Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

w żółciach i brązach

HAYQ

Przez HAYQ
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Boskie Kalosze

Boskie Kalosze

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Warto też dodać, że nocą, kiedy przybywa jesień, jeże rozbierają się do naga i zostawiwszy kolczaste mundurki u wejścia do norek zapadają w pierwszą przedzimową drzemkę (sparring sleep). Często zdarza się, że po obudzeniu się nie znajdują swojego mundurka tam gdzie go zostawiły. Chyba, że akurat nie wiało, na co nie zanosi się w tym roku.

Pozdrawiam.
HAYQ

HAYQ

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A ja słyszałem, że dlatego zdejmują na jesieni mundurki, bo schodzą pod ziemię, gdzie mieszkają golce.
Żony tych golców nie dość, że zupełnie ślepe, to jeszcze są nienasycone, a jeże bezczelnie to wykorzystują.
Dopiero na wiosnę mają zagwozdkę, bo ich potomstwo (nie wiedząc, czy są golcami, czy jeżami - matki nie powiedzą, bo ślepe, ja wiadomo) ubiera się w pozostawiony przed norą kolczasty kubrak i łażą po lesie pytając kim właściwie są... aż do następnej jesieni. ;)
Pozdrawiam
Boskie Kalosze

Boskie Kalosze

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A ja słyszałem, że dlatego zdejmują na jesieni mundurki, bo schodzą pod ziemię, gdzie mieszkają golce.
Żony tych golców nie dość, że zupełnie ślepe, to jeszcze są nienasycone, a jeże bezczelnie to wykorzystują.
Dopiero na wiosnę mają zagwozdkę, bo ich potomstwo (nie wiedząc, czy są golcami, czy jeżami - matki nie powiedzą, bo ślepe, ja wiadomo) ubiera się w pozostawiony przed norą kolczasty kubrak i łażą po lesie pytając kim właściwie są... aż do następnej jesieni. ;)
Pozdrawiam

To tylko plotki. Owszem, podobno widziano tu i ówdzie nagie jeże przebiegające w poprzek autostrady ale ci, którzy postanowili sprawdzić te pogłoski kołami swoich samochodów, okazywali się niewiarygodni:

pokrewne dusze -
taka sama zawartość
alkoholu w krwi


Cóż, zdarza się często jesienią, że nie tylko ptaki odlatują.
Pozdrawiam ;)
HAYQ

HAYQ

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


- zdarza się to nie tylko jesienią... najgorsze są te niebieskie,
chociaż czerwone też w tym celują, zwłaszcza na wyjazdach ;))

pokrewne - zgadzam się... ;)
Kłaniam się
jasna

jasna

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Już któryś raz z kolei czytam Twój wierszyk i mimo, że moim zdaniem nie jest to czyściutkie haiku, to bardzo mi się podoba. Ma w sobie dużo poezji.

Pozdrawiam,
jasna :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      bardzo

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Jak powrót do świata, w którym blask był dowodem na istnienie dobra, a nie zapowiedzią koszmaru.   Patrzysz w to słońce. Ono nic nie obiecuje. Tylko, że lśni wciąż.   Pozdrawiam
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 75. Gaugamela

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      75. Gaugamela (narrator: Agrianin)   1.   Widziałem z daleka złote rydwany jak słońce — i pustkę w sobie.   2.   Czemu ich tylu? Czemu ja znów tutaj z tarczą w dłoni?   3.   Mój brat z Pelagonii zawiązał chustę na ramię — „żeby mnie poznali”.   4.   Bęben zabił raz i serce jak zwierzę wyszło z klatki.   5.   Ruszyliśmy w step, jakby wszystko co było już nie miało wagi.   6.   Biegliśmy lekko. Z boku, na skrzydło. Jak psy na łańcuchu.   7.   Rozkaz: rozstąpić się — niech rydwany same się zgubią.   8.   Koń z poderżniętym gardłem jeszcze biegnie — nie wie, że umiera.   9.   Z bliska ich twarze. Czarne brody, oczy – ludzkie.   10.   Brat miał procę. Nie strzelił ani razu. Potem płakał.   11.   Falangę rozdarło — ktoś zawahał się o oddech za długo.   12.   Nie było linii — tylko ciała szukające kierunku.   13.   Król wrócił z krzykiem — płomień, który przypomina, że żyjesz.   14.   Persowie pękli — jak łuk, który zbyt długo był napięty.   15.   Strzała bez imienia. Weszła cicho, jakby znała miejsce.   16.   Koniec bez słów. To najbardziej prawdziwe.   cdn.
    • Marek.zak1
      Szkarłat

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Dobre, lubię takie teksty. Pozdrawiam. M. 
    • A.Between
      Lekcja uśmiechu

      Przez A.Between · Opublikowano

      Pamiętasz, gdy siedzieliśmy długo przy stole i nikt nie miał odwagi wstać pierwszy — bo każde słowo było jak kamień w wodzie, a kręgi dochodziły aż do ciszy. Wtedy uczyłem się jednej rzeczy: że twarz jest czasem ostatnim schronieniem. Człowiek podaje uśmiech jak chleb — nawet gdy sam zostaje głodny.   Więc gram — nie dlatego, że wierzę w ocalenie. Gram, żeby nie zgubić głosu. Bo kiedy człowiek milczy zbyt długo, świat zaczyna mówić za niego. Jeśli coś we mnie jeszcze żyje, to w tych czterech akordach — prosta droga dla prawdy, która nie umie już wracać.   Pamiętasz, jak mówiłem: „trzeba dawać ludziom”? Myślałem wtedy, że to się nie kończy. Dziś dłonie są jak otwarte książki — widać, gdzie wyrwano rozdziały. Więc biorę gitarę. Nie po to, żeby wzruszać. Tylko żeby prawda miała gdzie usiąść, kiedy nie chce już stać na nogach.   Nie będę opowiadał ci mojego świata. Jest jak dom po przeprowadzce — zostają ślady po obrazach, ale ściany są już puste. Chcę tylko nauczyć się jednego: jak iść obok ciebie i nie przeszkadzać twojemu światłu.   Więc gram… bo czasem człowiek zostaje przy życiu tylko dzięki kilku dźwiękom.       ( To jest piosenka) 
    • Marek.zak1
      ich samochód

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Migrena kluczyk przekręca się w stacyjce jak pytanie bez odpowiedzi rozrusznik kaszle akumulator modli się o śmierć   Tak miałem w maluchu, trza było pchać. Wiersz rozumiem, bo nie lubię samochodów, a samo prowadzenie to strata czasu, a w korkach do tego nerwy, więc jak tylko mogłem i mogę, zawsze wybierałem i wybieram inne środki lokomocji. Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...