Wszyscy moi poeci

[GASPAR_VAN_DER_SAR]

Jest dobrze, powiedziałbym. Ale ty nie lubisz filozofów,
jakoś zawsze pojawiają się nie w tym czasie i miejscu, a na dodatek
świadomi tego. Moraliści, realiści, pesymiści - to jedno stado
opętanych, bo jaki autorytet przysługuje wyroczni z faktu, że ktoś

ją nazwał wyrocznią? Od początku to przyjmowałem,
co wyczytałem: że nie dla mnie jest twarz kochanej kobiety,
nawet tyle. Choć przychodziła jak noc grudniowa, ciepło, ciemność
i szept.

Bywały nawet chwile, gdy wierzyłem znów
w królestwo bez kresu, w miasto popiołów, w plus minus Atlantydę.
W to, że gdzieś czeka żywe ciało, a jednak uparcie stałem w bramie,
podczas gdy ci, którzy uwierzyli w powołanie, traktowali mnie

jak obalonego w proch. I tylko ty możesz przywrócić mi
ufność, uśmiech w oczach i drżenie, które nie jest strachem.
I tylko ja nazwę ciemność niepotrzebnym bytem i odetnę go,
a ty będziesz już zawsze;

nie obiecasz, prawda?

[Espena_Sway]

Kasparku, czytam i czuję, że jest dobrze. osobiście
ostatnio tnę teksty, tutaj również momentami bym
coś amputowaŁa, ale czy ma to sens? chyba tekst
w zamierzeniu autora ma być prozowaty, listowaty?

pozdrawiam Karspena :)

[GASPAR_VAN_DER_SAR]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

widzę, widzę Twoje cięcia ;). widzę też, że Twoja twórczość
robi się zdecydowanie zbyt abstrakcyjna dla mnie i po prostu
za trudna, ale to mój problem :P. a co do amputacji... to ja bym chętnie
coś uciął, ale boję się zniszczyć sensu, więc zostawiam.

dzięki za komentarz i pozdrawiam
Kaspar :)

[Sylwester_Lasota]

całkiem sprawnie ;). pozdrawiam.

[GASPAR_VAN_DER_SAR]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki, dzieki, zapraszam do nastepnych ;]

pozdrawiam, Gaspar ;)

[Don_Kebabbo]

A gdyby tak zrzucić tego 'ktosia' trochę?:

opętanych, bo jaki autorytet przysługuje wyroczni z faktu,

że ktoś ją nazwał wyrocznią? Od początku to przyjmowałem,

na końcu pierwszej strofy utworzyłoby się nowe znaczenie, a druga zaczynałaby się nie gorzej.

Sorki, że namieszałem.
Ciekawy wiersz. Z tym odcinaniem ciemności to nie moje klimaty, ale i tak warto było przeczytać.

Pozdrawiam.

[Judyt]

tak rozważająco dość

w królestwo bez kresu, w miasto popiołów, w plus minus Atlantydę.
W to, że gdzieś czeka żywe ciało, a jednak uparcie stałem w bramie,
podczas gdy ci, którzy uwierzyli w powołanie, traktowali mnie

jak obalonego w proch. I tylko ty możesz przywrócić mi

i plus puenta, te momenty wpadają w oko
zdaje się że Autor chciał przedstawić jedno
wyjście a podmiot lliryczny czy jakoś tak
stał w bramie to takie zależy w którą wejdzie
pozdr. ciepło