Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jakimś cudem...

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

na wzniesieniu cudów
albo w dolinie niezapomnień
w zmierzchu pachnących wiciokrzewów
może o świcie gdy sen rosą spłynie po czole
spotkamy się żeby wymienić baterie

słoneczni będziemy sentymentalni nienagannie
kochany
poruszasz głębie dotykiem wspomnień
pamiętasz
moja mokra sukienka
lgnęła do ciała
wysuszonego dziś na wzór gorzkich migdałów
naszego całowania
świat otwierał podwoje
ligustry zasłaniały uda
mi się na nowo zawinąć w liść rzepy
uda
jutro przypomnij mi nasze wczoraj

egzegeta

egzegeta

Opublikowano
Opublikowano

Stasiu
czytam i czytam, bo w tym upale
pracować nie mogę, ale czytać tak:)
korcą mnie te baterie słoneczne

aha i w pierwszym wersie te cudaczne
wprowadzają dziwaczność, śmieszność
a przecież dalej nic z tej śmieszności nie ma

od szóstego wersu wszystko stonowane
poważne i ładne
no i te uda ciągle kojarzę, bo aż 2 x :))

Pozdrawiam

Dżygita

Dżygita

Opublikowano
Opublikowano

oj, oj tu ja Cię nie poznała - tak zwiewnie i "młodo" i te
uda dwa, a każdy wyraz o czym innym prawi:))) Widzę,że mimo
mania zła cała reszta ok? Fajnie! Pozdrawiam serdecznie:)))

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

na wzniesieniu cudów albo w dolinie
niezapomnień w zmierzchu pachnących
wiciokrzewów może o świcie gdy sen rosą spłynie
spotkamy się by wymienić ba(K)terie

będziemy słoneczni nienagannie sentymentalni
kochany poruszasz głębie dotykiem wspomnień
pamiętasz - moja mokra sukienka
lgnęła do ciała dziś wysuszonego

na wzór gorzkich migdałów
świat naszego całowania otwierał podwoje
ligustry zasłaniały - uda mi się na nowo
zawinąć w liść rzepy uda
jutro przypomnij mi nasze wczoraj

Pozdrówka

Reni Her

Reni Her

Opublikowano
Opublikowano

Stasiu jak zwykle historia romantycznie zkręcona z odrobiną smaku niekoniecznie gorzkich migdałów, bardzo mi się podoba i te uda i mokra sukienka, he,he, mocne i gorące pozdrowionka R.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...