Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
z dedykacją...


ludzkie serce nie jest takie ładne
jak na kartkach walentynkowych
nieruchome i zawsze kochające

*

co znaczy mieć
pełne usta
uwiecznione na zdjęciach
mówią
za siebie i innych

w czasie róznych efektów
specjalnych zmian nie widać
a szminka to jeden z wielu szczerych przyjaciół


na jawie nabierają pragnień
ponad słowa żywych i martwych
dwie wargi jak Piekło i Niebo
kłócą się

która jest piękniejsza
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




przepraszam za wyszczególnienie
i rozbijane w drobne
zwykle tego nie czynię aż nadto
tutaj udzieliłam sobie
pozwolenia :)
a dedykacja z pewnością dla duszy
to już nie moja sprawa ;)

pozdrawiam
jak Wie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pozwoliłam sobie wrzucić swoje trzy grosze
mam nadzieję, że się nie pogniewasz? ;)
bardzo mi się spodobał Twój wiersz
nie sugeruję zmian, po prostu pokazuję w jaki sposób go odbieram
czy kursywa to cytat? (szminka może być najszczerszym przyjacielem;))
pozdrawiam, :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




przepraszam za wyszczególnienie
i rozbijane w drobne
zwykle tego nie czynię aż nadto
tutaj udzieliłam sobie
pozwolenia :)
a dedykacja z pewnością dla duszy
to już nie moja sprawa ;)

pozdrawiam
jak Wie


tak Judyt chodzi o piękno

co do kłótni
i u autora i u każdego chyba
albo u więszkości...

dzięki za słowa i przemyślenia związane z tematem
a dedykacja pozostanie dedykacją

wieczności.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pozwoliłam sobie wrzucić swoje trzy grosze
mam nadzieję, że się nie pogniewasz? ;)
bardzo mi się spodobał Twój wiersz
nie sugeruję zmian, po prostu pokazuję w jaki sposób go odbieram
czy kursywa to cytat? (szminka może być najszczerszym przyjacielem;))
pozdrawiam, :)


nie pogniewałem się
wiersz nie ucierpiał za bardzo po Twoich kosmetykach
ale chyba jednak pozostanę przy pierwotnej albo i teraz już współczesnej wersji


a propos; kursywa to nie cytat tylko jakby dygresja lekka w bok dlatego wyszczególniona
cytat zawsze zaznaczam i kursywą i cudzysłowiem. tutaj jest sama kursywa. tak gwoli wyjaśnienia na przeszłość i przyszłość.

dzięki za poświęcony czas

wieczności.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta a ja bym jeszcze dodała:   "W majowym słońcu skąpana, stoisz jak obraz najsłodszy, przez wiatr lekko rozczesana, w sukni od pąków uboższej.    Pobiegnę za Twoim zapachem, gdzie płatki magnolii lśnią biało, by pod tym kwitnącym dachem, wiosnę wspólnie wychwalać całą."   Brakuje tylko zdjęcia, jak to ja mam w zwyczaju;)          
    • @Zbigniew Polit Wszyscy papieże klękali, modlili się i pochylali się nad tym Całunem. Czego jeszcze Panu potrzeba aby przyznał Pan, że KK akceptuje tą relikwię w całej rozciągłości i strzeże jej, jak największy skarb. Gdyby czytał Pan to co napisałem uważnie, znalazłby fragment mówiący, że krew na całunie ma ponad 2000 lat. Wiek krwi został naukowo udowodniony. Obraz ma związek z krwią.  Jest Pan ignorantem. Świadomie ignoruje Pan dział nauki zwanej "syndonologią" i cały, skupiony nad Całunem świat nauki.  Wobec powyższego nie mam zamiaru śledzić dalej Pańskiej ekwilibrystki słownej czy jak Pan woli erystyki i poświęcać czas.
    • czemu żeś smutny tato taki dziś dzień pogodny - byłem świadkiem na mogile synu - krzyż położył cień spojrzał i cichuteńko rzekł wybacz a potem dodał głośniej - jutro też ma być taki jak dziś... przegrał nie kończąc
    • Na przestrzeni wszystkich tych wieków, łączy was tylko ta jedna rzecz. Nazwisko? Posiadłość? Herb? Nieskończona samotność  i objawy destrukcyjnego szaleństwa. Ktoś, kiedyś dawno, przeklął cały ród. Dziwny to ród w którym brak małżeństw, potomstwa czy więzów krwi. Brak drzewa i sagi rodzinnej. Skąd wzięło się tak zepsute nasienie? Kto był praojcem stworzenia  tej genetycznej degeneracji?     Matroną była senna muza. Zwid umysłu, ogarniętego bólem istnienia. Jej ciało było zbezczeszczone przez bluźniercze potrzeby zmysłów. Była blada, gnilna, pobita i gwałcona. Żyła choć jej członki i oczy były martwe. Serce wyrwano jej okrutnie  i zastąpiono klątwą bestii. Niegdyś jeszcze potrafiła  płakać nad swym losem. Łudząc się tym co kłamliwie  materializował jej świat. Pokazywał jej kwiaty na łąkach wiosennych, ogrody i sady pełne krasnego owocu, ludzi beztroskich i wolnych. Serdecznych przyjaciół. Zjednoczone rodziny. Sprawiedliwych ojców  i kochające matki. Taki był świat za szkłem. Granicy bytu.     Ona miała tylko zaświaty. Pełne pyłu, kurzu, czarnych kikutów drzew. Rzeki spienione krwią. Zamiast kwiatów, trupy wzdęte od rozkładu, kwitły słodką wonią śmierci. Wędrowała przez puste, skruszałe wioski. Miasteczka rozpalone ogniem  nie ognisk domowych a pożogą moru. Miasta o olbrzymich murach i wieżach. Czarne jak noc. Zwiewne jak mara. Tam mieszkały demony, które czasami prosiła o pomoc  w starciu z ludźmi z powierzchni.     Krążyły legendy,  że tam za murami twierdzy, za pustynią nieposkromionego wichru, za płaskowyżem zimnego żalu, za oceanem łez niewinnie przelanych. W strażnicy wykutej  z pierworodnego ognia nienawiści. Mieszka ON! Demon, którego nie dotykają myślą Bogowie. O którym nie mówią kroniki i sagi. Ten który przybył tu  przed powstaniem czasu i materii. Kurhan jego usypany  z wyschniętych czaszek niedoszłych herosów, którzy przed eonami  rzucili mu niebacznie wyzwanie. Spoczywa w grobowcu zakopanym  aż do trzewi ziemi. Płytę nagrobną zdobią,  srebrne słońce i złoty księżyc. Nad kurhanem roztoczyła wieczny cień, samotna góra. Martwa i milcząca bazaltową pustką. Śpiewa mu pieśń o zagładzie cywilizacji. Muza wie dobrze.  Czuję to w sobie. On to wszystko stworzył. Wraz z nią. Ona go do tego zmusza. By pisał poezję  z bezdni swego grobu.    
    • @Mitylene Rymowany wiersz ma swoje ramy, staram się zmieścić w jego wymaganiach,  a powyglupiać się - też lubię, szczególnie słowem.  Bardzo lubię deszcz - może mniej ten listopadowy. Za niedługo będzie majowy, ten jest najbardziej poetycki.  Pozdrawiam :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...