Smutny wiersz

[Johny]

Zmiana tytułu:

"Poruszająca Praca"

pani:
proszę Pana płakałam
po przeczytaniu pańskiej
Poezji

poeta:
proszę Pani płakałem
próbując przywołać płacz
Poezją.

[Mr.Suicide]

wiesz nawet jest jakiś pomysł, ale trzeba by go dopieścić moim zdaniem.
pozdrawiam.

[Johny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm może zmienić tytuł? W końcu czasem czytając wiersz można się popłakać ze śmiechu. “Wyciskacz łez”? A może coś na literę P ;)? “Przyczyny Płaczu”, “Poezja Płacząca”, po prostu “Płacz” albo “Po prostu płacz”? Pomyślę :).

Tak w ogóle to chciałbym się przywitać. Zapisałem się na wasze forum, by nauczyć się czegoś o tworzeniu poezji. Widziałem, że potraficie tu zarówno pochwalić jak i skrytykować dzieło – więc myślę, że dostanę od was w miarę przydatne informacje zwrotne o mojej twórczości.

Podoba mi się nałożenie limitu na forum. Wcześniej pisałem tylko rzeczy rymowane i od razu po zapisaniu chciałem was taką rymowanką uraczyć. Dzięki temu, że musiałem czekać tydzień na publikację, miałem czas ochłonąć, poczytać o współczesnym podejściu do rymów i ogólnie się troszkę podszkolić.

Powyższy wiersz jest moim pierwszym, który wyjechał z Częstochowy.
Nadal jednak lepiej mi idzie “racjonalna” część pisania niż “emocjonalna” – dlatego wierszyk nie jest wzruszający, za to bije po oczach literami p. No coż, myślę, że potrzeba mi więcej praktyki.

Pozdrawiam.

[Pancolek]

Oj dostaniesz, dostaniesz. Ja już wiele się nauczyłem, a przecież to dopiero moje początki ;) Nie widziałem Twoich rymów, ale osobiście zalecam pożegnanie Częstochowy (przynajmniej na razie), bo to za śliska sprawa dla dyletantów. Co do wiersza mam mieszane uczucia; pomysł na plus, ale to P krępuje treść, moim skromnym zdaniem. Pozdrowienia

[Miłka Maj]

Proszę Pana, po przeczytaniu powyższego przeżyłam poniekąd performans przestrzeni poetyckiej! Prawie płakałam! Pierwsza przewiduję przyszłość Pańskiej „P” – prawdziwa przyjemność;p

poważnie: powodzenia:)

[Piotr_Jasiński]

"P" dobre, choć wywaliłbym duże literki.
Można zostawić Pana, Panią i ew. Poezję.
A tytuł faktycznie nie ten tego.
Ale ogólnie dobre. Czasami czytając debiuty można spaść z krzesła.
A ten powoduje, że na pewno przeczytam następny.

Pozdrawiam

[HAYQ]

Jak dla mnie bomba! Może dlatego, że częściej
próbuję powstrzymać parskanie podczas
prób przeczytania poważnych poematów ;)))
Piękne! Pozdrawiam.
P.S.
w spr. tytułu... może "postrzeganie"? ;)

[Atena]

a ładnie, tylko tą drugą to trzeba trochę pozmieniać.
p.

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja bym proponował jakoś wycofać się z tych powtórzeń grzecznościowych. Przynajmniej tą pierwszą Panią zamienić na "czytelniczkę" i poszukać jakichś synonimów "płaczu". Może "łkałem"? No i jeszcze nie rozumiem jak można płakać PRÓBUJĄC przywołać płacz.

pozdrawiam.

[Johny]

Dziękuje zarówno za pochwały – bo dają olbrzymią dawkę pozytywnej energii, jak i za uwagi sugerujące zmiany w wierszu – bo nie pozwalają osiąść na laurach.

HAYQ co do postrzegania – wiąże się z tym utworem, ale nie wiem, czy to nie jest zbyt luźne skojarzenie.

Piotr Jasiński – jestem przyzwyczajony, że każdy wers rozpoczyna się z dużej litery. Dopiero teraz zauważyłem, że tu tak nie jest. Zmienię tak jak proponowałeś.

Oscar Dziki – płakać próbując przywołać płacz można na przykład wtedy, gdy próbujemy napisać wzruszający wiersz i nam ciągle nie wychodzi.
Wydaje mi się, że twoim skojarzeniem było iż poeta przenosi swoje emocje do wiersza – płacze przywołując płacz. Rzeczywiście słówko “próbując” się troszkę kłóci z tą interpretacją.
Domyślam się, że dlatego Atena doradziła poprawę drugiej zwrotki – by niejednoznaczność była płynniejsza.

Zobaczymy co się da zrobić.

Pozdrawiam

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie sobie wyobraziłem jak ktoś "próbuje" napisać wzruszający wiersz i sam przy tym płacze... Zapytam z ciekawości, przy lekturze jakich wierszy autor płacze ze wzruszenia?

No i w jaki sposób poznaje, że wiersz jest już dosyć wzruszający?

[Anna Siedem]

Być może wrew intencjom autora, ale ten wiersz bardzo mnie rozbawił,
bo chyba miałam podobną sytuację...Pozdrawiam

[Piotr_Jasiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wielkie litery po początku wersu z reguły wrzuca Pan Word z domu Microsoft :)
Nie oznacza jednak że są one tam potrzebne. W moim przypadku gdy prawie nigdy nie stosuję interpunkcji oznaczają początek nowej myśli, zdania, które nie zawsze rozpoczyna się od początku wersu. W przypadku Twojego utworu każda strofa jest oddzielnym zdaniem i dlatego zaproponowałem taką zmianę. Moim, subiektywnym dodam, zdaniem jest lepiej.

Pozdrawiam serdecznie

[Johny]

Piotr Jasiński
Jeszcze raz dzięki za radę.

Oscar Dziki
Płaczu nie należy rozumieć dosłownie. Wyobraź sobie taką sytuację:
Spotyka Cię jakieś nieszczęście i jest Ci bardzo smutno z tego powodu (płaczesz po raz pierwszy). Chcesz przelać swoje uczucia na papier. Piszesz wiersz a po skończeniu odkładasz go na jakiś czas - niech poleży. Wracasz do niego, czytasz i stwierdzasz, że tak naprawdę jest do niczego. W ogóle Cię nie rusza. Wprowadzasz poprawki. Na następny dzień znów czytasz. To dalej nie to. Kolejne korekty. Czytasz ponownie... dalej coś nie gra. Dajesz wiersz bliskiej Ci osobie. A ona mówi, że nic nie czuje przy jego lekturze. Po kilku tygodniach dalej nie ma efektu. Rodzi się frustracja, zaczynasz walić głową w ścianę ;) (płaczesz po raz drugi). W końcu udało się! Widzisz, że na kartce przed sobą masz to co chciałeś osiągnąć. Dajesz to do oceny jakiejś pani.

A ona kończy czytać po pięciu sekundach i mówi: "Jakie to wzruszające".
Powyższy przykład jest trochę przerysowany.

Możesz mieć jeszcze takie obiekcje, że wyraz próba kojarzy się z porażką.
- Zenek próbował wspiąć się na dach.
- I co udało mu się?
- Próbował.

Ale po pierwsze, pomimo skojarzeń, próby bywają udane. A po drugie nie wiemy czy pani mówiąc "płakałam" nie drwi z poety a ten nie tłumaczy się, że się starał. Nieudane wiersze też są smutne (Dla ich twórców. Choć nie wzruszające) :).

Pozdrawiam

[Johny]

P.S. Zresztą Oscar, jeśli czytelnik czegoś nie rozumie, jest to wina autora. Przyjmijmy po prostu, że wiersz do Ciebie nie przemówił. Może z następnym pójdzie lepiej.

Pozdrawiam

[Oscar Dziki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie to przypomina gag monty pythona o śmiertelnie śmiesznym dowcipie:P
Oczywiście mówię o tej metodzie testowania wiersza, a nie o nim samym.
Bez urazy proszę.

pozdrawiam

[Johny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Żadnej urazy nie ma. Uwielbiam humor w stylu Monty Pythona :).

Pozdrawiam

[były__premier]

a mi się przypomniał genialny wiersz Świetlickiego:

Korespondencja pośmiertna

Otóż: w jakiś tam sposób nie byłem ci wierny;
istniał świat. A to rozprasza. Ja budziłem się
i żyłem, dotykałem, jadłem, rozmawiałem,
piłem wino i grałem w ludzkie gry, jeździłem
koleją i pozowałem do zdjęć, rozproszyłem się,
wybacz.

Otóż: w jakiś tam sposób nie byłam ci wierna,
byłam zajęta w innych miejscach, w innych
ludziach, prócz ciebie miałam pory roku,
zwierzęta, drzewa, wojny, dzieci, wielką przestrzeń
do ogarnięcia. Dopiero teraz zostanę przy tobie,
wybacz.

I teraz będzie wszystko? Nie będzie niczego.
Kapelusze i dachy, korony drzew, wieże,
drogi i tory kolejowe, rzeki - stąd widziane
rozpłyną ci się zaraz. Pozwoliłam sobie
zrobić dopisek na twojej kartce pocztowej,
wybacz.