pośpiech

[M. Matkowski]

spalcie mi usta
krwi
u rzezimieszków złoto
brzęczącą potęgą
zadzierzgnął przyjaźń i pędzi
jak źrebiec w pustkowie
na drzewach kora spękana
ziąb aż trzeszczą trzewia
drży próchniejąca gałąź
sypie śnieg
a czas nieubłaganie po piętach mi depcze
do ucha szepce
ty się spiesz
gwiazdy na twarzy wirujące
złociste
spadające na rzeki brzeg
leją smugi złotych cieni
w bieli puszystej toną
gwiazdy oczu jedyne

[Tomasz_Biela]

spalcie mi usta(...)
gwiazdy na twarzy
(...)


to tyle.

reszta nie powinna mieć odwagi się pojawiać
ale jest więc niech sobie leży


wieczności.

[Sylwester_Lasota]

jest w tym utworze coś ciekawego. jest też sporo zbędnej treści. trochę wybrałem, trochę usunąłem, trochę zmieniłem i wyszło mi coś takiego:

u rzezimieszków złoto
brzęczącą potęgą
zadzierzga się przyjaźń
jak źrebiec w pustosłowie
na drzewach kora spękana
ziąb aż trzeszczą trzewia
drży próchnicą gałąź
i sypie się śnieg
a czas nieubłaganie po piętach
coś szepce
śpiesz się

śpiesz

śpiesz


:)
Pozdrawiam.

[allena]

zgoda, coś jest; jednak troszkę można "przyciąć" :) a.

[Mirosław_Serocki]

dobre do ćwiczenia dykcji. nic więcej.

[JacekSojan]

tak to jest pisać w pośpiechu;
"rzezimieszków złoto" wcale nie nęci, bosłowo ciężkie, jak ołów; J.S

[Gość]

rozdarte to, strając się pisać ala sylabiczny wiersz może by ci się udało tego uniknąć. ja jestem zbyt leniwy by to robić i zbyt pedantyczny, by nie tworzyć prawie równych wersów z przerzutniami. może to głupie he he... ale graficznie się nie rozpada i przerzutnie spajają treść. pozdr.