj... a na pewno za jakiś czas (trudno określić kiedy) sama sobie powiesz, że powyższy wiersz, niestety, nie jest dobry.
Jeżeli nie jesteś pewna pisowni jakiegoś wyrazu, lepiej sprawdź w słowniku. Byczek może zdarzyć się każdemu z nas, zatem bez złości proszę, jeżeli ktoś Cię poprawi.
... dążę...a nie dąrze ; ... nadziei... a nie nadzieji ; ...nieosiągalne... piszemy razem.
Serdecznie pozdrawiam... :)

Opublikowano

a ja się zabawię i napiszę wszystkie przeżarte słowa, których nie powinno tu być (nie wspominam nic o błędach ortograficznych).
łzy, dusza, smutek, ból, strzała, nadzieja, miłość, deszcz, burza, życie, zapomnienie, milczenie, czas, pogoń, zapomnienie, ukojenie, tęsknota. może przesadziłam, niektórych można spokojnie sobie w wierszach używać, ale nie przy takim zagęszczeniu.
proponuję najpierw dawać utwory do W i przerabiać.
przepraszam za pytanie, mam nadzieję, że nie obrażę, ale ile masz lat?
pozdrawiam ciepło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Tęsknota za wsią”   Poszedłby porąbać drewno, liście zgrabić pod jabłonią, ziemię w ogródku przekopać, zmęczyć dłonie pracą wonną.   Płot naprawić nadgryziony przez deszcz, wiatr i stare lata, wsłuchać się, jak dźwięk kościelny ciszę pól i sadów splata.   Śpiewem ptaków się upajać, oplewić buraczków grządki, wiejskim chłodem się nasycić, iść przez królestw swych zakątki.   Napompować taczki koło, przygotować drewna stosy, czuć na twarzy wiatr pachnący i wilgoć jesiennej rosy.   Zachciało się w mieście mieszkać dla luksusów i wygody, a tu stara dusza tęskni do prostoty i swobody.   Jakże pięknie było kiedyś budzić się o świcie rano, gdy człowieka w prostym byciu wiejskie życie zachwycało.   Dziś pełne betonu okno, ulic, świateł i pośpiechu, a wspomnienia dawnej wioski wciąż wracają, choć po cichu.   Starych drzew się nie przesadza, bo korzenie tkwią głęboko, a miejski gwar i wygoda nie pozwala żyć szeroko.   Więc się marzy znów siekiera, zapach drewna i jesieni, bo kto wyrósł kiedyś na wsi, ten się nigdy już nie zmieni.   Leszek Piotr Laskowski.  
    • rrose    jeszcze i już rozebrana w sobie cieliście inteligentna we śnie malował ją duchamp   kończył          już rozbudzoną   barbarra   opłukana deszczem onieśmielona dłutem spencera witała się z mężem i całowała wracała dochodząc ponętna precyzyjnie symetryczne odwracając od życia życie  przedstawiają delikatną iluzje            w hotelu art deco jest poręcz              na mount everest
    • @sisy89 dziękuję :) pozdrawiam serdecznie:)
    • Zgubiłem się jak skarpetka w pralce szukam innej pasującej pary wyprany przez uczucia wczorajsze nieustannie odwirowywany   zgubiłem jak klucze od mieszkania za drzwiami ktoś zaczyna mieszkać ciszą zostawia ślad na tęskniących ścianach nie przejmując się przypadkową zgubą    zgubiłem się jak portfel pełen uczuć oddaj mi mnie zapłacę znaleźne razem ze mną do domu bez klucza wróć bądźmy parą nierozłącznych skarpetek
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...