Wstydliwe maki

[HenrykO]

Wybierałem źdźbła trawy,
kwiaty połamane,
delikatnie, by nie szarpnąć,
włosy miałaś splątane.
Przyklejone potem
do szyi i skroni,
pachniałaś seksem i ziołami,
tajemnicą łąki zielonej.
Byłaś taka lekka
jak mlecze wzruszone,
ciężar pożądania przycichł gdzieś z boku
tak jak my zmęczony.
Nie szukałem go teraz
w twoje ciało mocno wtulony
widziałem wszystko zielone
i kolorowo.
Byłaś tam ze mną, potem przyklejona,
błogo falowały pragnienia zmęczone,
nie było w nas wtedy żadnej wstydliwości,
lecz maki spuściły oczy zawstydzone.

[zak stanisława]

nie było w nas wtedy żadnej wstydliwości,
tylko maki sczerwienione
*
bezwstydnie palcami przewracałeś
kartki moich wierszy
myśląc jednocześnie- czy byłem tu pierwszy?

pozdrawiam HenrykuO

[Marlett]

Henryko! Warto zastanowić się nad propozycją Stasi.
PozdrawiaM.

[HenrykO]

Zastanawiam się i zastanawiam i jakoś mi do całości nie pasuje,
lecz za sugestie dziekuję :)
i pozdrawiam

[Brygida Konia]

ma miły łąkowy klimacik. a ja bardzo lubię łąki. pozdrawiam.

[HenrykO]

Dziekuję Brygida Konia, łąka, to poezja, a jeszcze z piękna kobietą...
pozdrawiam