W kamienicy... (na Staszica 8)

[Michał_Kućmierz]

Żar zamknięty w futerale pieca,
Węglarka, stół, cztery mocne krzesła.

Okopcona biel sufitu patrzy
W dół, po ścianach wysokich robaczy -

Wieje od okien przeciągu pustką
Wykładzina a la parkiet – lustro

Sufitu po sidoluksie, błysk, ślizg
Powietrza na podłodze, światła bryzg

W telewizorze, po północy noc
Na dobre, pod pierzynami gorąc.

Białe drzwi zamknięte na czwarty spust,
Białe framugi przebite przez gwóźdź,

Na którym dziadek zwykł był wieszać pas,
Po ostatnim malowaniu, zaraz

Miał kolor ścian i zniknął wraz z bólem.
Ojciec ma chyba za złe, wyczułem

Dający się opowiedzieć etos,
Stary, przegryziony, pełen słów stos,

Wiecznie żywych strumieni pamięci.
Szprycują ciało, płonące chęci

Przetrwania, pijane malowidło
Nocy pozwala zajrzeć w dzieciństwo...

[M._Krzywak]

Czyżby amatorzy sonetów nie radzili sobie z tym tekstem? I o dziwo - nie dość, że rymowany, to jeszcze dobry (pewnie przez brak sztampy i wreszcie mało zgrane zestawy rymowe). Bardzo zgrzytnął mi ten wers:
"Wiecznie żywych strumieni pamięci.", jednak jeden akordzik się wdarł.
Mimo wszystko zawsze jest to wiersz - rzadkość w tym dziale.
Pozdrawiam.

[Michał_Kućmierz]

Dziękuję serdecznie i pozdrawiam.

[Bogdan Zdanowicz]

Rany, jAK MOżNA BYłO TAK SKIEPśCIć TEN WIERSZYk-WIERSZ???
Dystychy cudnej urody, te rym-my zgrzytające z sensem nonsensu. Juz nie mówię nawet zeby skrócić to do 14 wersów (choć to oczywiście możliwe i wyszłoby wierszu tylko na plus ;), ale te dwa ostatnie bóg-wi-czemu-ojczyźniane (to dzieciństwo i ta satyrka! - fuj: pijane malowidło, jakby nie dość było czystej ironii - z wieszaniem akcentów na złych sylabach - w wersach wcześniej?).

pzdr. b
ps. nie zoned!