Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Poeta w niebieskim Golfie spowiada się

najmocniej przepraszam twarz Boga dokładnie
wyodrębnioną w rzeżbie Dominico Plagino "Lalka i czas"
plastykowymi dłońmi jeszcze podnosząc z ziemi słowa

brakuje mi eremityzmu i walecznej struktury ust
stopy postawiłem przez całe życie aż do śmierci
na tablicy gdzie wiszą pozytywistyczne hasła

puch anielski zstępuje z nieba w obsadzie gołębia
wszystko skute metalem i dziewczęcą ekstazą materiału
brakuje Księdza i konfesionału i kościoła

i świeczki obok witraży

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wers 7 - chyba "pozYtywistyczne"?
wers 9 - "ekstAzą"?
ja rozumiem, że poezja żywi się metaforami, ale jednak czy autor mógłby objaśnić znaczenie choćby tylko takich zwrotów:
1. "walecznej struktury ust"
2. "w obsadzie gołębia"
3. "dziewczęcą ekstazą materiału"
Z góry dziękuję.
b
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wers 7 - chyba "pozYtywistyczne"?
wers 9 - "ekstAzą"?
ja rozumiem, że poezja żywi się metaforami, ale jednak czy autor mógłby objaśnić znaczenie choćby tylko takich zwrotów:
1. "walecznej struktury ust"
2. "w obsadzie gołębia"
3. "dziewczęcą ekstazą materiału"
Z góry dziękuję.
b


to ja bym jeszcze poprawiła "rzeżbie" na "rzeźbie" (x+ALT) :). Zamiast "plastykowe" wolę "plastikowe", ale są dwie szkoły, więc nie będę się czepiać. Poza tą drobną kosmetyką, nie ma nic do poprawy... bo cóż, są tu tylko słowa, słowa, słowa, metafory itp., a o poezji poeta w niebieskim golfie zapomniał.
Próbuj dalej, gdzieś w Tobie czuje się potencjał.

pozdrawiam,
gocha
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wers 7 - chyba "pozYtywistyczne"?
wers 9 - "ekstAzą"?
ja rozumiem, że poezja żywi się metaforami, ale jednak czy autor mógłby objaśnić znaczenie choćby tylko takich zwrotów:
1. "walecznej struktury ust"
2. "w obsadzie gołębia"
3. "dziewczęcą ekstazą materiału"
Z góry dziękuję.
b


to ja bym jeszcze poprawiła "rzeżbie" na "rzeźbie" (x+ALT) :). Zamiast "plastykowe" wolę "plastikowe", ale są dwie szkoły, więc nie będę się czepiać. Poza tą drobną kosmetyką, nie ma nic do poprawy... bo cóż, są tu tylko słowa, słowa, słowa, metafory itp., a o poezji poeta w niebieskim golfie zapomniał.
Próbuj dalej, gdzieś w Tobie czuje się potencjał.

pozdrawiam,
gocha

cieszę się że pani czuje potencjał.pani chyba zazdrości talentu>bo widząc te pani wiersze, umm, co tutaj dużo mówić?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



... tego to tu jeszcze nie było :D . Nie zazdroszczę nikomu talentu. W tym serwisie są osoby, których twórczość podziwiam i z tego powodu nie szczędzę im komplementów. Panu daję tylko rady i czynię to z dobrymi intencjami. Jeśli Pan nie zauważył, to w swej ocenie napisałam o Pana potencjale. Każdy człowiek, patrzący z dystansem na siebie i pragnący się rozwijać, krytykę moją odebrałby pozytywnie. Jednak poziom, do którego sprowadza Pan dyskusję jest poniżej wszelkiej krytyki. Nikomu na siłę nie mam zamiaru wmawiać, że jestem super poetką, i czy w ogóle nią jestem. Zamieszczam tu wiersze, po to by móc się rozwijać dzięki uwagom i opiniom użytkowników forum. Pan widać szuka tylko poklasku, zatem to miejsce nie dla Pana.

życzę powodzenia i wszystkiego tego, czego Pan mi życzy

gocha


P.S.: Skoro jest Pan przekonany o wysokim poziomie swego wiersza, to proszę zamieścić w komentarzach jego analizę literacką. W ten sposób może czytelnicy zrozumieją, czym się Pan kierował w procesie twórczym.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



... tego to tu jeszcze nie było :D . Nie zazdroszczę nikomu talentu. W tym serwisie są osoby, których twórczość podziwiam i z tego powodu nie szczędzę im komplementów. Panu daję tylko rady i czynię to z dobrymi intencjami. Jeśli Pan nie zauważył, to w swej ocenie napisałam o Pana potencjale. Każdy człowiek, patrzący z dystansem na siebie i pragnący się rozwijać, krytykę moją odebrałby pozytywnie. Jednak poziom, do którego sprowadza Pan dyskusję jest poniżej wszelkiej krytyki. Nikomu na siłę nie mam zamiaru wmawiać, że jestem super poetką, i czy w ogóle nią jestem. Zamieszczam tu wiersze, po to by móc się rozwijać dzięki uwagom i opiniom użytkowników forum. Pan widać szuka tylko poklasku, zatem to miejsce nie dla Pana.

życzę powodzenia i wszystkiego tego, czego Pan mi życzy

gocha


P.S.: Skoro jest Pan przekonany o wysokim poziomie swego wiersza, to proszę zamieścić w komentarzach jego analizę literacką. W ten sposób może czytelnicy zrozumieją, czym się Pan kierował w procesie twórczym.

zacznę od tego że mam 15 lat, piszę od 8 miesięcy, jeszcze środkowa część mej wypowiedzi powinna zawierać słowa"moje słowa nie są cykawkami i powiewami dezodorantu", czyli wszystko co wyżej napisałem, popieram, dodając do tego moją arogancję, samowystarczalność i inklinację do apoteozy środków w mych wierszach, wnioskuję, że rozwój tutaj, w duszy jest trudny

co do P.S- nie jestem krytykiem, i mi się nie chce(:

P.s- mam trudny charakter, wywieszczam go na forum, jestem póżniej krytykowany.no trudno):
pozdrawiam):
Opublikowano

wieku Pańskiego się domyślałam, stąd moją opinię o potencjale powinien potraktować Pan jak komplement. Arogancja, trudny charakter?... cóż wszystko jest do wybaczenia, ba nawet niektórym z tym do twarzy, ale do tego trzeba mieć osobowość, a Pańska, jak Pańskie wiersze się kształtuje (proszę mnie źle nie zrozumieć). Czas nauczy Pana dystansu do siebie, a to cenna cecha.
Skoro Pan się licytuje,
- to fakt starsza jestem od Pana,
- piszę (raczej pisuję) dłużej od Pana,
- robię to z różnym skutkiem, co widać po komentarzach moich wierszy,
- większość tego co zamieściłam na forum, to wiersze pisane w podstawówce i w ogólniaku i tu coś nas łączy :),
- zdarzały mi się sukcesy i pozytywne opinie osób, które cenię,
- piszę głównie dla siebie, dla siebie chcę być dobra w tym co robię, ale nie za wszelką cenę. Mam bardzo osobisty stosunek do tego co robię. Na forum częściej czytam niż publikuję.

Radzę Panu czerpać satysfakcję z tego co Pan robi, nie szukać na siłę poklasku. Moim zdaniem Pan jeszcze poszukuje, próbuje i to z dobrym skutkiem. Ma się jednak wrażenie, że teraz wykrzyczał Pan na forum, jestem dzieckiem i w osiem miesięcy zostałem poetą. Lepiej żeby o byciu poetą świadczyły Pana wiersze, a nie komentarze, bo tak wyszedł z Pana tylko ryczący nastolatek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



większość tego co zamieściłam na forum, to wiersze pisane w podstawówce i w ogólniaku i tu coś nas łączy :), "

hehe, ale zbieg okoliczności, a raczej zabieg honoru
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę bronić wiersza albo dziękować za uwagi, atakowanie cudzej twórczości w tej sytuacji jest chwytem poniżej pasa (i nie wypada nawet, jeżeli ma się damską przeszłość - Lilianno ;)))
b


proszę bardzo-kto tutaj atakuje?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



... a Pan dalej swoje, licytacja. Niech przyjmie Pan do wiadomości, że dla mnie może Pan twierdzić, że piszę gnioty. Ok. Są tacy co mnie ostro krytykują i mają do tego prawo i liczę się z ich głosem.
Chyba, że krytyka jest ślepa i niewartościowa.
Honoru nie muszę ratować, bo ma się całkiem dobrze. Pan jednak musi wydorośleć. Ja głupia myślałam, że stanie się to podczas naszej dyskusji, a Panu wyraźnie potrzeba jeszcze dziesięciolecia na osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej.
Ślepym, albo niedojrzałym trzeba być, żeby nie zrozumieć, że pozytywnie wypowiadałam się o Pana próbach pisania.
Myślę, że pora urwać tę dyskusję, bo Pan sprowadza ją w złym kierunku. Proszę sobie to wbić do główki, że życzę Panu DOBRZE! Pana posty w żaden sposób mnie nie uraziły, bo obecnie nikt i nic nie jest w stanie mnie skrzywdzić. Panu też życzę sporego dystansu do siebie, bo to życie bardzo ułatwia.

gocha

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...