nim świt

Witold_Adam_Rosołowski · 4 Września 2004

idę nocą, drożyną,
na wpół czasu, pod czas,
zwą mnie siostrą Aklimą,
jakby kto nie znał z was,
mnie, małżonki Kaina,
jakby kto mógłby choć
wskazać gdzie jest kraina,
którą obcy zwą Nod,

tam mój mąż – na wygnaniu,
przy nim miejsce me jest,
na wzmocnienie kordiału
piję z oczu deszcz łez,
któż ci boże dał wiarę
na tej ziemi, ten niech
wie, że z życia zamiarem
rodzi się wespół śmierć,

idę znikąd donikąd,
na bóg wiarę, na zmysł,
jakby też Olimpikos,
w myśl mą smutek się wgryzł,
że nie znajdę już nigdy,
swego męża nad prąd
swej wędrówki, bez winy,
idę do kraju Nod,

teraz śpię i śnię boga,
który wmawiać mi chce,
że w tej drogi odnogach,
gdzieś daleko jest wieś … ,
wioska, co zwie się Chenoch,
w niej mój mąż, że już dziś
stanę tam, nim Noeron,
nim Anamma, nim świt,

budzę się w kurach pieniu,
jeszcze ciemno jest, mrok,
gdzieś na wschód od Edenu,
czy to już w kraju Nod ?
ktoś mi drogę przecina,
jakby człowiek – wpół cień,
to kraina Kaina,
to mój mąż minął mnie,

lecę za nim, nim słońce
wzejdzie nad ziemi krąg,
nim się na horyzoncie
zjawi blask – tam gdzie Nod,
na rodziców skaranie,
bracie – podaj mi dłoń,
twa małżonka Aklima
chce wraz z tobą być w Nod.

Sonnengott · 4 Września 2004

nie rozumiem tylko dlaczego jest tak mało komentarzy, może ta pora niedzielna... mnie bardzo przypadł do gustu. pozdrawiam

piotrbierzynski · 4 Września 2004

wspaniały klimat-gratuluję pomysłu i wykonania
pozdrawiam
piotr(therion)
[sub]Tekst był edytowany przez piotrbierzynski dnia 16-05-2004 19:23.[/sub]

Roman Bezet · 4 Września 2004

Witaj Witku,

myślę, że to jeden z twoich lepszych eposików historycznych. Wracałem kilka razy - i nie wiem co napisać. Podoba mi się - to mało. Lubię też te litewskie tematy - wszak moja krew też stamtąd! Grzebałem kiedyś w jakich historiach, ale nigdy tak głęboko, jak ty (nawet pomijając wycieczki językowe). Podziwiam Twój zapał - choć to przecież u Ciebie nic dziwnego - Wiaros!

Pzdr. Bogdan

Witold_Adam_Rosołowski · 4 Września 2004