Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kazałeś mi wyśnić wyspę
patrząc przez zamknięte oczy
przepadać w skołatane głębiny
co wirami ciągną do dna

włosy rozpuszczam w sieć
zarzucam na każdy rozedrgany
refleks kiedy ziemia pochyla się
nisko w stronę kuszącego nieba

w plejadach odbite ognie
dziewczyny są zawsze z nami
aż wszystkie słowa ułożymy
pod puchową poduszką
Marlett i Adam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


śliczny wiersz , jednak zastanawiam się dlaczego
(przepadać w skołatane głębiny) bo ten fragmęt moim
zdaniem za dużo wprowadza smutku, ale może to tylko
moje odczucie.
pozdrawiam wasz mili Waldemar
Waldku!
Czyż życie nie jest skołataną głębiną, od nas załeży,
czy damy się ponieść wirom...choć nie zawsze.
Bardzo dziękujemy.Uśmiechu!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Judyt!
Sny same się układają jak krajobrazy.
PozdrawiaMy.

czasami krajobrazy przerażają,
poproszę dziś o puchową,
nocnie i skocznie pozdr.
Opublikowano

Znów lirycznie, mnie się podoba nawet bardziej niż przed tygodniem
- taki bardziej plastyczny, skondensowany jest ten wiersz. Najbardziej
podoba mi się to, że po pierwszych dwu czytaniach miałem to za pustosłowie,
ale po trzecim i czwartym odkryłem wreszcie treść i sens. Jest to dla mnie otuchą,
ponieważ często piszę dość podobnie - też mam nadzieję, że ktoś się wczytuje:)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bartku!
Dzięki za poświęcony nam czas.
Nie każdy chce wczytywać się w wiersz.
Jeśli odnalazłeś treść tym większa dla nas radość.
Twoje wiersze są do wilokrotnego czytania i
nie można przejść obok nich obojętnie:)
PozdrawiaMy.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bartku!
Dzięki za poświęcony nam czas.
Nie każdy chce wczytywać się w wiersz.
Jeśli odnalazłeś treść tym większa dla nas radość.
Twoje wiersze są do wilokrotnego czytania i
nie można przejść obok nich obojętnie:)
PozdrawiaMy.

Tia... ;)
:)))
Radości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...