*** (deszcz opadał ze złości)

[Luthien_Alcarin]

deszcz opadał ze złości
z chmur na chmurne czoła
ciągnął swój do swego
z grawitacją - fizyka –
i fizyczność. i kwaśny deszcz twojej śliny
wbrew porządkowi. jest idealnie
miękki

na swoich deszczowych łapach
szlifuje dachy naszych domów.
i chodzi swoimi drogami
po twarzach

i w kolanach. rozmiękłam
bo chmur nie można pozbierać
- rozbierać do suchej nitki
i węży w kieszeni. brać zbyt perwersyjnie
zbyt serio

- tak
tu najlepszy jest chłód w poprzek
i tandeta tęczy

amplituda bycia

mżawką deszczem i burzą

[Rafał Różewicz]

ostatnie wersy bym złączył, według mnie trochę niepotrzebnie są oddzielone.

wiersz bardzo mi się podoba, ostatnio lepszego nie czytałem.Pozdrawiam

[Katarzyna Leoniewska]

Bardzo dobry. Taki miękko - wilgotny ;)

[Pancolek]

Agato, czuję po przeczytaniu nadmiar spójnika 'i'. nie lubię też takich podniosłych określeń jak 'amplituda bycia'. Całość podoba się bardzo. Obyś publikowała częściej.
+++

Pancuś

[Fagot]

Naprawdę ciekawy i fajny wiersz, gratuluje!
Pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Bardzo ładny wiersz.

[kall]

moja droga - początek jest wręcz wyśmienity:-) prześwietnie dobrane słowa, porównania - troszkę ta ślina mi tu nie współgra, ale jestem w stanie jej wybaczyć. niestety - koniec odstaje. pointa sama ciekawa - tylko po co amplituda, tandeta tęczy? stać Panią na więcej, dlatego czuję niedosyt.
ale liczę na poprawę:-)
buz/k.