Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nienawiść

Ewa_Kos
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

nienawiść przybrała neutralne barwy
na twarzy wyżłobione rowki o czymś świadczą

na początku jest płacz a niesprecyzowany żal
znajduje powód i kotwiczy się na stałe

wybiera miejsce gdzie najmniejszy dotyk wyzwala
potrzebę nieustającego smutku często na wyrost

najwięcej na wartości traci piękno - zwykły dzień
staje się udręką przy zasłoniętych oknach

wcale nie myśli się lepiej bo każdy temat ucieka
niespodzianie - rezygnacja zniekształca nowe pomysły

nienawiść nakarmiona szybko rozkwita i zostaje
u mnie właśnie poprosiła o klucze

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wszystkim serdecznie dziękuję i przyznam,że czekałam na propozycje, czulam, że
trzeba nożyka i wywalić "troszkę".Na pewno skorzystam i wdzięcznam bardzo i
jeszcze raz dzięki i pozdrawiam jeszcze póki co wakacyjnie:))) EK

Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
Opublikowano

przybrała neutralne barwy
twarzy - żłobienia o czymś świadczą

na początku płacz. znajduje powód
niesprecyzowany żal kotwiczy się
na stałe

wybiera miejsce smutku

najwięcej traci piękno - zwykły dzień
staje się udręką przy zasłoniętych oknach

i wcale nie myśli się lepiej

temat ucieka
zniekształca nowe pomysły - rezygnacja

*

nakarmiona szybko rozkwita i zostaje
- właśnie poprosiła mnie o klucze



.......................................

my zMiłkowanie, pewnie zmieniłam ciut sens, nawet bardzo ciut, bierz co chcesz;

egzegeta

egzegeta

Opublikowano
Opublikowano

Ewo
też uważam, że dwie nienawiści z początku wersów winny być wycięte.
A ta nienawiść to pestka w stosunku do tej, o której w moim utworze
czyli
nienawiść nie jedno ma oblicze :)
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...