Pytanie

[melg]

Gdzie się podział Wyspiański,
co rymował didaskalia?
ech, kanalia!
Gdzie się zgubił Jasieński,
co rytm miał i to nie lada?
dziecinada!

Gdzie Tetmajer i gdzie Staff,
co a-be-be-a pisali?
my nie chcemy tych wandali
nie znasz wszak poezji praw!

to nie
sztuka rym...
i
rytm wcisnąć
przecież wielokropek... metafora
wyszukana
nie
jakieś formy
enter... kropka piękno
to jest to

więc... chwalmy... poezję...
nowoczesną: ja byłem w pokoju, kiedy
tramwaj dym muzyka zdjęcie
dziś nie
wódka
dobranoc

Pytanie na do widzenia:
Dlaczego dzisiaj prozę z lichym elementem pamiętnikarstwa nazywa się poezją?

[Rafał Różewicz]

dobre to. pozdrawiam

[Jean-Baptiste Grenouille]

wprawnie jak na debiut
hehe

...

[Nieznany Sprawca]

Ciekawy wiersz, choć pytanie, obawiam się, pozostanie bez odpowiedzi. Pozdrawiam

[Pancolek]

A co dla Ciebie jest poezją?

[Mr._Żubr]

Taka sobie walka z wiatrakami, hehe.
Pozdrawiam

[melg]

To, co czaruje nie tylko treścią, ale i formą. Co zachwyca melodią. A także to, co bawi, zastanawia, dziwi, szokuje, ale nie głupotą, a przekazem. Koncept, odpowiednio dobrana dynamika, melodyka. Poezja jest pieśnią, piosenką, balladą, jej nieodłącznym elementem jest muzyka. Tyle że ta niedopowiedziana. Ta, której nie zagra żaden instrument. Ma być w Tobie, nie ma strun, nie ma klawiszy - jej instrumentem są uczucia, ale one też mają grać!
Wiem, że są prawdziwi zwolennicy współczesnej poezji, jej orędownicy, wielbiciele, ale oni ją rozumieją. Nie znoszę za to poetyki, która ma "łamać formy", ale dziś już nie jest niczym nowatorskim! Kiedy czytam współczesną poezję i konfrontuję ją z Mickiewiczem czy Leśmianem, widzę, że to "dzisiaj" jest bardziej zamknięte, stare, wręcz zdziadziałe, a nawet przestarzałe niż ci dwaj przepełnieni witalnością truposze. Nie mówiąc już o Wyspiańskim, Boyu czy Jasieńskim.

Gwoli ścisłości - ten tekst jest tylko impresją na temat niektórych tendencji we współczesnej poezji. Żadną miarą nie pretenduje do miana poezji jako takiej.

A co do walki z wiatrakami - była już taka sztuka, co traktowała o wytopie surówki. Życie, które kocham jest walką z wiatrakami.

[HAYQ]

Podoba mi się forma i dowcip wiersza. Nawet lekko, powiedziałbym kabaretowy, ale z dobrym smakiem, bo zmuszający jednak do zastanowienia.
A poza tym przyjemnie się czytało.
Pozdrawiam

[Patryk_Nikodem]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taka kiedyś była i to se ne vrati, niestety. Ja podzielam Twoje zdanie i dlatego na przykład, żadnego ze swych tekstów nie nazwałbym wierszem. A sam wiersz spodobał mi się, widać że masz potencjał.

[Adam Burak]

Wróciłem
z pola bitwy samotny
nadając myślom kształt zwalczałem
Poezji oddech nieświeży
Nadam tytuł miłosny by czytanym być
i by powróciła na szaniec z podniesioną głową
zostawię choć fragment suchej nitki
z kłębka skojarzeń udając
że to ścierwo kiedyś było moje
Nasze
Wasze
A te strzępki ciał to tylko rzeźba wczorajsza
to strzał prosto w skroń, po którym nie da się umrzeć od razu
zostawia dziurę
pierwszy z rzędu widzi przez nią mnie
Nas
Was
Krwawy bal krwawa uczta
motłoch pieszczony słowem mił..ć
klasyczny obraz upadku morału
Umiera za mnie
Za nas
Za was

[Adam Burak]

to mój komentarz

[Don_Kebabbo]

Pytanie Autora jest bardzo na czasie, ale, chociaż wielokropek... metafora,
to pozostałych wielokropków bym się pozbył ;)
_____________________________

jakieś formy

(enter)

piękno
to jest to
i kropka
.
_____________________________

Tak mi się forma uwidziała, a jeśli chodzi o treść, to:

Tezy będę bronił twardo
Że dziś rym jest awangardą

Pozdrawiam i gratuluję udanego debiutu.

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mnie, też brakuje mistrzów, ale zdarzają się teksty niezwykłe,w formie , której nie jesteś wielbicielką np. wiersz Morze Barentsa .Warto szukać takich wierszy, zdarzają się nieczęsto, to tylko podkreśla ich wartość.

[melg]

Heh, nie twierdze, że nie ma w ogóle dobrej białej / wolnej poezji. Śmiem jedynie zauważyć, że rzadko kiedy wiąże się ona z pomysłem. Pomysł to po prostu niekoniecznie właściwie użyte tu słowo. Bardziej pasowałby brakpomysłu.

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

-i tu dochodzimy do wniosku, jaki wysnuł był mistrz, siedząc w brzuchu bestii, formę można zjeść ,trudnej treść, a najtrudniej idee, te o wolności(J.Kofta Ballada biblijna)..........ten cytat przerodził się w mojej głowie w taki wiersz , który Ci dedykuję.

Poezja łagodnie rewolucyjna.... dla Melg



Wiosna poetów

Poeci, nie bądźcie łagodni na wiosnę
A jak mówił mistrz, siedząc w brzuchu Bestii
Zjeść można formę, trudniej treść
Ale najtrudniej idee… te o wolności

Dzisiaj Bestia we fraku
Ogon schowany w poły
Pazur przycięty i zęby, zęby w bieli
Szampan, kawior w kręgu stałych gości
Czasami Beza przy boku
Z całym szacunkiem …z wypraski

Gruba czerwona mordo
Oto Twój remanent
Powstałaś z morza krwi
Stosów niewinnych kości
Oskrzydlasz blaskiem pozoru
Bełkotem nieoznaczonych treści

Poeci, a nam chodzi zawsze o istotę znaczeń
Nie bądźcie niewinni na wiosnę
Zieleni w zieleń, świetliście
To z cienia waszej łagodności wyłania się postać Bestii

[melg]

Moim zdaniem forma i treść są nieodzownymi elementami "prawdziwej" poezji, bez formy mamy do czynienia z jakąś postacią prozy(?), bez treści - z igraszką słowną. I obie te struktury, owszem, potrafią być ciekawe, ale to już nie jest pełna poezja. Wiersz wolny też posiada, powinien posiadać jakąś formę (chyba że jej nie posiada, ale wtedy -> poprzednie zdanie ;) ). W tym przypadku jest godny uwagi. Każdy artysta powinien równie zręcznie operować kieliszkiem, jak i wódką. Oczywiście, może delektować się pięknem pustego naczynia czy aromatem wody życia, ale ani jednym ani drugim nie uda mu się w żadnym razie upoić.
I teraz: nie chodzi mi wcale o to, by początkujący poeci, tudzież poeci w ogóle, przestawili się nagle wszyscy na lepiej poznane czy też - z pozoru - klasyczne formy. Uważam tylko, że nie można z nich kpić, porzucać zupełnie, drwić bez powodu i wyśmiewać każdą próbę obcowania z nimi. Z drugiej strony, nie zamierzam sam rezygnować z prób z poezją so-called-wolną.
Artysta jest, winien być wszechstronny. Świadomie dokonywać wyboru formy przekazu. Jest medium treści.
Ci, którzy nazywają siebie artystami, mają do wyboru wiele różnych dróg przekazu, wśród nich również - wierzę - te jeszcze nie poznane. Muzyka, obraz, słowo - przenikają się nawzajem, zaś artysta używa ich, by wyrazić nieuchwytną, niedostępną zmysłom. Tak poeta winien tworzyć obraz, zachować melodykę i słowem wyrazić przesłanie. Celem muzyka jest zakląć obraz, zapach, smak i uruchomić strumień poezji przepływający przez umysł odbiorcy itd.
Nam teraz zostaje przyswoić sztukę, zrozumieć ją i okiełznać, a być może (w co wierzę naprawdę głęboko) odnaleźć nowe drogi przekazu, łącząc te już dostępne oraz środki in spe.
Znając cel poszukiwań możemy z rozkoszą błądzić, gubić się, to znów odnajdywać, by nigdy się nie odnaleźć. Bo nam "płynąć, płynąć, płynąć".

[Sylwester_Lasota]

witam! tekst podoba mi się i... nie będę silił się na uzasadnianie dlaczego ;). pozdrawiam.