Droga cienia

[brt]

Szedł drogą cienia 

w rytm cierpienia

zasłaniał czernią kolory

od promieni słońca był odosobniony

Szedł cień drogą w mroku 

ubrany w czerni otchłań

Nie zna słońca i świata w kolorach

Zawsze jest z nami czy może jednak nie

cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie 

czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie

czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz 

wiersz albo książka 

muzyka piosnka 

cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza

jak się pozbyć cienia

gdy umierasz to go już nje ma

gdy przysypie trumnę ziemia 

gdy popioly zapakują w urnę

a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim

krok za krokiem dzień po dniu

cieniu mój 

mój prześladowco 

czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry 

 

wers który by poruszył by mógł się zdarzyć 

zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć 

czyż marzenia jednak nie są od tego

by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa 

choćby dusza martwa 

to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej 

bujanie w obłokach zupełnie 

i niebieskie migdały

jak oczy które na popiół zszarzały z latami 

wypalone paczki 

papierosów 

blizny jak znaczki 

karma znajdzie sposób 

wypite flaszki

kibel zarzygany

o czym to ja

aha 

 

[Poet Ka]

@brt ciekawe opowiadanie o cieniu napisał H.C.Andersen. Takie mroczne.

Edytowane 5 Kwietnia przez Poet Ka
literówka (wyświetl historię edycji)

[brt]

Cień znajduje się w miejscu gdzie nie świeci słońce
Cień jest schowany pod mrokiem, pod czernią pustej w kolory przestrzeni
I choć wie, że zasługuje na brak kolorów i zimno gdzie nie docierają promienie słoneczne to ma nadzieję jeszcze ujrzeć białą chmurę na tle błękitnego nieba
A zielony kamyk będzie lśnił na szyi zawieszony gdy w przedziale pociągu miejsca będą zajęte wokół przez braci siostry
Na szale wagi wrzucili czyny i słowa
Tajemnica cienia niech w mroku dokona żywota
Oto ja
Nie pytam kim jestem
Po sugestiach boskości w tekście wcześniej
Oto ja wiem na co zasłużyłem
Oto ja nagroda to grób bez imienia i nazwiska gdzieś z dala od człowieka najlepiej spalony w kosmosu odmętach
Oto ja maski, czapki, twarze plecak pełen noży i broni, flaszek i lufek
Oto ja głupiec
Oto ja chciałbym byś tu był
Ale oto ja nie należy Ci się ten ból który przyjdzie zadać Ci mi
Oto ja 
Koniec od początku 
Dno dnu dedykowane
Na nic pacierz i na nic Amen 
Oto Bóg i jego uszy zatkane na moje słowa
Oto ja, zraziłem Boga myślą mową i czynem
Na nic przychodzicie z egzorcyzmem
Ekskomunika zdejmij krzyżyka i przestań 
Więc przestaje teraz pisa
Cień wiem w mroku jeszcze bardziej niewidoczny jest