Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i nadeszła do mej wioski nieproszona zima
wszyscy się pozamykali i nikogo nima
kiedy członki zamarzają są niezdolne do kochania
obraz jest mniej więcej taki żem jest znowu sama

dziś wieczorem koło knajpy zobaczyłam jego
jakiś dziwny bo wyglądał jakby był ze śniegu
zaś miał takie czarne oczka i nosek czerwony
tak mi wszystko wyglądało że on opuszczony

poleciałam i przyniosłam cztery flaszki wina
zaraz raźniej się zrobiło mijała godzina
popiliśmy sobie zdrowo w głowach zaszumiało

i przestało mi przeszkadzać że wszędzie miał biało
ale co tam jak to baba zapragłam miłości
on się głupi wziął roztopił w swojej gorliwości

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zonety okazują się lepsiejsze niźli to, co tutaj gromiło się do tej pory. Niby to samo, a nie to samo. Bogdan wiedział, co czyni, będzie rewolucja, grafomanii stop!
No właśnie! Ostatnimi razy też się przetrzepało:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


prawdopodobnie był to ostatni Człowiek Śniegu na naszym terenie.
odtąd już tylko Himalaje, ale i tam coraz więcej alpinistek zagląda.
faaajne
Szkoda, że się roztopił, ale cała nadzieja w Himalajach choć
powiadają, że nadzieja matką głupich, ale na pewno kocha swoje dzieci:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to mnie, takiego wstrentnego, też ktoś kocha?????

żarna nocy mielą gwiazdy
młynarz cały w srebrnym pyle
prze najczystszym altem śpiewa
"z mąki tej nie będzie chleba
dla tych co przespali noc..."

a więc nie śpię więc ad hoc
miauczy u nóg czarny kot
lunatyczni kolędnicy
człapią wolno po dzwonnicy:
tup tup tup tup miau miau miau...

rano baby pod kościołem
znajdą w śniegu stopy gołe
gęby zadrą "rety! rety!
na świat przyszedł Jezus yeti!"

skrzy się styczeń w śniegu cały
gwiazdeczkami iskierkami
ze stopnia stopień
zdejmuje
idzie
do nieba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...