Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Powietrze

ksiazkowy mol
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

amerrozzo

amerrozzo

Opublikowano
Opublikowano

otacza nas z każdej strony
dając nam tlen
świeżość pomysłów

ale czy my nie traktujemy

Zbyt

oschle kogoś




Można się tak bawić długo, kładąc nacisk na odpowiednie słowa. Tyle że to bezproduktywne, bo ta miniatura jest - dla mnie - nudna. Zostawiłbym ostatnie pytanie: "czy nie traktujemy kogoś zbyt oschle?" i na bazie tego próbowałbym coś nowego zbudować. I na pewno wyrzuciłbym łopatologiczny początek (tytuł: "Powietrze", a pierwszy wers: "otacza nas z każdej strony").

Pozdrawiam.

Pancolek

Pancolek

Opublikowano
Opublikowano

Jolu, Kasia i amerozzo mają rację; początek bardzo nie bardzo, a końcówka z potencjałem do porządnego wiersza! Prponuję pójść w stronę wersji ammerozzo co do wersyfikacji, tylko podmienić zupełnie początek i napisać na własną modłę :)
Wiel/uśmiechu!

Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

otacza nas
z każdej strony daje
tlen- świeżość pomysłów

tylko czy my
nie traktujemy
kogoś zbyt
oschle


ja to widzę tak. nie rozumiem tylko jednego - skoro coś daje nam tlen,
sprawia, że nasze umysły stają się jasne, otacza nas z każdej strony /las/,
to jak możemy go traktować oschle ? jak możemy las traktować oschle ?
a może chodzi tu o rodzica ?
'daje tlen' => nauczył nas oddychać => dał nam życie;
'otacza z każdej strony' => jest przy nas zawsze, gdy tego potrzebujemy;

tak czy inaczej wiersz całkiem a całkiem zgrabny.

pozdrawiam.

Magnetowit_R.

Magnetowit_R.

Opublikowano
Opublikowano

ja sie zgubiłem w końcówce wiersza. poprzez uzycie formy "kogoś" zniknął adresat dający nam ten tlen, otaczający nas itp. jezeli chodzilo o to, ze za przykladem winnismy traktować w podobny sposob innych, dla mnie powinno byc to mocniej zaakcentowane. pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Dekaos Dondi
      Opowiastka Kamienia Łupanego

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Jaskiniowiec Nagłówek, który sobie imię sam zmienił–(chociaż druga Rada Żywych Jaskiniowców, bo pierwszą zagryzł tygrys szablasty i nie mogła radzić– nadała mu ksywkę Półgłówek)–wypił z wyłupanego kamienia etanol i po chwili zobaczył czterononożny stół, który się przeobraził w siedmionożnego pająka, o migoczącym imieniu Fluoryt.         Ów miał świecącą, różnokolorową dupkę, co to miała zwabiać, tłuste muchy paprociowe. Stąd taka nazwa do niego przylgnęła, niczym florin, wyduszany gdzie popadnie, z różnych cuchnących dziur, by rośliny pachnące, lepiej rosły.    Wspomniany siedmioczłapaniec, miał zamiar całe stada tezauryzować, zaś odpowiednio zesumować, jako lokatę na wymianę za przędzę, bo sam już nie umiał snuć, a chciał się na stare lata, pobujać.            Poza tym, ich skrzydlate krzątanie się, potrafiło go rozgniewać i wprowadzić w podły, stereotypowy nastrój. Wtedy to widział i słyszał po bokach, lewy i prawy głośnik. Wisiały na kłach szalonego Mamuta, hardrockowego. Prawdziwy kolos muzyczny z niego był.      Super turbo, ciężka masa bantamowa, który to na kłębie, miał wytatuowaną aktorkę z dalekiej przyszłości–( kumpel seksomamut, lubił artystycznie kreskować)–zatem skąpo zakreskowana była, a on, głośno łupany meloman, lubił o tym wszem i wobec, decybelami ogłaszać.                    Biedny pająk, chciał wyprocesować święty spokój, ale nie zdołał i pomyślał smutno, że z bujania, dupa. Z tej to zgryzoty, drapieżny karcynoid zalągł się w jego wnętrzu. Pożerał go tak samo, jak on pałaszował muchy. Coraz większy i większy. Ustawicznie nienasycony.    Aż wreszcie rozsadził siebie i pajęcze ciało, a rozszalałe w agonii strzępki, zapaskudziły tekst, wilgotnymi wnętrznościami oraz przeżutymi ścierwami much. I to w zasadzie, był fragment końcowy tekstu.
    • aniat.
      jesień w Olszy

      Przez aniat. · Opublikowano

      Czytając Twoje wiersze czuję na skórze swoje wspomnienia, dzieciństwo, lato u babci. Tęsknota się  budzi, ale tak jakoś miło. Lubię Cię czytać.
    • Marek.zak1
      zaczęłam się śmiać

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Trump też był czy ciągle jest pionkiem w rękach co poniektórych, a mówią, że ma taką władzę, więc wyluzuj i uśmiechaj się:).
    • aniat.
      ONE są takie mądre

      Przez aniat. · Opublikowano

      A ja nie odbieram tego wiersza jako pochwałę kobiet. Wręcz przeciwnie, widzę tu ironię, na kobietę która niby wybiera, ale potem „musi” być szczęśliwa. Miłego dnia

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Dekaos Dondi
      Mlaskające Wampiry

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      siku siku siku siku dziś się dzieje zimne krwinki do szklaneczek krewny leje na sześćdziesiąt sześć sposobów wyżłopiemy blisko grobów żeby później znów w trumienkach grzecznie spać   gulgotamy nasz apetyt ciągle rośnie żeby było nam wesoło i radośnie kły o szkiełka wciąż stukają marsz żałobny wygrywają już chrupanie się zaczyna skrzepłej krwi   te cukierki to wiekowa jest radocha każdy chrupki te czerwone wielbi kocha dziadek co mu kły wpadały dziwnie jakiś podupadły bo wnerwiony gryźć nie może biedak nasz   nagle weszły ale wcale nie na spanie wilkołaki się przywlekły na pochlanie wrzeszczą krzyczą serenady do księżyca bez żenady niby krewni po kisielu skrzepłym już   w progu stoi krewna tego co nie ciućka oj się przyda biedakowi taka wnuczka chrupie żwawo cukiereczki wypluwając do miseczki dziadek mymla uśmiechnięty krwisty miał  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...