Z Głębokości Wołam Do Ciebie, Panie

[Konrad]

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie...
(De profundis clamo ad te Domine)

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie
Pragnę z daleka usłyszeć Twoje wołanie
To Ty dajesz nam miłość prawdziwą
Dlatego wszędzie Cię szukam, dla Ciebie chcę żyć
Na nowo, wszystkie swoje grzechy zmyć

Chciałbym, abyś w moim sercu rozpalił piekło
Tak, żeby rodzące się uczucie w ciemności nie zwlekło
Szarą rzeczywistość uczuciem rozbudził
Tłumy, niezwykłymi słowami do refleksji pobudził
Nie pozostawiając Jej samej w pustych wierzeniach
Dać Jej szansę, zbliżyć się w jej własnych marzeniach

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie
Pozwól mi odnaleźć życiowe zadanie
Niech w jednym sercu rozpalę ognisko
Tak, żebyś poczuł je blisko
Niech ten głos nigdy nie zaginie
Wołając do świata na dna głębinie

Nie czas jednak teraz upadać w nicość
Muszę poszukać wspólnego świata, jedną rzeczywistość
Zanurzę się wprost w ciepło marzenia
Oderwę od rzeczywistości w chwilę zapomnienia
I ujrzę Tę najpiękniejszą istotę, zniewalającą uśmiechem
Podzielić się z Nią moim ostatnim oddechem

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie
Zatrzymaj te chwile, wznieć serca pożądanie
Niech Poczuje jego moc porywającą
Dojrzy jego potęgę i siłę nieprzemijającą.
Marzę, aby unieść się poza świat rzeczywisty
Wzlecieć dalej niż potrafi umysł przejrzysty
W jedno miejsce, gdzie blask wyjątkowego serca świeci
I ja ten blask wyciągnę, z głuchej świata zamieci

Człowiek nie po to żyje, by zaraz umierać
Moją drogą jest drugą osobę prawdziwie kochać
Zawierzyć Tobie i pokochać Ciebie, słuchając Twego wołania
Wypłynąć na głębię, skusić serce do żywego pożądania
Tak by rozkwitł kwiat niepowtarzalnej miłości
Gdyż, łączy nas wiara w miłosierdzie Twojej obecności

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie
Daj mi siłę usłyszeć serca wołanie
Niech rozgrzeję je na nowo
W tym jednym sercu rozwinę kwiat pięknej miłości
Gdyż łączy nas wiara w miłosierdzie Twojej obecności
Tylko tak, jak uczucie dotyka
By przezwyciężyć czas, który ciągle nam umyka

Tam z głębokości usłysz moje wołanie, Panie
Głosu człowieka skruszonego
Duszą i sercem na zawsze, Tobie, wiernego

[Mirosław_Serocki]

Tego też nie przeczytałem do końca. Warto? Jeśli ktoś przeczyta, to może podpowie? Ale zauważyłem bardzo nieprzyjemne dla mnie rymowanie. I może dlatego nie przeczytałem.
Pozdr.

[Dorma]

Koniecznie skrocic, bo az sie czytac nie chce..

[Leila]

Mi też się nie podoba to rymowanie. Rymy są częstochowskie i nieregularne - to razi, rytm też jakby nie dochodzi do głosu - istny galimatias, ale wiersz zawiera głęboką myśl, a niektóre fragmenty jak na przykład "Chciałbym, abyś w moim sercu rozpalił piekło" są świetne.

[Kai_Fist]

hmmm
usiadło trzech gości, każdy napisał wiersz na ten sam temat, a potem go pozlepiali, przemaglowali i na forum wrzucili,
to mogę o tym kawałku powiedzieć.
a poza tym dla mnie kilka rzeczy jest nielogicznych,
w drugiej zwrocie zwracasz się do Pana, rozumiem, że Boga,
a w następnej chcesz by rozpalił piekło - nie podoba mi się to.

Pozdrawiam.

[Seweryn Muszkowski]

Mam wrażenie, że po 1 strofie, kolejne wersy nie wnoszą nic nowego do wiersza.

[Leila]

Kai Fist, moim zdaniem to jest świetnie skontrastowane - Bóg rozpalający piekło... Ciekawe

[Konrad]

Jest to pierwszy wiersz na tym forum i już po przejrzeniu opinii, sugestii oraz innych wcześniejszych liryków. Widzę, że dominują tu wiersze białe i krótkie. Jest to dokładna odwrotność przedstawionego liryka powyżej, ale to nic. Jakoś da się to przeboleć.

Dzięki temu mam pomysł na nadesłanie nowego tematu, tylko będę musiał sprawdzić jak tematyka będzie odebrana na tym forum. Pomyślimy, potworzymy, zobaczymy.